Αφήνοντας πίσω μου τη φυλλομετρούμενη ψυχή του σπιτιού, τη βιβλιοθήκη μου

Αφήνοντας πίσω μου τη φυλλομετρούμενη ψυχή του σπιτιού, τη βιβλιοθήκη μου Facebook Twitter
3

Με τον ίδιο τρόπο που δένομαι με τα βιβλία, με τον ίδιο, αλλά ανάστροφο, αποχωρίζομαι βιβλιοθήκες: έντονα και εύκολα ― αντιστοίχως. Αυτή είναι η τρίτη που αφήνω πίσω μου, και η πιο μικρή από τις τρεις. Απ' ανάμεσα υπήρξαν και κάποιες ακόμη, της τάξεως κάποιων δεκάδων τόμων, που δεν τις υπολογίζω· δεν θυμάμαι καν τους τίτλους, ή πού και γιατί έμειναν. Δεν δένομαι με τις βιβλιοθήκες, αν και τις αποχωρίζομαι φυσικά με δάκρυα· δεν είμαι κανένα τέρας. Αλλά τις αποχωρίζομαι. Άλλοι δεν το κάνουν, προτιμούν να πεθάνουν μαζί τους, ακόμη και να θαφτούν ή να καούν με τη βιβλιοθήκη τους. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να μην τις αποχωριστούν. Καλά κάνουν. Εγώ δεν το συμμερίζομαι, αλλά δεν έχει σημασία τι συμμεριζόμαστε και τι κάνουμε εμείς, δεν μας πέφτει λόγος στο τι κάνουν και τι αγαπούν οι άλλοι. Ναι, αποχωρίζομαι ολόκληρες βιβλιοθήκες εύκολα και, όπως αποδεικνύει η πορεία μου όλα αυτά τα χρόνια, κατά συρροήν ― πλην όχι καθ' έξιν, αλλά εξ ανάγκης ή λόγω διαζυγίου: δεν έπαιρνα μαζί ούτε τις κάλτσες μου, βιβλία θα έπαιρνα; Όχι.

Με τα βιβλία, πάλι, τα μεμονωμένα βιβλία, τα πράγματα είναι αλλιώς. Κάποιοι τίτλοι ξεκολλάνε δύσκολα από πάνω μου, άλλοι δεν ξεκολλάνε καν, με άλλους οι αποχαιρετισμοί είναι σπαραξικάρδιοι, με άλλους θέλουμε να μείνουμε για λίγο μόνοι και να κοιτιόμαστε στα μάτια ή απλώς να καπνίζουμε και να μη μιλάει κανείς από τους δυο. Με άλλους, κάποιους που μισώ και με μισούν, είναι περιέργως ακόμη πιο δύσκολο, κι ας ξέρουμε κι οι δυο πως αυτό είναι το σωστό, πως ο χωρισμός μας είναι επιβεβλημένος και (όπως μέλλει να φανεί) ανακουφιστικός. Κλάματα, δάκρυα, θυμός, σφίξιμο σαγονιού, σκέψεις, δεύτερες σκέψεις, και ένα διαρκές μπες-βγες στην κούτα, μέχρι να καταλήξει η μοίρα για το καθένα. Εσύ θα μείνεις εδώ. Εσύ θα πας μαζί του. Κι εσύ εδώ. Κι εσύ. Κι εσύ. Κι εσείς όλα σας μαζί: εδώ.

Αυτά τα παλπ, αυτά τα πολυδιαβασμένα, με τις κιτρινισμένες πλευρές, με τα κακόγουστα εξώφυλλα, με τα πιστόλια και τα ντεκολτέ, με τα τέρατα και τους εξωγήινους, με τα θύματα και τους πιστολέρο: αυτά τα βιβλιαράκια είναι που εγώ δεν μπορώ να αποχωριστώ, κι όσες βιβλιοθήκες κι αν αφήσω πίσω μου, θα τα πάρω μαζί μου.

