Συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο σκηνοθετώντας το έργο Αόρατη Όλγα του Γιάννη Τσίρου (ένα εκ των δύο έργων της παράστασης με τον γενικό τίτλο Ξένος με το οποίο συμμετείχε και στο φεστιβάλ Emergency Entrance που διοργάνωσε η Ένωση Θεάτρων της Ευρώπης (UTE). Για το συγκεκριμένο έργο η ηθοποιός Λένα Παπαληγούρα έλαβε το βραβείο Μελίνα Μερκούρη καλύτερης γυναικείας ερμηνείας. Επίσης, για το Εθνικό Θέατρο, έκανε τη σκηνοθετική επιμέλεια στο αναλόγιο του έργου Λάσπη του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.
Μεταξύ των άλλων σκηνοθέτησε τις παραστάσεις Κατάδικος μου των Ελένη Ράντου, Σάρας Γανωτή, Νίκου Σταυρακούδη (Θέατρο Διάνα, υποψήφιος για βραβείο σκηνοθεσίας του περιοδικού «Αθηνόραμα» 2012), 50 λέξεις του Μάικλ Γουέλλερ (Θέατρο Βικτώρια - υποψήφιος για βραβείο σκηνοθεσίας του περιοδικού «Αθηνόραμα» 2011), Πήρε τη Ζωή της στα Χέρια της του Βασίλη Κατσικονούρη (Θέατρον Ελληνικός Κόσμος), Τα Λουλούδια στην Κυρία του Άκη Δήμου (Θέατρο Από Μηχανής), το έργο Τον Άυλο Εσένα του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη στα πλαίσια φεστιβάλ Νέου Ελληνικού Έργου του Θεάτρου Τέχνης. (Επίσης, Πίντερ, Σαμ Σέπαρντ, Στρίντμπεργκ.)
Για το Φεστιβάλ Αθηνών έκανε τη σκηνοθετική επιμέλεια της μουσικής-θεατρικής παράστασης Κοινός Τόπος (με το μουσικό συγκρότημα Active Member και την Όλια Λαζαρίδου). Έγραψε και σκηνοθέτησε τα έργα Penalty (Θέατρο Επί Κολωνώ), Νο 44 (Θέατρο Μεταξουργείο) και ΠΑΚΜΑΝ (Θέατρο Χώρα). Τέλος συμμετείχε στο φεστιβάλ «The 24 hr plays» στο Θέατρο Χώρα σκηνοθετώντας το μονόπρακτο Δέκα και Μισή του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, καθώς επίσης και στις εκδηλώσεις της «Κίνησης Μαβίλη» στο θέατρο Εμπρός με την performance Κανονική Ζωή.
Tώρα σκηνοθετεί στην Θεσσαλονίκη την Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου (Μονή Λαζαριστών - Σκηνή Σωκράτης Καραντινός) και μ' αυτήν την ευκαιρία μιλήσαμε μαζί του.
Η άποψη μου για το οτιδήποτε στο θέατρο είναι ότι: ό,τι λειτουργεί, λειτουργεί... Δε πα' να είναι είτε μοντέρνο, είτε μεταμοντέρνο, είτε κλασσικό, είτε οτιδήποτε. Όταν κάτι δε λειτουργεί, είναι γιατί δεν πέτυχε, δε φταίει κανένα είδος και καμία προσέγγιση.
Τι είναι αυτό που σας τράβηξε στο θέατρο και την σκηνοθεσία;
Αυτό που άνθρωποι μοιράζονται με απίθανους τρόπους μια ιστορία μέσα σε μια αίθουσα κι αυτή η αίθουσα γεμίζει με ενέργεια και συναισθήματα.
Ποιο ήταν το πρώτο θεατρικό που θυμάστε να είδατε στη ζωή σας, και τι αίσθηση σας άφησε;
Ειλικρινά δε θυμάμαι κάτι από πάρα πολύ παλιά. Όταν άρχισα να ανακαλύπτω ότι έλκομαι έντονα από το θέατρο, θυμάμαι να βλέπω το «Άγριο Μέλι» με τον Γ. Κιμούλη και τον «Κατά Φαντασίαν Ασθενή» με το Γ. Μιχαλακόπουλο στο Εθνικό. Και τα δύο αυτά πρέπει να είναι γύρω στο '92 αν δεν κάνω λάθος. Με αυτά και μια σειρά άλλων που άρχισα να βλέπω τότε, ανακάλυψα την αίσθηση για την οποία είπα πριν, και δεν μπόρεσα ποτέ να ξεφύγω από τη μαγεία της.
Αλήθεια, ως μικρό παιδί, τι θέλατε να γίνετε;
Δεν ξέρω. Κάποια στιγμή σίγουρα παίχτης του μπάσκετ. Αργότερα – μάλλον λανθασμένα – ψυχολόγος. Ως πολύ μικρός πάντως με θυμάμαι να παίζω ιστορίες με τις ώρες με τα πλεϊμομπίλ... Κάπου εκεί έβγαινε το θέμα με τη σκηνοθεσία. Πάντως το ανακάλυψα (το θέατρο) μετά το σχολείο.
