«Πως θα πιστέψει ο κόσμος ότι από συνοδός λευκών- πλούσιων γυναικών που έκανα σεξ μαζί τους για τα λεφτά, έγινα ερημίτης;», λέει ο Jamal Moss aka Hieroglyphic Being στην τελευταία του συνέντευξη στoν Guardian. Και μάλλον δεν έχει άδικο.
Το 12χρονο αγόρι που βρήκε καταφύγιο στη νυχτερινή ζωή του Σικάγο δεν έχει καμία σχέση με τον σαραντάχρονο άντρα που απομονωμένος σήμερα στο σπίτι του απολαμβάνει την Jazz μουσική. Οι πρώτες ουλές που θα χαραχθούν μέσα του έχουν την μορφή της απόρριψης, όταν υιοθετήθηκε σε ηλικία τριών ετών από θρησκόληπτους γονείς. Ένα βράδυ, απηυδισμένος από τα καθημερινά κηρύγματα της Βίβλου και τις τιμωρίες, κόβει για πάντα τον ομφάλιο λώρο με τους θετούς του γονείς και ανοίγει την πόρτα σε ένα νέο κόσμο, στον κόσμο των clubs. Είναι η εποχή που η house μουσική γεννιέται στο Σικάγο.
Ο ίδιος λέει ότι ο ήχος του είναι «cosmic bebob» θέλοντας να τονίσει την σύνδεση που υπάρχει στις δουλειές του με τους μουσικούς του παρελθόντος που αισθάνεται ότι τους χρωστάει πολλά.
Στην πρώτη του κλαμπ εμπειρία δεν θα χορέψει. Θα ακούσει παγωμένος το σετ του θρύλου της χορευτικής μουσικής Ron Hardy. Αργότερα θα τον βρούμε στις βιβλιοθήκες να παρακολουθεί βίντεο με χορευτές μπαλέτων προσπαθώντας να αντιγράψει τις κινήσεις του για το επόμενο πάρτι. «Η νοοτροπία της house είναι παγκόσμια, η hip hop σε περιορίζει στο γκέτο» λέει για την μουσική που έγινε η αφορμή να ασχοληθεί με τον χορό και να λάβει μέρος σε διαγωνισμούς στα clubs της εποχής. Είναι η εποχή που θα αποφασίσει να ζήσει με την βιολογική του μητέρα η οποία ήταν βυθισμένη στην φτώχεια και τα ναρκωτικά. Δεν θα βρει ούτε και σε αυτή την στήριξη που αποζητά και έφηβος πια θα βρεθεί ξανά στον δρόμο. Θα περιγράψει την κατάσταση του με την χαρακτηριστική φράση «βρέθηκα πεταμένος στους λύκους χωρίς αγάπη και από τις δυο πλευρές».
Είναι η εποχή που ο Moss ξεκίνησε να πουλάει το κορμί του στα κλαμπ που χόρευε. Εάν κάποια γυναίκα του εξασφάλιζε στέγη και τροφή ήταν πρόθυμος να κάνει σεξ μαζί της. Ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες θα βρεθεί μια που θα ενδιαφερθεί για τον ίδιο περισσότερο από όσους ανθρώπους έχει συναντήσει μέχρι εκείνη την στιγμή στην ζωή του. Θα τον βοηθήσει να παρακολουθήσει μαθήματα σε ένα θερινό σχολείο και στην συνέχεια θα πληρώσει τις σπουδές του στην ανθρωπολογία. Τα χρόνια της δεκαετίας του ενενήντα που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο είναι και τα χρόνια που θα ασχοληθεί συστηματικά με την μουσική. Κουβαλώντας ήδη την εμπειρία της νυχτερινής ζωής δουλεύοντας ως χορευτής στο θρυλικό Reactor, με residents τους Dj Rush, Ron Hardy και Ron Trent που η μουσική τους αποτέλεσε την βασική πηγή έμπνευση του, ξεκινά να οργανώνει ο ίδιος τα πρώτα του rave πάρτι με θαμώνες τους λευκούς φοιτητές. Με μέντορες του τους θρυλικούς παραγωγούς Steve Pointdexter και Adonis κάνει τα πρώτα βήματα στην παραγωγή μουσικής.