Παρ' όλα αυτά, πάντως, παρ' όλα τα δάκρυα και τον καημό, δεν είμαι βιβλιόφιλος, όχι με την έννοια που έχει δοθεί στη λέξη τα τελευταία χρόνια στα σόσιαλ, που είναι γεμάτα ωραίες Σελίδες και Ομάδες και λογαριασμούς αφιερωμένους εμμονικά και κατ' αποκλειστικότητα στο βιβλίο. Εν πάση περιπτώσει, δεν μιλώ όλη την ώρα για αυτά, και γελάω λιγάκι με όσους το κάνουν, δεν αναρτώ βιβλιοφιλικά σκιτσάκια (είναι πολύ κιτς τα περισσότερα και αυτοαναφορικά, και μια στάλα χριστιανικά, σαν κάποιου τάγματος ― υπερβολές, θαρρώ), ή δεν αναρτώ συχνά τέλος πάντων (καμιά φορά υποκύπτω στον πειρασμό), και δεν θεωρώ φυσικά το βιβλίο τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου, όπως λένε κάποιοι ― ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι ο σκύλος. Δεν θεωρώ καν το βιβλίο κάτι ιερό, κάτι μοναδικό και σπουδαίο, όπως «πρέπει» να το βλέπουμε. Ή κάτι καθαυτό καλό, κάτι που έχει αξία ως τέτοιο. Δεν ισχύει αυτό, παρά μόνο υπό την έννοια του καταναλωτικού πολιτιστικού αγαθού που δίνει αίμα και οξυγόνο στην αγορά ― πράγμα επιθυμητό, βεβαίως, όσο τίποτε άλλο. Παρά ταύτα, μόνο κάποια βιβλία είναι «καλά», μόνο κάποια αξίζουν, όχι όλα, και όχι για πάντα, έτσι δεν είναι; Μόνο κάποια αγαπάς. Ενώ, αντίθετα, όλες οι ιερές εικόνες υποθέτω ότι έχουν κοινή αξία για τους πιστούς, είναι όλες τους αστρικές πύλες ή δίαυλοι επικοινωνίας με το Θείο, ή κάτι τέτοιο.

Κι όμως, κι όμως, από την άλλη, κι ας νομίζει κανείς πως, ναι, έτσι είναι, νά που γίνεται και όλα τα βιβλία, μηδενός εξαιρουμένου, βρίσκουν αποδέκτες, πολλούς, πάρα πολλούς, άπειρους, ή έστω ελαχίστους τα περισσότερα. Μα όλα βρίσκουν. Και όλα τους αγαπιούνται. Κι ό,τι κι αν πεις, και ένας να αγαπήσει ένα βιβλίο (ένα βιβλίο που όλοι αγνοούν, και ενδεχομένως έχουν και βάσιμους λόγους να το αγνοούν), και ένας να το αγαπήσει, λέω, εκείνο με τον τρόπο του χαίρεται. Όπως τα κουτάβια των κλοσάρ, που όταν ξαπλώνουν στην αγκαλιά τους το βράδυ, τυλιγμένοι κουρέλια κι οι δυο, αισθάνονται απόλυτη ευτυχία, νιώθουν να πίνουν νερό στον Παράδεισο. Τα βιβλία, όχι, δεν είναι όλα τους «καλά», και ο χρόνος σημειώνει σε ένα μακρύ κατάστιχο ποια άξιζαν τον κόπο και ποια είναι να μείνουν και να σταθούν, αλλά νά που ο χρόνος, ο μεγάλος ιστορικός της λογοτεχνίας, δεν έχει να κάνει με τις ανάγκες μας, εξ ου και οι ανάγκες μας κάπου-κάπου (ή μάλλον: συχνότερα από κάθε άλλη) είναι ταπεινές, ευοδώνονται με το γρήγορο, χιαστί διάβασμα ενός βιβλίου περιπτέρου, ενός βίπερ, ενός Άρλεκιν, ενός αστυνομικού ή αισθηματικού της σειράς. Οι ανάγκες ημών των πολλών, οι ανάγκες του αναγνωστικού πλήθους που συγκροτούμε.

