Εταιρεία Θεάτρου Χώρος- Σίμος Κακάλας

Ο Σίμος Κακάλας και η εταιρεία θεάτρου Χώρος επιστρέφουν για μια ακόμα φορά σε μια τρίτη εκδοχή της Ερωφίλης του Γεωργίου Χορτάτση. Μια εκδοχή η οποία διαφέρει ριζικά από τις δύο παλιότερες ως προς το ότι παύει να είναι ένα «πεδίο έρευνας» αλλά υλικό μιας προσέγγισης πιο σύγχρονης και αμιγώς «θεατρικής». Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης λέει: «Τα κλασικά έργα είναι τεράστια, δεν ξεμπερδεύεις ποτέ μαζί τους. Εμείς αυτήν τη φορά στην Ερωφίλη φωτίζουμε κάποιες πλευρές που δεν είχαμε αγγίξει προηγουμένως. Καταρχάς, έχει φύγει μεγάλο μέρος του λόγου που υπήρξε μέχρι τώρα το κύριο όχημά μας, δηλαδή η εκφορά και η απόδοση του κειμένου. Το θέατρο λόγου προϋποθέτει πολύ συγκεκριμένες στάσεις και θέσεις του σώματος προκειμένου να επικοινωνήσει ο λόγος με το κοινό, ιδίως όταν είναι τόσο καταιγιστικός, όπως του Χορτάτση. Οπότε, αυτή η παράσταση έχει μπει σε άλλα μονοπάτια». Η σημαντικότερη σύμβαση που επαναφέρει η ομάδα είναι η χρήση της μάσκας. «Η μάσκα είναι στοιχείο που συναντάμε στις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισμού και ενσαρκώνει πολλούς ρόλους: θεούς, δαίμονες, ήρωες. Επομένως κι εμείς τη χρησιμοποιούμε για να καλέσουμε στη ζωή τους χαρακτήρες του έργου. Δηλαδή, αυτούς που έχουν μείνει μετά τη διασκευή». Συντομευμένο κατά το ένα τέταρτο σε σχέση με το αυτούσιο κείμενο, ερμηνεύεται από τρεις γυναίκες οι οποίες, ως ένα απομεινάρι του χορού, υποδύονται τους ρόλους του Φιλόγονου, της Ερωφίλης και του Πανάρετου. Κι ενώ οι προηγούμενες δύο εκδοχές πατούσαν στην παράδοση με την παρουσία μουσικών που εκτελούσαν μελωδίες της ανατολικής Μεσογείου και της αναγεννησιακής Κρήτης, τώρα επιστρατεύτηκε ο Νίκος Βελιώτης ώστε να γράψει τη δική του μουσική με βάση την παράσταση. Ο Κακάλας λέει: «Ήθελα μια μουσική που να εκφράζει το έργο, χωρίς τη φόρμα της κρητικής παράδοσης. Όπως θελήσαμε να απελευθερωθούμε από τις ακαδημαϊκές διαστάσεις του έργου -παρόλο που η συμβολή της Ναταλίας Δεληγιάννη ήταν καθοριστική στη διασκευή που έκανε η Έλενα Μαυρίδου- έτσι και τη μουσική θέλησα να την αναθέσω σε κάποιον έξω από την προηγούμενη κατάσταση, να απεμπλακώ ώστε να πάψει η Ερωφίλη να αποτελεί μια εργασία έρευνας και να γίνει θέατρο. Τολμώ να πω ότι, ενώ είναι ένα έργο με πλοκή, φανταστικούς χαρακτήρες, δράση, αγγελιοφόρους, χορό, του οποίου η τελική παρέμβαση είναι καθοριστική απέναντι στην αλαζονεία της εξουσίας,αφού σκοτώνει τον βασιλιά, οι δύο πρώτες εκδοχές ήταν πιο κοντά στον Ερωτόκριτο παρά στην Ερωφίλη. Τώρα θα είναι η Ερωφίλη, όπως τη βλέπουμε εμείς. Μια θεατρική παράσταση».