Η ξεροκεφαλιά της ντίσκο ντίβας
Σε μια συζήτηση που είχα τις προάλλες για την Donna Summer θυμήθηκα αυτό το παλιό κουτσομπολιό με τις ομοφοβικές δηλώσεις που υποτίθεται πως είχε κάνει κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στα τέλη των ’80s. Ήταν η εποχή που είχε ξαναβρεί τον Θεό και ξεστόμισε μπροστά σε ένα έκπληκτο κοινό το δανεικό «It was Adam and Eve, not Adam and Steve» και το τερμάτισε με το «I have seen the evils of homosexuality. AIDS is the result of your sins» («Ήταν ο Αδάμ και η Εύα, όχι ο Αδάμ και ο Στηβ. Έχω δει τα κακά της ομοφυλοφιλίας. Το AIDS είναι το αποτέλεσμα των αμαρτιών σας»).
Δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα ότι τα είχε πει όλα αυτά και η ίδια το διέψευσε ουκ ολίγες φορές, αλλά και μόνο η φήμη ήταν αρκετή για να την ακολουθεί σε ολόκληρη την καριέρα της και να της στοιχίσει ψυχολογικά.
O παιχνιδιάρικος balearic ήχος του Koze κολακεύει πετυχημένα τα σέξι πειραματικά φωνητικά της Murphy που δεν φαίνεται να παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Λείπει, όμως, αισθητά ο άκρατος μετά-ντίσκο αισθησιασμός του Roisin Machine.
Κάτι ανάλογο συνέβη και τώρα με τη Roisin Murphy, μόνο που στην περίπτωσή της έκανε ένα σχόλιο στο διαδίκτυο, εκεί που ουσιαστικά τίποτα δεν πεθαίνει.
Απάντησε κάτω από ένα ποστ του anti-trans ακτιβιστή Graham Linehan, ασκώντας κριτική στα φάρμακα που δίνουν για την αντιμετώπιση της δυσφορίας φύλου οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες, οι οποίες εκμεταλλεύονται «μπερδεμένα μικρά παιδιά» με σκοπό το κέρδος. Φυσικά, μετά τον σάλο έγραψε ένα κατεβατό ότι παρεξηγήθηκαν τα λόγια της κ.λπ., αλλά η ζημιά είχε γίνει.
Ήταν η χειρότερη προώθηση που μπορούσε να κάνει για το «Hit Parade», το νέο της άλμπουμ σε συνεργασία με τον DJ Koze. Ίσως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που διανύουμε και της καριέρας της στιγματίστηκε ανεπανόρθωτα – σχεδόν. Η «Guardian» του έδωσε 5 αστεράκια με βαριά καρδιά και γενικά όλοι το αποθεώνουν, παρά τα όσα δήλωσε. Θα το βάλουν, όμως, ψηλά στις λίστες με τα καλύτερα άραγε;
Το «Hit Parade» έχει αρκετές δυνατές ποπ στιγμές, π.χ. τα «Can’t Replicate», «Free Will». O παιχνιδιάρικος balearic ήχος του Koze κολακεύει πετυχημένα τα σέξι πειραματικά φωνητικά της Murphy που δεν φαίνεται να παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Λείπει, όμως, αισθητά ο άκρατος μετα-ντίσκο αισθησιασμός του Roisin Machine που σε έπιανε κάπως απροετοίμαστο. Από την άλλη, Donna, Roisin, «η πλειοψηφία του κοινού σας ανήκει στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Από πιο δέντρο κατεβήκατε;».
Róisín Murphy - 'CooCool'
Pop for the ages
Στα 55 χρόνια της η Kylie Minogue δεν παραμένει απλώς παραγωγική αλλά βγάζει και δισκάρες, και μάλιστα, χωρίς να προκαλεί με τις δηλώσεις ή τη συμπεριφορά της για να κατακτήσει την κορυφή και να πολυσυζητηθεί. Πώς τα καταφέρνει επί 35 και βάλε χρόνια, σε κάνει πράγματι να αναρωτιέσαι. Ήταν πολύ εύστοχο το πρόσφατο άρθρο του «Independent» για το διαρκές αίνιγμα που συνιστά η Kylie Minogue. Νομίζεις ότι γνωρίζεις τα πάντα γι’ αυτήν, ενώ στην ουσία δεν γνωρίζεις τίποτα.
