Ένα από τα μεγαλύτερα –κυριολεκτικά και από όλες τις απόψεις– συγκροτήματα στον πλανήτη κυκλοφόρησε καινούργιο άλμπουμ μετά από 18 χρόνια. Ακούει και ενδιαφέρεται κανείς, εκτός από το φανατικό κοινό τους;
Είναι μια ερώτηση που στριφογυρίζει στο μυαλό μου από τη στιγμή που αποφάσισα να γράψω για το «Hackney Diamonds». Δεν νομίζω να ασχολιόμασταν τόσο αν δεν επρόκειτο για ένα τόσο εμβληματικό συγκρότημα. Και μόνο το γεγονός ότι πρόκειται για καινούργιους Stones είναι είδηση, άσχετα με το πόσοι θα ακούσουν τον δίσκο.
Το «Hackney Diamonds» είναι το δεύτερο άλμπουμ με πρωτότυπο υλικό που έχουν κυκλοφορήσει σε αυτόν τον αιώνα και το 26ο γενικά στην συνολική δισκογραφία τους. Το προηγούμενο ήταν το «A Bigger Bang» του 2005. Το «Blue & Lonesome» που έβγαλαν το 2016 δεν πιάνεται επειδή έκαναν μόνο μπλουζ διασκευές. Οι λόγοι που άργησαν τόσο, ήταν, εν μέρει, ήταν η αρθρίτιδα που ταλαιπωρεί τον Keith Richards, η οποία τον ανάγκασε να προσαρμόσει το παίξιμό του και η έλλειψη ενθουσιασμού του Mick Jagger για να γράψει καινούργια τραγούδια.
Είναι κάπως ανατριχιαστικό όταν ακούς να κλείνουν τον δίσκο με μια διασκευή του «Rolling Stone Blues», του θρυλικού κομματιού που έγραψε ο Muddy Waters το 1950. Από αυτό ξεκίνησαν όλα. Είναι σαν να κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας του ροκ και αυτό κάπως δικαιολογεί την κυκλοφορία του άλμπουμ.
Δυστυχώς, όμως, όπως τα έφερε η μοίρα, το «Hackney Diamonds» είναι το πρώτο τους άλμπουμ χωρίς την παρουσία του Charlie Watts στα ντραμς, ο οποίος για αρκετούς θεωρείται η ψυχή του γκρουπ και έφυγε ξαφνικά το καλοκαίρι του 2021.
Τη θέση του έχει πάρει o Steve Jordan, που έπαιζε χρόνια ζωντανά στην τηλεόραση για τις μπάντες των εκπομπών «Saturday Night Live» και «Late Night with David Letterman». Στους Stones δεν τον έφερε ο Keith Richards, με τον οποίο συνεργάζεται στα σόλο και στα side-project του από τη δεκαετία του ’80, αλλά ο παραγωγός του άλμπουμ, ο Andrew Watt.
O 33χρονος Watt δεν είναι διόλου τυχαίος. Είναι η μεγάλη έκπληξη του «Hackney Diamonds». Η προσέγγισή του είναι καθοριστική για τον ήχο της μπάντας. Όταν γεννήθηκε, οι Stones είχαν ήδη 21 άλμπουμ στο ενεργητικό τους. Αναδείχθηκε κυρίως μέσα από τη δουλειά του με ποπ σταρ όπως ο Justin Bieber, η Miley Cyrus και ο Post Malone, αλλά το βιογραφικό του περιέχει συνεργασίες με τον Ozzy Osbourne, τους Pearl Jam και τον Iggy Pop. Έχει μάθει, επομένως, να δουλεύει με ροκ μεγαθήρια και δεν τρομάζει από την τεράστια ιστορία του συγκροτήματος. Τουναντίον, σε ορισμένα σημεία κάνει τον ήχο τους να ακούγεται πιο μεστός και όχι τόσο παλιομοδίτικος. Δεν το πετυχαίνει σε όλα τα κομμάτια –το «Whole Wide World», π.χ., θα μπορούσε άνετα να μην υπάρχει στον δίσκο και δεν θα έσκαγε κανείς–, αλλά όταν συμβαίνει τα αποτελέσματα είναι τουλάχιστον αξιοπρεπή («Angry»). Είναι σαν να ακούς φρέσκους και κλασικούς Stones ταυτόχρονα.