Και είναι κυρίως, τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτά ―τα δικά μου φτηνά βιβλία― εκείνα που αποχωρίζομαι πιο δύσκολα κι από βιβλιοθήκες ολόκληρες, κι ας κοροϊδεύω τον εαυτό μου βάζοντας δίπλα τους κι από πάνω τους στην κούτα τον Άγγλο βάρδο ή τον Καβάφη ή τον Ρώσο ορθόδοξο ή τον άλλον με τις μαντλέν. Αυτά τα παλπ, αυτά τα πολυδιαβασμένα, με τις κιτρινισμένες πλευρές, με τα κακόγουστα εξώφυλλα, με τα πιστόλια και τα ντεκολτέ, με τα τέρατα και τους εξωγήινους, με τα θύματα και τους πιστολέρο: αυτά τα βιβλιαράκια είναι που εγώ δεν μπορώ να αποχωριστώ, κι όσες βιβλιοθήκες κι αν αφήσω πίσω μου, θα τα πάρω μαζί μου. Αν τα αφήσω, όχι που δεν θα βρεθεί τρόπος να τα διαβάσω ξανά (πράγμα που δεν με νοιάζει καν, εδώ που τα λέμε ― και πότε να προλάβω;), αλλά θα είναι σαν να αφαιρούσα από τον οργανισμό μου τα αντισώματα των παιδικών μου εμβολίων, και να αρρώσταινα ξαφνικά, έτσι μεγάλος, από μια αρρώστια που θα με αφάνιζε. Ποιος θέλει στ' αλήθεια να αποκοπεί από τον κυρίως εαυτό του, από τον όντως εαυτό του, όποιος κι αν είναι αυτός; Ποιος θέλει να αρρωστήσει; Ποιος θέλει να χάσει τα βιβλία του, και κυρίως εκείνο το ένα, το πιο μυστικό, που κρύβει δάκρυα σε δυο αγκαλιασμένες σελίδες και μετακομίζει πρώτα αυτό, πριν κι από σένα τον ίδιο, και μόνο μετά τρέχεις ξοπίσω του κι εσύ, ασθμαίνοντας, μην τυχόν και δεν το προλάβεις; Εκείνο που γύρω του θα χτίσεις την καινούρια σου βιβλιοθήκη, σε ένα άλλο σπίτι, σε μιαν άλλη πόλη, σε μιαν άλλη πατρίδα. 

Βιβλίο
3

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η LIFO συναντά την Πόλα Χόκινς στο Λονδίνο

Βιβλίο / Η LIFO συναντά την Πόλα Χόκινς στο Λονδίνο

Η διάσημη συγγραφέας του βιβλίου «Το Κορίτσι του Τρένου» επιστρέφει με το «Στην παγίδα του νερού» που μεταφράστηκε σε 44 γλώσσες και ετοιμάζεται να βγει στον κινηματογράφο. Το βιβλίο της είναι ήδη διεθνές μπεστ-σέλερ και μόλις μεταφράστηκε στα ελληνικά
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ζωή του Καζαντζάκη σε graphic novel από τον Αλέν Γκλικός

Βιβλίο / Ο Νίκος Καζαντζάκης όπως δεν τον είχαμε ξαναδεί σε ένα νέο graphic novel

Ο ελληνικής καταγωγής Γάλλος συγγραφέας Αλέν Γκλικός καταγράφει την πορεία του Έλληνα στοχαστή στο graphic novel «Καζαντζάκης», όπου ο περιπετειώδης και αντιφατικός φιλόσοφος και μυθιστοριογράφος ψυχαναλύεται για πρώτη φορά και συστήνεται εκ νέου στο ελληνικό κοινό.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
«Πετρίτης»: Το πιο γρήγορο πουλί στον κόσμο και η άγρια, αδάμαστη ομορφιά του

