Taylor Swift - 1989 (Taylor’s Version)
Η ιστορία είναι πάνω-κάτω γνωστή. Το 2020 η Taylor Swift μπλέχτηκε σε μια άσχημη διαμάχη με την τότε δισκογραφική της μόλις έληξε το συμβόλαιό της για την ιδιοκτησία των masters των πρώτων έξι άλμπουμ. Για να μην τα πολυλογούμε, αποφάσισε να τα ξαναηχογραφήσει, πράγμα που σημαίνει ότι είχε πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή της –και αρκετό μένος– για να το κάνει. Το «1989» –ονομάστηκε έτσι από τη χρονιά που γεννήθηκε– κυκλοφόρησε το 2014 και ήταν το πέμπτο κατά σειρά άλμπουμ της.
Η προσφατη κυκλοφορία περιλαμβάνει όλα τα κομμάτια της deluxe edition, ενώ εμπλουτίζεται με επιπλέον πέντε ακυκλοφόρητα κομμάτια από το αρχείο της.
Ήταν, επίσης, η πρώτη επίσημη ποπ δουλειά της, τουλάχιστον έτσι το προωθούσε τότε. Και η αλήθεια είναι ότι με αυτό το άλμπουμ κατάφερε να καθιερωθεί ως παγκόσμια σούπερ σταρ και όχι απλώς ως μια country απόγονος αντάξια της Ντόλι Πάρτον. Πέρα από το πόσο πιστά μπορεί να αποδώσει τους παλιούς δίσκους του ένας μουσικός όταν επιχειρεί κάτι τέτοιο χρόνια μετά τη δημιουργία τους, ας πούμε ότι μια δεκαετία σχεδόν μετά η δική της εκδοχή στο «1989» ηχητικά είναι όσο το δυνατό πλησιέστερη στο ορίτζιναλ υλικό.
Η προσφατη κυκλοφορία περιλαμβάνει όλα τα κομμάτια της deluxe edition, ενώ εμπλουτίζεται με επιπλέον πέντε ακυκλοφόρητα κομμάτια από το αρχείο της. Το «1989» ήταν το δεύτερο πιο εμπορικό άλμπουμ για το 2015 μετά το «25» της Adele. Αυτή την περίοδο γνωρίζει εκ νέου επιτυχία και σαρώνει το Billboard100 σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που πρωτοβγήκε, με αρκετά κομμάτια του να φιγουράρουν στο Τοp10.
Αυτό δείχνει πάντως ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από ανέμελα τραγούδια για νεανικούς έρωτες, έστω κι αν αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Για όλους τους υπόλοιπους αποτελεί τη δυνατή παρακαταθήκη μιας φαινομενικά αθώας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Taylor Swift - Welcome To New York
Prins Obi - New World Boi
Στον πέμπτο σόλο δίσκο του o Γιώργος Δημάκης (aka Prins Obi) τα κάνει όλα μόνος του. Είναι συνθέτης, ερμηνευτής και παραγωγός, και επιπλέον τον ηχογράφησε στο δικό του σπιτικό στούντιο με μια μικρή βοήθεια στη μείξη και το mastering. Έχουμε να κάνουμε με μια εντελώς προσωπική υπόθεση, την οποία χαρακτηρίζει ως ένα χαλαρό άλμπουμ με concept το οποίο δεν κατονομάζει ακριβώς, εκτός κι αν θεωρούμε concept κάθε κομμάτι να ανήκει σε διαφορετικό είδος μουσικής.
Κύριος σκοπός του, λέει, είναι να παρουσιάσει μια νέα ποπ όπως μόνο αυτός την οραματίζεται. Δεν λειτουργεί απόλυτα αυτό το τελευταίο. Αν και είναι γεμάτος ιδέες, ο δίσκος πάσχει σε επίπεδο ισορροπίας έτσι όπως προσπαθεί να χωρέσει κάθε τάση που υπάρχει στον μουσικό χάρτη το τελευταίο διάστημα. Το εναρκτήριο ομώνυμο κομμάτι πατάει όμορφα στην ψυχεδελική ποπ των ’60s για να ακολουθήσει το «Slumber Machine», με το οποίο δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο χιπ-χοπ.
Αμέσως μετά αλλάζει πάλι η διάθεση με το ελληνόφωνο «UFO από άλλο πλανήτη» και μοιάζει σαν να ακούς μια μεταμοντέρνα βερσιόν των Συνθετικών – μακράν η πιο fun στιγμή του. Στο «Sister can’t help falling down» κάνει άμεση αναφορά στο «Perfect Day» του Lou Reed, ενώ η εκδοχή του στο dub με το «Ninja Assassin», παρά τους κοινωνικοπολιτικούς στίχους, δεν βγάζει νόημα με τα υπερβολικά φωνητικά. Τέλος, στο «Αυτοψυχανάλυση», το δεύτερο ελληνόφωνο κομμάτι που κλείνει και τον δίσκο, κάνει μια spoken word αναδρομή στην καριέρα του με αχρείαστες φροϊδικές προεκτάσεις που μπερδεύουν ακόμη περισσότερο τον ανυποψίαστο ακροατή.