Μιλήστε μου λίγο για το πώς προσεγγίσατε την Αγγέλα...
Σαν μια δυνατή, περιπετειώδη ιστορία γεμάτη πάθος που μιλάει για ανθρώπους που μάχονται το άδικο. Αρκεί κανείς, κατά τη γνώμη μου, απλά να ακολουθήσει αυτή την ιστορία βήμα βήμα για να βρει τη συναρπαστικότερη δυνατή προσέγγιση.
Τι είναι αυτό που σας τράβηξε στην Αγγέλα;
Σίγουρα η γραφή, η ροή και η εξέλιξη της ιστορίας. Αλλά και το γεγονός ότι μιλάει για ανθρώπους που μάχονται, τότε, για τις ίδιες αξίες που αναζητάμε και σήμερα.
Σκεφτήκατε να «εκμοντερνίσετε» το έργο; Ποια είναι η άποψή σας για τέτοιες απόπειρες;
Δε σκέφτηκα να αλλάξω κάτι και να το φέρω στο σήμερα κτλ. Η σκέψη μου όμως, όπως και όλων των συνεργατών, που υπάρχει «κάτω» από την παράσταση είναι σαφώς σημερινή, σύγχρονη και φρέσκια. Είναι μια «Αγγέλα» που σαν από τότε να μιλάει για το σήμερα. Ή για το «πάντα». Το ίδιο το έργο άλλωστε με τα θέματα που πραγματεύεται είναι τρομαχτικά επίκαιρο.
Η άποψη μου για το οτιδήποτε στο θέατρο είναι ότι: ό,τι λειτουργεί, λειτουργεί... Δε πα' να είναι είτε μοντέρνο, είτε μεταμοντέρνο, είτε κλασσικό, είτε οτιδήποτε. Όταν κάτι δε λειτουργεί, είναι γιατί δεν πέτυχε, δε φταίει κανένα είδος και καμία προσέγγιση.
Για ποιο απ' όλα τα έργα σας θα λέγατε πως είστε πιο περήφανος, και γιατί;
Δεν ξεχωρίζω εύκολα ένα. Σίγουρα πάντως έχω σε ξεχωριστή θέση το Penalty, το No44 και το Pacman γιατί τα έγραψα κιόλας.
Τι σας εμπνέει στην σκηνοθεσία, αλλά και τη ζωή;
Στη σκηνοθεσία με εμπνέουν πρώτα οι ηθοποιοί, στη ζωή... η γυναίκα μου και το παιδί μου.
Ως πολύ μικρός πάντως με θυμάμαι να παίζω ιστορίες με τις ώρες με τα πλεϊμομπίλ... Κάπου εκεί έβγαινε το θέμα με τη σκηνοθεσία.
Ποιο θα λέγατε πως είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς ενός σκηνοθέτη;
Για μένα το πιο δύσκολο είναι να μου ζητηθεί από πολύ νωρίς concept σκηνικού – παράστασης, πριν να έχω καλά καλά δουλέψει με τους ηθοποιούς. Επίσης δύσκολο είναι να συντονίσεις το τεχνικό κομμάτι μιας παράστασης σε μια πολύ μεγάλη αίθουσα όπου οι άνθρωποι δεν είναι κοντά και συνεννοούνται με ενδοεπικοινωνίες κτλ. Τελικά βέβαια όλα γίνονται...
Και το πιο ευχάριστο;
Το πιο ευχάριστο σαφώς είναι το ψάξιμο εις βάθος των χαρακτήρων με τους ηθοποιούς στην πρόβα.
Ξέρω πως διδάσκετε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης. Θέλετε να μου μιλήσετε για την εμπειρία;
Διδάσκω στο πρώτο έτος ένα μάθημα υποκριτικής. Τα παιδιά θέλουν να μάθουν, αρκεί να καταφέρει κανείς να τους πείσει ότι τους αφορά. Λόγω ηλικίας πιστεύω οι μαθητές των σχολών έχουν κατάλοιπα από το σχολείο και μπορεί από στιγμή σε στιγμή να βαρεθούν, να χαζέψουν, να κάνουν πλάκα κτλ. Θέλει πάντα να βρίσκεις κάποιον τρόπο να τα επαναφέρεις. Προσωπικά περνάω πολύ ωραία με το τμήμα μου και πλέον βλέπω τα όμορφα αποτελέσματα της δουλειάς που έχουμε κάνει το πρώτο αυτό τρίμηνο.
Ποια είναι η τελευταία παράσταση που είδατε;
Πρόσφατα όπως είναι λογικό είδα όλες τις παραγωγές του ΚΘΒΕ, που όλες κρατούν ένα υψηλό επίπεδο. Στην Αθήνα πολύ πρόσφατα είδα την παράσταση «Σουρελαϊκεν» από την ομάδα Τσούκου Τσούκου στο Baumstrasse και πέρασα τέλεια.
Ιnfo:
ΑΓΓΕΛΑ / Κ.Θ.Β.Ε. Μονή Λαζαριστών - Σκηνή Σωκράτης Καραντινός (22/01/2016 - 24/04/2016)