Ηχητικά Άρθρα / Πετρίτης: Το πιο γρήγορο πουλί στον κόσμο και η άγρια, αδάμαστη ομορφιά του

Ο Τζoν Άλεκ Μπέικερ αφιέρωσε δέκα χρόνια από τη ζωή του στην παρατήρηση ενός πετρίτη και έγραψε ένα από τα πιο ιδιαίτερα βιβλία της αγγλικής λογοτεχνίας – μια από τις σημαντικότερες καταγραφές της άγριας ζωής που κινδυνεύει να χαθεί για πάντα. Κυκλοφόρησε το 1967 αλλά μόλις τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια οι κριτικοί και το κοινό το ανακάλυψαν ξανά.
M. HULOT
Μπενχαμίν Λαμπατούτ: «Ας μην αφήνουμε τον Θεό στους πιστούς» 

Βιβλίο / Μπενχαμίν Λαμπατούτ: «Αν αξίζει ένα πράγμα στη ζωή, αυτό είναι η ομορφιά»

Εν όψει της εμφάνισής του στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, στις 21 Μαΐου, ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας-φαινόμενο Μπενχαμίν Λαμπατούτ μιλά στη LIFO για τον ρόλο της τρέλας στη συγγραφή, τη σχέση επιστήμης και λογοτεχνίας και το μεγαλείο της ήττας – και δηλώνει ακόμα φανατικός κηπουρός και εραστής της φύσης.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Το πίσω ράφι/ Άντονι Μπέρτζες: «Έρνεστ Χέμινγουεϊ»

Το Πίσω Ράφι / Ο Χέμινγουεϊ ήταν ένας φωνακλάς νταής αλλά κι ένας σπουδαίος συγγραφέας του 20ού αιώνα

Η βιογραφία «Έρνεστ Χέμινγουεϊ - Μια ζωή σαν μυθοπλασία» του Βρετανού συγγραφέα Άντονι Μπέρτζες αποτυπώνει όχι μόνο την έντονη και περιπετειώδη ζωή του κορυφαίου Αμερικανού ομοτέχνου του αλλά και όλο το εύρος της αντιφατικής προσωπικότητάς του.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
21η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Βιβλίο / 21η ΔΕΒΘ: Εξωστρέφεια και καλύτερη οργάνωση αλλά μένουν ακόμα πολλά να γίνουν

Απολογισμός της 21ης ΔΕΒΘ που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά υπό την αιγίδα του νεοσύστατου ΕΛΙΒΙΠ. Σε ποιο βαθμό πέτυχε τους στόχους της και ποια στοιχήματα μένει ακόμα να κερδίσει;
ΚΟΡΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟΡΗ
Η ποίηση όχι μόνο αλλάζει τον κόσμο, τον δημιουργεί» ​​​​​​/Μια νέα ανθολογία ελληνικής queer ποίησης μόλις κυκλοφόρησε στα ισπανικά /11 Έλληνες ποιητές σε μια νέα ισπανική queer ανθολογία /Queer ελληνική ποίηση σε μια νέα δίγλωσση ισπανική ανθολογία

Βιβλίο / Μια Ισπανίδα καθηγήτρια μεταφράζει ελληνική queer ποίηση

Η María López Villalba, καθηγήτρια Νέων Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγα, μετέφρασε 11 ελληνικά ποιήματα, σε μια πρόσφατη ανθολογία που προσφέρει στο ισπανόφωνο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει τη σύγχρονη ελληνική queer –και όχι μόνο– ποίηση.
M. HULOT
«Κανείς δεν μας επέβαλε να έχουμε όλοι μια μονστέρα στο σαλόνι»

Βιντσέντζο Λατρόνικο / «Κανείς δεν μας επέβαλε να έχουμε όλοι μια μονστέρα στο σαλόνι»

