Από τις πρώτες εντυπωσιακές απόπειρες του «Bell Sketch» και του «CMYK» που τον καθιέρωσαν στην dubstep σκηνή μέχρι το πρόσφατο «Overgrown», η μουσική πορεία του James Blake είναι γεμάτη εκπλήξεις. Μεγάλες εκπλήξεις. Όπως το πρώτο, απίθανο άλμπουμ του, που ήταν αδιανόητα καλό για κάποιον πιτσιρικά που μέχρι τότε έγραφε χορευτική μουσική (εντελώς αδιάφορη, κατά τη γνώμη μου, και φουλ υπερεκτιμημένη). Την ημέρα που διέρρευσε το ομώνυμο άλμπουμ του, άλλαξε αυτόματα κατηγορία. Η εύθραυστη, λιγωτική φωνή του, οι δραματικές παύσεις και οι επαναλαμβανόμενες λέξεις και φράσεις που ακούγονταν ως μάντρα πάνω από χαλαρούς ρυθμούς (ή καθόλου ρυθμούς) θύμιζαν περισσότερο τις μπαλάντες του Antony και του Bon Iver και η διασκευή του στο «The limit to your love» της Feist έγινε χίπστερ ύμνος. Το περίεργο είναι ότι το άλμπουμ, παρ' όλες τις διθυραμβικές κριτικές, αρχικά δεν πήγε και τόσο καλά εμπορικά, επειδή όσοι τον παρακολουθούσαν ξαφνιάστηκαν και δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Όσο πύκνωναν όμως οι ζωντανές εμφανίσεις του, ο δίσκος άρχισε να γίνεται επιτυχία. Το «James Blake» ήταν ένα απρόσμενα καλό άλμπουμ και ο δημιουργός του έδειξε μια πλευρά του πολύ συναισθηματική και αγαπησιάρικη. Και πιο σκοτεινή. Σχεδόν θλιμμένη. Το πιο σημαντικό ήταν ότι είχε φτιάξει ένα ντελικάτο άλμπουμ χωρίς καθόλου σκαμπανεβάσματα ηχητικά, με μια συναισθηματική ομοιομορφία που ακουγόταν ως concept άλμπουμ δράματος, παρόλο που ο ίδιος το χαρακτηρίζει «ένα διαλυμένο ημερολόγιο, χωρίς καμιά κατεύθυνση και χωρίς κεντρική ιδέα». Όλα καλά, αλλά κάτι έλειπε: ο έρωτας.
Το «Overgrown», που κυκλοφόρησε πριν από τρεις μήνες, είναι άλλο ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Ακόμα πιο εσωτερικό, με στοιχεία γκόσπελ και ακόμα περισσότερες επαναλήψεις. Κι αυτήν τη φορά ο James έχει πολύ περισσότερες εμπειρίες να μοιραστεί.
Σάββατο μεσημέρι. Από την άλλη άκρη της γραμμής ο 24χρονος μουσικός μιλάει με ήρεμη φωνή, ευδιάθετα, αλλά πολύ «κουμπωμένα». Προφανώς περιμένει μερικές μουσικές ερωτήσεις για να απαντήσει τυπικά – έτσι κι αλλιώς σε όλες του τις συνεντεύξεις απαντάει λακωνικά και αρνείται να μιλήσει για τον εαυτό του.
Γιατί αρνείσαι να μιλήσεις για την προσωπική σου ζωή; Για ποιον λόγο να το κάνω; Είναι κάτι προσωπικό. Εσύ μιλάς για τα προσωπικά σου;
Εγώ δεν είμαι διασημότητα. Ναι, αλλά θα μίλαγες; Πες μου έναν λόγο που θα έπρεπε να το κάνω. Ο χώρος των σταρ έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο ριάλιτι σόου τελευταία και κατά τη γνώμη μου είναι κρίμα.
Θα έλεγες ότι στο «Overgrown» έγραψες ερωτικά κομμάτια; Τα πιο πολλά ακούγονται ως ερωτοτράγουδα.
Ναι, τα πιο πρόσφατα τραγούδια μου είναι ερωτικά.
Αυτό σημαίνει ότι είσαι ερωτευμένος αυτήν τη στιγμή;
(Παύση, ακολουθεί ένα αμήχανο λεπτό σιωπής, προφανώς δεν είναι οι ερωτήσεις που περιμένει) Ναι!
Πώς έχει αλλάξει ο έρωτας τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα;
Έχει αλλάξει ελαφρά τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, αλλά, ξέρεις... (γέλια), είναι περισσότερο μια συναισθηματική αλλαγή, υποθέτω, και μπορείς να την ακούσεις στη μουσική μου.