Στα πλεονεκτήματα είναι το γεγονός ότι φωνή του Mick Jagger ακούγεται πιο νεανική από ποτέ. Από την άλλη, δεν μπορείς να πεις τα καλύτερα και για τους στίχους, όπως π.χ. στο «Live by the Sword», όπου τραγουδάει «If you wanna get rich, better sit on the board/If you wanna be poor, better pay the landlord». Δεν τους λες και εμπνευσμένους.
Live By The Sword Feat. Elton John
Για αυτό το τραγούδι γίνεται ο μεγαλύτερος ντόρος, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, επειδή επανασυνδέεται για τελευταία φορά στα χρονικά η βασική πεντάδα του συγκροτήματος – τουλάχιστον αυτή από το ’74 και μετά. Ο Bill Wyman επιστρέφει στο μπάσο μετά από 39 χρόνια. Είχε αποχωρήσει στα ‘90s από την μπάντα και είχε να ξαναπαίξει επίσημα μαζί τους από τότε – δεν πιάνονται μια-δυο live εμφανίσεις. Επιπλέον, το «Live by the Sword» είναι το ένα από τα δύο τελευταία κομμάτια στα οποία παίζει ντραμς ο Watts – το άλλο είναι το «Mess It Up».
Κάπου διάβασα ότι καταλαβαίνεις από τα πρώτα δευτερόλεπτα, σε ποια συμμετέχει ο αείμνηστος και είναι κάτι που ισχύει 100%. Ακόμη και αν δεν είσαι ο πιο πιστός ακροατής της μουσικής τους, είναι τόσο μοναδικό και ιδιοφυές το παίξιμό του που δεν γίνεται να μην το πιάσεις αμέσως, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Jordan δεν κάνει καλή δουλειά. Τέλος, κάνει ένα πέρασμα στο συγκεκριμένο κομμάτι και ο Elton John.
Μιλώντας για guest, στο δίσκο παίζουν, επίσης, η Lady Gaga μαζί με τον Stevie Wonder στο επτάλεπτο «Sweet Sounds of Heaven» –στο οποίο μπορεί να ακούγεται συγκρατημένη, αλλά κλέβει την παράσταση– και ο Paul McCartney στο «Bite My Head Off».
Sweet Sounds Of Heaven, Feat. Lady Gaga & Stevie Wonder
«Είχαμε αρκετό υλικό, αλλά δεν ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι από τα αποτελέσματα. Ορισμένα κομμάτια ήταν εντάξει, αλλά δεν ήταν και σπουδαία. Έτσι είπαμε με τον Keith Richards: "Θα δουλέψουμε περισσότερο και θα θέσουμε ένα deadline". Και τότε άρχισε να συμβαίνει κάτι μαγικό. Ηχογραφήσαμε ολόκληρο τον δίσκο σε 3 με 4 εβδομάδες. Θέλαμε να φτιάξουμε το άλμπουμ στα γρήγορα για να αισθανόμαστε ενθουσιασμένοι όλη την ώρα. Νομίζω πετύχαμε τον στόχο μας», δήλωσε ο Jagger. Αρκετοί θεωρούν ότι είναι η καλύτερη δουλειά τους από το «Tattoo You» του 1981. Fun fact: το Pitchfork έθαψε το άλμπουμ, λέγοντας ότι μοιάζει σαν να προσπαθούν να ακουστούν άνοστοι οι Eagles και σαν μια μεγάλη διαφήμιση τοποθέτησης προϊόντος.
Είναι, πάντως, κάπως ανατριχιαστικό όταν ακούς να κλείνουν τον δίσκο με μια διασκευή του «Rolling Stone Blues», του θρυλικού κομματιού που έγραψε ο Muddy Waters το 1950. Από αυτό ξεκίνησαν όλα. Είναι σαν να κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας της σύγχρονης μουσικής και αυτό κάπως δικαιολογεί την κυκλοφορία του άλμπουμ. Πλέον στα 80 τους, μάλλον μας αποχαιρετούν με τον τρόπο τους, υποθέτω όχι αμέσως και όχι χωρίς να έχουν μια μεγάλη περιοδεία στα σκαριά. Ακόμη, όμως, κι αν δεν έχουν, τι πιο ιδανικό αντίο από ένα από τα μακροβιότερα και σημαντικότερα συγκροτήματα του ροκ;