Ο Ιταλός συγγραφέας και υποψήφιος για το βραβείο Booker, Βιντσέντζο Λατρόνικο, μιλά στη LIFO για το πολυσυζητημένο βιβλίο του «Τελειότητα», στο οποίο αποτυπώνει την αψεγάδιαστη αλλά ψεύτικη ζωή μιας ολόκληρης γενιάς ψηφιακών νομάδων στην Ευρώπη, καθώς και τη μάταιη αναζήτηση της ευτυχίας στην ψηφιακή εποχή.
M. HULOT
Μεσσαλίνα: Ακόλαστη μέγαιρα ή πολύ έξυπνη για την εποχή της;

Ηχητικά Άρθρα / Μεσσαλίνα: Ακόλαστη μέγαιρα ή πολύ έξυπνη για την εποχή της;

Το όνομά της έχει συνδεθεί με την εικόνα μιας αδίστακτης, σεξουαλικά ακόρεστης και επικίνδυνης γυναίκας. Ένα νέο βιβλίο, όμως, έρχεται να αμφισβητήσει αυτή τη στερεοτυπική αφήγηση και να φωτίσει μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Rene Karabash

Βιβλίο / Rene Karabash: «Θέλω πίσω τη γυναικεία δύναμη που μου στέρησαν οι άνδρες»

Η Βουλγάρα συγγραφέας Rene Karabash μιλά για το μυθιστόρημά της «Ορκισμένη», που τιμήθηκε με το βραβείο Ελίας Κανέτι, και στο οποίο εστιάζει στην ιστορία των «ορκισμένων παρθένων» γυναικών των Βαλκανίων που επέλεξαν να ζήσουν ως άνδρες.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο γυναίκες συγγραφείς αποκαλύπτουν τα κρυφά μυστικά της γραφής

Βιβλίο / Όλες οι γυναίκες του κόσμου στο νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου

Στο «Μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη», η μητρότητα γίνεται ο συνδετικός κρίκος που ενώνει όλες τις μητέρες και όλες τις κόρες με τις γυναίκες της Ιστορίας που θαυμάσαμε, αλλά και τις ανώνυμες «Παναγίες» που κράτησαν στους ώμους τους τα βάρη της ανθρωπότητας.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
«Ένας μύθος λέει πως αν χάσεις κάτι στην Αθήνα, θα το βρεις στον Ελαιώνα»

Βιβλίο / «Ένας μύθος λέει πως αν χάσεις κάτι στην Αθήνα, θα το βρεις στον Ελαιώνα»

Στο νέο του βιβλίο, «Lost Things Found», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Hyper Hypo, ο εικαστικός φωτογράφος Αντώνης Θεοδωρίδης εξερευνά τον μαγικό κόσμο της υπαίθριας αγοράς του Ελαιώνα.
ΙΩΝΑΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
Ντιντιέ Εριμπόν: «Καιρός για ένα κίνημα των ηλικιωμένων!»

Ντιντιέ Εριμπόν / Ντιντιέ Εριμπόν: «Να πάψουμε να βλέπουμε τους ηλικιωμένους ως κοινωνικούς παρίες»

Από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς σύγχρονους Γάλλους στοχαστές, ο Ντιντιέ Εριμπόν συνδύασε στα βιβλία του τα δύσκολα βιώματα της νεότητάς του με μια εμπεριστατωμένη, αλλά και εικονοκλαστική, κοινωνικοπολιτική «ακτινογραφία» της γαλλικής κοινωνίας. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κεχαγιάς

Βιβλίο / «Το να εκδίδεις βιβλία στην Ελλάδα είναι σαν να παίζεις στο καζίνο»