Prins Obi - New World Boi
PinkPantheress – Heaven Knows
Θυμάμαι, ακόμη, όταν πριν από τρία χρόνια ένα άγνωστο κορίτσι έσκασε από το πουθενά στο TikTok με μια σειρά από τραγούδια που με το ζόρι ξεπερνούσαν τα 2 λεπτά. Τότε τα είχε μαζέψει και τα είχε κυκλοφορήσει σε ένα mixtape με τίτλο «To hell with it». H μουσική της 19χρονης Victoria Beverly Walker, ένα lo-fi ανακάτεμα από bedroom pop, drum ‘n’ bass και UK garage, αν μη τι άλλο, σε πρώτο επίπεδο πρόδιδε την καταγωγή της (Βρετανία) και σε δεύτερο ήταν ό,τι πιο φρέσκο είχες ακούσει εκείνη την περίοδο.
Η viral επιτυχία που γνώρισε έφερε στη συνέχεια μια μεγάλη δισκογραφική και το πρώτο αμερικανικό χιτ της «A boy’s a liar Pt.2» παρέα με την Ice Spice. To «Heaven Knows» είναι το επίσημο πρώτο της άλμπουμ, στο οποίο συνεργάζεται με καλλιτέχνες όπως o Rema, η Kelela και o Central Cee. Τα τραγούδια είναι μεγαλύτερα σε διάρκεια και μολονότι είναι μια αρκετά ωραία και άμεση δουλειά, δεν καταφέρνει να επαναλάβει τη φρεσκάδα του mixtape της.
Πρόσφατα, δήλωσε ότι δεν θέλει να είναι διάσημη μόνο στο ίντερνετ, αποκήρυξε επίσης τη συνεργασία της με την Ice Spice, λέγοντας ότι δεν της άρεσε τόσο το τραγούδι που την έκανε διάσημη – μετά βέβαια τα μάσησε. Κρίμα, γιατί το μόνο που δεν χρειάζεται είναι να αποκτήσει έναν πιο στρωτό, κλισέ ήχο.
PinkPantheress - Nice to Meet You (Lyrics) ft. Central Cee
Toquel – 1111
Τρίτο άλμπουμ για τον Toquel μετά τα «777» (2019) και «Beverly Hills» (2022). Το 1111 είναι με διαφορά το καλύτερο της καριέρας του και ένας από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους που κυκλοφόρησαν φέτος. Αυτό κυρίως οφείλεται, πέρα από την ερμηνεία του ίδιου, στην τρομερή παραγωγή των Beyond. Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζονται, αλλά εδώ έχουν αναλάβει σχεδόν όλο το άλμπουμ.
Οι Βeyond κατανοούν πλήρως τη μελωδικότητα της φωνής του και κάνουν τον ήχο του εντελώς r ‘n’ b –και μάλιστα εναλλακτικό r ‘n’ b–, με αποτέλεσμα να φαίνεται αρκετά ευάλωτος, παρά το σκληρό ύφος του. Αυτή η σημαντική αλλαγή κάνει τεράστια διαφορά σε ολόκληρο το άλμπουμ που σε κορυφαίες στιγμές, όπως το «3:15», το «Άσφαλτος» και το «Drive By», θυμίζει γαλλικό τραπ (PNL).
Το «Allou», που ερμηνεύει μαζί με τη Lila, είναι μια ωδή στα αλβανικά τραπ ντουέτα που γνωρίσαμε μέσω του YouTube, ενώ επιστρέφει στο κλασικό χιπ-χοπ με τα «Prosopika Freestyle» και το «2000 Interlude: Beatbox», στο οποίο κάνει ο ίδιος το beatbox. Ο δίσκος είναι αφιερωμένος στη μητέρα του. Ο συμβολικός τίτλος του είναι η ημερομηνία γέννησής της, ενώ το εξώφυλλο είναι μια φωτογραφία του από την παιδική του ηλικία. Φοβερή δουλειά που δυστυχώς δεν θα εκτιμηθεί όπως της αρμόζει.
TOQUEL - PROSOPIKA FREESTYLE
Sufjan Stevens – Javelin
«Θα σε αγαπάω για πάντα / Αλλά δεν μπορώ να σε βλέπω», τραγουδάει ο Sufjan Stevens στο «Shit Talk», ένα 8λεπτο έπος για το τέλος μιας σχέσης. Το «Javelin», ο νέος του δίσκος, είναι βουτηγμένος στην προσωπική τραγωδία και η πρώτη του «κανονική» δουλειά εδώ και αρκετό καιρό. Την τελευταία διετία κυκλοφορούσε περίεργους πειραματικούς δίσκους με μουσική για διαλογισμό, όπως το «Convocations», που έβγαλε μετά τον θάνατο του πατέρα του από Covid και έχει 49 ορχηστρικά κομμάτια.
Δυστυχώς, η κακοτυχία συνεχίστηκε με τον πρόσφατο θάνατο του εδώ και πολλά χρόνια συντρόφου του Evans Richardson –κρατούσαν τη σχέση τους μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας πάνω από μια δεκαετία – και τη διάγνωσή του με μια αυτοάνοση πάθηση που τον έχει αφήσει παράλυτο· τα καλά νέα είναι ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη.
Στο «Javelin» ξαναγυρνά στις ρίζες του με μια σειρά από τρυφερά φολκ τραγούδια για την απώλεια, τη θλίψη και κυρίως την αγάπη, προσπαθώντας να ξορκίσει με κάποιο τρόπο όσα του έχουν συμβεί. Για μια τόσο βαριά θεματική, ο δίσκος δεν χωλαίνει καθόλου και παρά τα 42 λεπτά που διαρκεί κυλάει ανώδυνα, δημιουργώντας μια αίσθηση αισιόδοξιας ότι τελικά όλα θα πάνε καλά.
Sufjan Stevens - Shit Talk
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
