Σε μια εποχή πλησμονής πληροφοριών, σε καιρούς ακαριαίας διάδοσης της παραμικρής λεπτομέρειας για την όποια τρέχουσα ασημαντότητα (που φυσικά είναι προορισμένη να καταναλωθεί με βουλιμία και να επιστρέψει τάχιστα στη λίμνη της λήθης), είναι όμορφο, είναι πολύ όμορφο, να ανάγονται σε θρύλο κάποιες προσωπικότητες, κάποιοι δημιουργοί που άλλο δεν κάνουν από το να διακονούν με επίμονο πάθος την ποίηση της ζωής. Τέτοια προσωπικότητα είναι, το δίχως άλλο, ο Μιχάλι Βιγκ (Mihaly Vig). Είναι ο ποιητής της μουσικής. Είναι ο μουσικός της ποίησης. Είναι το φθινόπωρο της μουσικής, η νοτερότητά της, το δάκρυ της.
Ελάχιστα τα όσα γνωρίζουμεγι' αυτό τον Ούγγρο. Καλύτερα έτσι. Μένουν οι νότες και οι αρμονίες του. Το έργο του. Μένει η προσφορά του, που συνεχίζεται ακάθεκτη εδώ και τέσσερις δεκαετίες μακριά από τα απατηλά φώτα της δημοσιότητας και κοντά σε ό,τι σημαίνει αγέρωχη αξιοπρέπεια και αγέρωχο βλέμμα. Οι μουσικές του κυκλοφορούν σαν προκηρύξεις, χέρι με χέρι, για κάποιους μυημένους, για εκείνους που αναζητούν την ουσία, το μεδούλι των πραγμάτων, τη μελαγχολία της αντίστασης στον βόρβορο του τίποτα.
Μια νεοαναγεννησιακή μορφή, ο Μιχάλι Βιγκ, είναι ποιητής, κιθαρίστας, τροβαδούρος, ηθοποιός. Είναι ο μουσουργός που δίνει τη δέουσα βαρύτητα στις ασπρόμαυρες σκηνές του φίλου του, μέγιστου σκηνοθέτη της ανθρώπινης ευθραυστότητας, του Μπέλα Ταρ (Béla Tarr).
Μια νεοαναγεννησιακή μορφή, ο Μιχάλι Βιγκ, είναι ποιητής, κιθαρίστας, τροβαδούρος, ηθοποιός. Είναι ο μουσουργός που δίνει τη δέουσα βαρύτητα στις ασπρόμαυρες σκηνές του φίλου του, μέγιστου σκηνοθέτη της ανθρώπινης ευθραυστότητας, του Μπέλα Ταρ (Béla Tarr). Είναι ο εμψυχωτής δύο συγκροτημάτων που μπόλιασαν το πανκ με την κλασική μουσική και τη μινιμαλιστική φιλοσοφία («γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση» έγραφε ο Νίκος Καρούζος).
Γεννημένος στις 21 Νοεμβρίου του 1957, στη Βουδαπέστη, ο Μιχάλι Βιγκ άλλο δεν έστερξε να κάνει από το να αφοσιωθεί στην τέχνη. Πολύτιμοι αρωγοί και μόνιμοι σύντροφοί του σ' αυτό το ταξίδι βρέθηκαν να είναι δύο άλλοι Ούγγροι κορυφαίοι καλλιτέχνες, ο Μπέλα Ταρ και ο Λάσλο Κρασναχορκάι (Laszlo Krasznahorkai). Αυτή η τριάδα είναι θρυλική πλέον, ιδίως στους κύκλους εκείνων που επιμένουν ότι η ζωή είναι μια αλληλουχία θαυμάτων ακόμα και μες στο σκουπιδαριό και ότι το σεντούκι της ανθρωπιάς είναι γεμάτο με τιμαλφή. Κανείς μας δεν παύει να ακούει ξανά και ξανά τη μουσική του Βιγκ στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας Οι αρμονίες του Βέρκμαϊστερ του Ταρ, που μετέφερε στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα Η μελαγχολία της αντίστασης του Κρασναχορκάι. Κανείς μας δεν παύει να βλέπει ξανά και ξανά τον Βιγκ στο ρόλο του Ιερεμία στο μεγαλειώδες Satantango του Ταρ. Κανείς μας δεν παύει, στις ταραχώδεις, αλλά ωραίες συνάξεις μας, να ανοίγει το βιβλίο Πόλεμος και Πόλεμος (μτφρ. Ιωάννα Αβραμίδου, εκδ. Πόλις), αυτό το θησαυροφυλάκιο-μεταμυθιστόρημα του Κρασναχορκάι, και να διαβάζει στην εκάστοτε ομήγυρη τις σελίδες στις οποίες εμφανίζεται ο Βιγκ και οι Balaton, η μπάντα του.