Η Γεννήτρια είναι ένας νέος εκδοτικός οίκος αφιερωμένος στη σύγχρονη λογοτεχνία. Ο εκδότης της, συγγραφέας και μεταφραστής, Παναγιώτης Κεχαγιάς, μιλά για τις δυσκολίες και τις χαρές του εγχειρήματος, για το πώς σκοπεύει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας ιδιαίτερα ανταγωνιστικής αγοράς, καθώς και για τους πρώτους τίτλους που ετοιμάζεται να εκδώσει.
M. HULOT
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Οι Αθηναίοι / Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Έλλη Σκοπετέα: Tο ανατρεπτικό έργο μιας ιστορικού που έφυγε νωρίς

Βιβλίο / Έλλη Σκοπετέα: Tο ανατρεπτικό έργο μιας ιστορικού που έφυγε νωρίς

Δεν υπάρχει μελέτη για τον ελληνικό εθνικισμό που να μην έχει αναφορές στο έργο της. Η επανακυκλοφορία του βιβλίου της «Το “Πρότυπο Βασίλειο” και η Μεγάλη Ιδέα» από τις εκδόσεις Νήσος συνιστά αναμφίβολα εκδοτικό γεγονός.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Νίκος Μπακουνάκης: «Αυτή τη θέση δεν την παντρεύεσαι, ούτε είσαι θεός» ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Νίκος Μπακουνάκης / Νίκος Μπακουνάκης: «Αυτή τη θέση δεν την παντρεύεσαι, ούτε είσαι θεός»

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΒΙΠ, στην πρώτη του συνέντευξη, μιλά στη LIFO για τους στόχους και τις δράσεις του ιδρύματος και για το προσωπικό του όραμα για το βιβλίο. Ποιος ο ρόλος των μεταφράσεων στην πολιτιστική διπλωματία και πώς θα αυξηθεί η φιλαναγνωσία; 
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τζόναθαν Κόου

I was there / Τζόναθαν Κόου: «Το να είσαι κυνικός δείχνει τεμπελιά στη σκέψη»

Ο διάσημος Βρετανός συγγραφέας βρέθηκε στην Αθήνα και μίλησε για τη συγγραφή ως «πολυτέλεια για λίγους», την εκλογή Τραμπ ως «έκφραση απόγνωσης» και τη «woke» κουλτούρα ως πράξη ενσυναίσθησης.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Πολ Όστερ (1947-2024): Ο Mr. Vertigo των ονειρικών μας κόσμων

Σαν σήμερα  / Πολ Όστερ: «Οι χαμένες ευκαιρίες αποτελούν μέρος της ζωής στον ίδιο βαθμό με τις κερδισμένες»

Σαν σήμερα 30 Απριλίου, το 2024 πεθαίνει ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας και μετρ της σύμπτωσης, που κατάφερε να συνδυάσει την προοπτική των άπειρων φανταστικών κόσμων με το ατελείωτο κυνήγι των ευκαιριών και τη νουάρ ατμόσφαιρα με τα πιο ανήκουστα αυτοβιογραφικά περιστατικά.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ

σχόλια

3 σχόλια
Νικος Λυγερος : ¨Να σας το πω πιο απλα…εμεις…γενικα…Παρουσιαστρια : …οταν λετε “εμεις” τι εννοειτε ;Νικος Λυγερος : …αυτο που λεγατε εσεις οι “αλλοι”.Διαβαζουμε τους νεκρους και γραφουμε για τους αγεννητους…Ο συνδετικος μας κρικος ειναι το βιβλιο, το εργο…τωρα αμα υπαρχει μια κοινωνια να το διαβασει, εχει καλλως, αν δεν υπαρχει θα ερθει η επομενη και μεσα στην επομενη θα υπαρχουν δυο-τρεις που θα το διαβασουνε….Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΜΕΡΟΣ 5https://www.youtube.com/watch?v=BCZHOLg9V1gΑ ) Το βιβλιο αποτελει το οχημα δημιουργιας κουλτουρας επικοινωνιας ( μεσα απο τον διαλογισμο κοινων σημειων αναφορας ) προαπαιτουμενο για να υπαρξει προοδος σε μια συλλογικοτητα. Η μεταψυχροπολεμικη "υποχωρηση" της Ελλαδας στην παραδοση, τη θρησκεια και τον πολιτικο λα'ι'κισμο υπηρξε αποτελεσμα της κακης σχεσης που ειχε μεταπολιτευτικα ο ελληνας με το βιβλιο.Για τις βιβλιοθηκες, διαβαστε τα κειμενα του Αλμπερτο Μανγκουελ στο "Βιβλιοθηκη την Νυχτα". Καποτε ηταν πανακριβο αλλα το αμαζον το πουλαει πλεον με 4-5 δολαρια.Τα βιβλια εχουν χαρακτηρα και λογικη. Μεγαλωνουν οπως οι ανθρωποι. Αλλαζει ο χαρακτηρας τους με τον καιρο και την κοινωνια που ζουνε...Τα κατοικιδια ειναι οι πιο πιστοι μας φιλοι γιατι εχουν συναισθηματικη σταθεροτητα απεναντι μας. Δεν ισχυει το ιδιο με ολα τα βιβλια στη βιβλιοθηκη μας. Με αυτα που τα βιβλια γνωριζουν, μπορουν να μας δειξουν οτι εχουμε αδικο και το αντιστροφο.Τελος τα βιβλια δεν ειναι μοναχα υπαρξιακοι δεικτες στο lifestory της καθεμιας και του καθενα μας. Ειναι ο πιο υπευθυνος τροπος να δειξεις οτι σεβεσαι την γνωμη ενος αλλου ανθρωπου ( ακομη κι αν διαφωνεις μαζι του ). Το οτι φτανεις στο σημειο να πληρωσεις για να ακουσεις την γνωμη καποιου αλλου ανθρωπου, αποτελει την πιο σοβαρη ενδειξη οτι υπαρχει ανοιχτομυαλια και πιστη στον διαλογισμο - περαν προσωπικων εμπειριων και βιογραφικων παθων.
Εκτός του σκύλου, το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εντός του σκύλου, είναι πολύ σκοτεινά για να διαβάσεις! (Γκράουτσο Μαρξ ;)[Θα το πω: λίγα πράγματα συγκρίνονται με την ανεμπόδιστη χαρά που σου δίνει ένα καλό βιβλίο.]
Λίγα είναι τα βιβλία που έχω δεθεί μαζί τους.Είναι εκείνα τα βιβλία που μεσα έχουν άμμο απο παραλίες και λεκεδες απο παγωτό, ειναι το βιβλίο που διάβαζα στο νοσοκομείο (Duma key του Stephen king.)και η ραχη ειναι "σπασμένη" γιατι δεν μπορούσα να το κραταω αλλιώς με τον ορό στο χέρι. Είναι η φτηνιαρικη σειρα ΕΦ που διαβαζα στο λεωφορείο και αγόραζα το επόμενο κάθε Παρασκευή, κατατσαλακωμένη τώρα (δεν της φερόμουν και πολύ καλά). Ειναι τα βιβλία "του μαιευτηρίου" από τις δύο γέννες και τα βιβλία "του χειρουργείου" από περιπέτειες υγείας γονιών και παιδιών. Είναι κι εκείνα που έχουν ακόμα σελιδοδείκτες αποκόμματα εισιτηρίων και αποδείξεις από ξενοδοχεία, μάρτυρες διακοπών. Αυτά δεν είναι βιβλία, είναι φωτογραφίες της ζωής μου. Τα άλλα κατα καιρούς γίνονται δωρεές χαρίζονται φίλους, δανειζονται και δεν γυρίζουν πίσω (δεν με πειράζει καθόλου), θα δώσουν τη θέση τους σε νέα αναγνώσματα, και σε καινουριες τριζάτες σελίδες φρέσκες από το βιβλιοπωλείο. Η ζωή συνεχίζεται, το ίδιο και τα βιβλία.