Έχεις κάποια μούσα;
Ναι, σίγουρα, στο δεύτερο άλμπουμ έχω κάποια. Σίγουρα!
Και τι σημαίνει να είσαι «παραμεγαλωμένος»;
Σημαίνει ότι θέλεις να παραμεγαλώσεις. Ο λόγος που πραγματικά ονόμασα έτσι το άλμπουμ είναι επειδή το τραγούδι «Overgrown» είναι το αγαπημένο μου από τον δίσκο και μου αρέσει κι ο τρόπος που ακούγεται και ο τόνος της φωνής μου. Και νομίζω ότι η λέξη «overgrown» είναι ζουμερή, σου δημιουργεί ένα ωραίο συναίσθημα όταν την ακούς.
Θα έλεγε κανείς ότι είσαι θλιμμένος γενικά.
Γιατί το λες αυτό; Όχι, όχι είμαι πολύ χαρούμενος άνθρωπος.
Μερικά από τα τραγούδια σου είναι πολύ θλιμμένα...
Νομίζω ότι ναι, μερικά από αυτά είναι θλιμμένα. Τα πιο πολλά όμως δεν είναι. Μου φαίνονται μια χαρά (γελάει). Kάποια μου βγαίνουν έτσι επειδή μερικές φορές αλλάζει αρκετά η διάθεσή μου και περνάω διάφορες φάσεις.
Τι άλλο σου αρέσει να κάνεις εκτός από το να φτιάχνεις μουσική;
Κάνω πολλά πράγματα. Βγαίνω με φίλους, παίζουμε αρκετά παιχνίδια μαζί, ηλεκτρονικά, σκάκι, διάφορα. Μου αρέσει να βλέπω ταινίες και να παίζω τένις. Μου αρέσει να είμαι στο καθιστικό μου και να ακούω δίσκους. Είμαι μεγάλος φαν του φαγητού. Μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικών ειδών φαγητά.
Είχες κάποιον ήρωα όταν ήσουν μικρός;
Ναι. Ο Στίβι Γουόντερ ήταν ο ήρωάς μου.
Πες μου μερικά πράγματα για τη συνεργασία σου με τον Brian Eno. Εσύ τον προσέγγισες;
Ναι, του έστειλα mail και μετά του τηλεφώνησα. Ήθελα απλώς να του μιλήσω, αλλά κατέληξα στο σπίτι του, να του δείχνω την καινούργια μου μουσική. Είχα γράψει ήδη το μισό άλμπουμ και ήθελα να ακούσει ό,τι είχα έτοιμο και να μου πει μια γνώμη. Μου είπε τι σκεφτόταν και με βοήθησαν πολύ οι πληροφορίες που μου έδωσε και τα σχόλια που έκανε. Έμαθα πολλά, μόνο μιλώντας του.
Ποιος ήταν ο κύριος λόγος που άφησες τη χορευτική μουσική για να γράψεις πιο προσωπικά πράγματα;
Δεν γράφω πάντα προσωπικά πράγματα, γράφω και πολλή χορευτική μουσική. Δεν την κυκλοφορώ όλη, συνθέτω όμως συνέχεια μουσική με beats και τέτοιο υλικό. Έχω έναν σκληρό γεμάτο με ηλεκτρονική μουσική. Όταν βγήκε το πρώτο άλμπουμ, ήταν ο ήχος που μου άρεσε και σκέφτηκα να τον κυκλοφορήσω.
Ποια είναι η καλύτερη ερώτηση που σου έχουν κάνει ποτέ;
Η καλύτερη; Κάποιος με ρώτησε τι θα έκανα αν έχανα την ικανότητά μου να γράφω τραγούδια και σταματούσα να είμαι δημιουργικός.
Και τι απάντησες;
Είπα ότι θα γινόμουν δημοσιογράφος. (γελάει)
Τι ακούς αυτήν τη στιγμή; Πες μου κάποιον που έχεις ξεχωρίσει.
Έχω καιρό να ακούσω οτιδήποτε. Εδώ και καιρό στο σπίτι μου ακούω το άλμπουμ του Kendrick Lamar. Ακούω αρκετό χιπ χοπ.
Έχεις ξανάρθει στην Ελλάδα;
Όχι, και ανυπομονώ να έρθω. Στο Enfield όπου μεγάλωσα είχα αρκετούς φίλους Έλληνες και Κύπριους και ήθελα πάντα να έρθω. Αλήθεια, ανυπομονώ!