«Κι έμεινε εκεί καρφωμένος, με τις σκέψεις του σκόρπιες μες στο κεφάλι του, να κοιτάζει το συγκρότημα, μετά το πλήθος, μετά πάλι το συγκρότημα, προσπάθησε μάταια να πιάσει το αυτί του κάποιες λέξεις από τα μουσικά κομμάτια που διαδέχονταν το ένα το άλλο, ασταμάτητα, έπιασε στον αέρα μόνο κάποια ψίχουλα, "είναι το τέλος", "όλα είναι ελεεινά", κι εκείνη η παγωμένη μελαγχολία των τραγουδιών τον άγγιξε αμέσως (...) παρατήρησε τον τραγουδιστή, που το αυστηρό του βλέμμα μαρτυρούσε τη θανάσιμη ανία του και τη διάθεση να μιλήσει μόνο για τη θανάσιμη ανία και, πότε πότε, σάρωνε με το αυστηρό του βλέμμα το μαζεμένο μπροστά στα πόδια του πλήθος και έδινε την εντύπωση πως ήθελε, στη θέα αυτού του πλήθους, να εγκαταλείψει τη σκηνή για πάντα, αλλά έμενε και συνέχιζε να τραγουδά (...). Μια καρδιά από τεφλόν, σιγοτραγουδούσαν εν χορώ με τον τραγουδιστή και, αμέσως μετά, έκαναν ένα τσιγαριλίκι και τέρμα οι έγνοιες, μόνον ο ελαφρύς τελετουργικός ίλιγγος (...) βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον τραγουδιστή, ο οποίος, με συντετριμμένο ύφος, του έριξε μόνο μια διαπεραστική ματιά –πρέπει να ήταν ο Μιχάλι Βιγκ, εξήγησε ο Κόριμ την επομένη–, και πέρασε δίπλα του με μεγάλες δρασκελιές, τα μακριά μαλλιά του λικνίζονταν στον ρυθμό των βημάτων του» γράφει ο Λάσλο Κρασναχορκάι, και θυμίζει, με τον ανυπέρβλητο τρόπο του, τις ρυθμικές, σχεδόν παραληρηματικές σκηνές από το On the Road, όπου ο Τζακ Κέρουακ απαθανατίζει τον Τσάρλι Πάρκερ και τους μεγάλους της τζαζ.
Κανείς μας δεν παύει να ακούει ξανά και ξανά το τραγούδι του Βιγκ στο νουάρ Κολαστήριο του Μπέλα Ταρ. Αυτός ο σπαραγμός δεν ξεχνιέται ποτέ. Ένας λιτός, βουρκωμένος, υέτιος σπαραγμός. Μια τσαλακωμένη φωνή κι ένα ξεχαρβαλωμένο παλιό αρμόνιο, τίποτε άλλο. Και τα λόγια:
Τελείωσε
Πάει πια.
Πάει.
Και δεν έχει άλλο.
Δεν θα υπάρξει άλλο.
Ποτέ ξανά.
Σαν εφιάλτης είναι.
Όλα αυτά.
Εφιάλτης.
Αλλά ίσως κάποια μέρα.
Ίσως κάτι άλλο.
Κάτι καινούργιο.
Από πού θα έρθει;
Από πού;
Ο Mihaly Vig θα εμφανιστεί στο Θέατρο Σφενδόνη την Παρασκευή 7 και το Σάββατο 8 Οκτωβρίου.
Πριν από τις εμφανίσεις θα προβληθούν οι δύο ταινίες του Μπέλα Ταρ, Turin Horse (7/10) και Werckmeister Harmoniak (8/10).
Οι προβολές αρχίζουν στις 18:15 και ο Vig εμφανίζεται στις 21:30.
Θέατρο Σφενδόνη
Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ. κρατήσεων: 215 5158968
Είσοδος: 20 ευρώ