Aν το καλοσκεφτείς, είναι κάτι σπάνιο για σταρ τέτοιου μεγέθους, αλλά η Kylie ήταν πάντοτε έτσι: κρατούσε τις σκέψεις και τη ζωή της μακριά από τη δημοσιότητα. Δεν ήταν ποτέ η «προβληματική» σταρ. Τουναντίον, πάντοτε τη χαρακτήριζε μια αξιοπρέπεια, ακόμη και στα κουτσομπολιά που κυκλοφορούσαν για τις high profile σχέσεις της, π.χ. με τον Nick Cave.
Τo «Tension», ο 16ος δίσκος της που μόλις κυκλοφόρησε, τη βρίσκει να ξαναγυρνά στη χορευτική ποπ μετά ένα σύντομο πέρασμα από την κάντρι και την ντίσκο. Άρχισε να ετοιμάζει το άλμπουμ όταν εγκατέλειψε το Λονδίνο –έμενε εκεί από τη δεκαετία του ’90– και επέστρεψε στη γενέτειρά της, τη Μελβούρνη. Το χαρακτήρισε ως «μια μείξη προσωπικής ενδοσκόπησης, κλαμπ ξεγνοιασιάς και μεγαλογχολικής έξαψης». Πριν από τρία χρόνια έτυχε να κυκλοφορήσουν την ίδια περίοδο νέους δίσκους και η Kylie Minogue και η Roisin Murphy. Μόλις είχαμε βγει από την πανδημία, η μουσική της μόδας τότε ήταν η ντίσκο και οι δυο ποπ σταρ πειραματίζονταν με το συγκεκριμένο είδος, οπότε σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα versus.
Αντικειμενικά, το «Roisin Machine» ήταν κλάσεις ανώτερο από το κάπως χλιαρό «Disco». Φέτος, συνέβη το αντίστροφο, και δεν έχει να κάνει τόσο με την πολιτική ορθότητα. Τα κομμάτια του «Tension» αποπνέουν ποπ αθωότητα και είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να σου φτιάχνουν τη διάθεση και να σε ανεβάζουν. Σε αυτήν τη φάση της καριέρα της η Kylie δεν χρειάζεται να κάνει κανένα statement, μόνο καλή ποπ, κι αυτό σίγουρα το καταφέρνει εδώ με χιτ όπως το «Padam, Padam» και το απίθανο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου με το επικίνδυνα κολλητικό «Touch me right there», αν και τώρα που το σκέφτομαι όλο το άλμπουμ έχει άπειρα ρεφρέν που παίζουν στο repeat στο μυαλό σου.
Kylie Minogue - Padam Padam
Πέρα από αυτά...
O Σεπτέμβρης ήταν γεμάτος σπουδαία γυναικεία άλμπουμ από νεότερες δημιουργούς που καλύπτουν όλο το μουσικό φάσμα. Θα ήταν, επομένως, λίγο άδικο να μιλάμε πάλι μόνο για την Roisin και την Kylie.
Η Mitski έβαλε τέλος στις φήμες –που είχε δημιουργήσει η ίδια– ότι παρατάει τη μουσική και κυκλοφόρησε το «The land is inhospitable and so are we». Είναι στο ίδιο δραματικό μοτίβο με τις προηγούμενες δουλειές της, αλλά με μια σειρά από σύντομες απίθανες οργανικές ενορχηστρώσεις που σε ορισμένα σημεία σε κάνουν να ανατριχιάζεις.
Τόσο το «Softscars», το τρίτο άλμπουμ του ατόμου που είναι γνωστό ως yeule από τη Σιγκαπούρη, όσο και τo «GUTS» της Olivia Rodrigo μοιάζουν να ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, βγαλμένο από τα ’90s. Και τα δύο είναι εξαιρετικές δουλειές. Η Rodrigo γνωρίζει σαρωτική επιτυχία, και μεταξύ μας όχι άδικα, αρκεί να σταματήσει να γράφει μπαλάντες.
Από την άλλη, για όσους απορούσαν τόσα χρόνια, η Doja Cat είναι ράπερ και το αποδεικνύει στο «Scarlet». Δεν πιάνεται αισθητικά, αλλά, πέρα από τα τρια τρομερά σινγκλ-κράχτες που προλόγιζαν τον δίσκο, δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω, τουλάχιστον προς το παρόν.
Άλμπουμ όμως έβγαλαν και τρεις μεγάλες κυρίες της πειραματικής σκηνής, η Loraine James με το επικά συναισθηματικό «Gentle Confrontation», η Tirzah με το ατμοσφαιρικά θορυβώδες «Trip9love» και η Laurel Halo με το πολυαναμενόμενο «Atlas», ένα ambient, μινιμαλιστικό αριστούργημα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