Αυτοί θα αποτελέσουν την βάση του ήχου του, έναν ήχο που ο ίδιος σήμερα λέει ότι είναι «cosmic bebob», θέλοντας να τονίσει την σύνδεση που υπάρχει στις δουλειές του με τους μουσικούς του παρελθόντος που αισθάνεται ότι τους χρωστάει πολλά.
Σκληρός με τον εαυτό του («Δεν είμαι μουσικός. Από την στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν σκληρές θυσίες για να σπουδάσουν τα παιδιά τους μουσική, πως μπορείς να λες ότι είσαι μουσικός επειδή βγάζεις ήχους από μια κονσόλα;») αλλά και με τους άλλους («Πολλά από τα ονόματα της πρώτης γραμμής γνωρίζουν μικροπράγματα από το παρελθόν. Έχουν άγνοια») στόχος του είναι συνεχώς να βελτιώνει τον ήχο και αυτό θεωρεί ότι γίνεται μόνο μέσα από την γνώση που σου προσφέρει η ακρόαση των μουσικών του παρελθόντος. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος του με την προηγούμενη δουλειά του «We are not the First», να αποτίσει έναν φόρο τιμής στους μουσικούς του παρελθόντος.
Σήμερα, το αγόρι που ίδρωνε στα dance floors με house μουσική είναι πια ένας άντρας στην μέση ηλικία που αγοράζει σε εβδομαδιαία βάση ένα σεβαστό αριθμό jazz δίσκων, τους οποίους ακούει με προσοχή κλεισμένος στο σπίτι του. «Έμαθα πολλά περισσότερα πράγματα για τη μουσική, ακούγοντας δίσκους στο σπίτι, από ό,τι έχω μάθει κάνοντας περιοδείες», λέει στο Fact και συνεχίζει μιλώντας για το μεγάλο του όνειρο να παίξει μουσική με αληθινούς μουσικούς. Προσπαθεί κάθε φορά να δημιουργεί νέες προκλήσεις στον εαυτό του και έχει μπει σε μια διαδικασία να μάθει να παίζει μουσικά όργανα (κιθάρα, σαξόφωνο, φλάουτο).
Την Παρασκευή 5 Αυγούστου κυκλοφορεί από την Λονδρέζικη Ninja Tune η πρώτη του solo δουλειά The Disco's Of Imhotep. Για τον Hieroglyphic Being, ένα από τα ψευδώνυμα του Moss με τα οποία κυκλοφορεί μουσική, δεν ήταν εύκολη η μέχρι τώρα διαδρομή του. Ο ήχος του βρήκε κλειστές πόρτες από πολλά labels. Αυτό που σήμερα το αγκαλιάζει μια εταιρεία με κυκλοφορίες-σταθμούς στην ηλεκτρονική σκηνή (Bonobo, Amon Tobin, Dj Foodκ.τ.λ) το 2004 αντιμετωπίστηκε με ψυχρότητα από labels που στα αυτιά των μουσικόφιλων είναι πολύ πιο underground από την θρυλική εταιρεία. Ο Moss πέρα από την μουσική δεν χάνει επίσης την ευκαιρία σε συνεντεύξεις του να μιλήσει, για έναν κόσμο που τα ινία κρατούν οι πλούσιοι λευκοί, για τα δικαιώματα της μαύρης κοινότητας, για τις ταμπέλες που βάζουμε στους συνανθρώπους σύμφωνα με την φυλή που ανήκουν.
«Εκστατική που θα σε κάνει να ιδρώσεις, μια καθαρή μουσική που σε ανεβάζει, ο Hieroglyphic Being έβγαλε το πιο προσιτό από όλα τα άλμπουμ τις καριέρας του» γράφει το Pitchfork δίνοντας του το υψηλό 8.
Κάτι που ίσως περάσει απαρατήρητο από τον 42χρονο άντρα, που συμφιλιωμένος με τους δαίμονες του παρελθόντος , απομονωμένος στο σπίτι του, ακούει jazz. Έτοιμος να μελετήσει άλλο ένα αριστούργημα από τα παλιά που θα τον σπρώξει ένα βήμα παραπέρα στο μέλλον.
Με πληροφορίες από Guardian και Fact magazine
