H ιστορία πίσω από ένα τραγούδι: "Pandemic Blues" του Egg Hell.

(Tο video τραβήχτηκε στο Buenos Aires για την Radιο La Tribu και την εκπομπή "Serenata Invertida".) 

Πολύ συχνά το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν γράφω ένα τραγούδι είναι μια εικόνα, συνήθως κλεμμένη από κάποιο γεγονός που μου προκάλεσε ενδιαφέρον. Στην περίπτωση του “Pandemic Blues”, η εικόνα ήταν του Elliott Smith να προσπαθεί να αυτοκτονήσει πηδώντας από έναν γκρεμό, να σακατεύεται και να μένει στο έδαφος με τις ώρες, να σκέφτεται τους λόγους για τους οποίους το έκανε και αν θα έπρεπε να νιώθει απογοητευμένος που απέτυχε η όχι. Αυτό έγινε στα αλήθεια. Ο Elliott Smith κάποια στιγμή προσπάθησε να αυτοκτονήσει έτσι, απέτυχε και λίγα χρόνια αργότερα τα κατάφερε με έναν, θα μπορούσε να πει κανείς, ακόμα πιο οδυνηρό τρόπο. Η εικόνα λοιπόν ενός ανθρώπου που εκτιμώ τόσο πολύ και που έχω στο μυαλό μου ως μια τόσο ευάλωτη ενέργεια να μπαίνει στην διαδικασία του να βουτήξει στο κενό, να χτυπήσει στις πέτρες και στα δέντρα και να σακατεύεται τζάμπα, χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα δηλαδή, με συγκινεί πολύ. Σκεπτόμενος λοιπόν την όλη προκατάληψη, όλες τις τύψεις που θα ένιωθε σε σχέση με τους γνωστούς του, οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα θα τον αντιμετώπιζαν ως τρελό, ο αφηγητής του “Pandemic Blues” μιλάει για την δικιά του απόπειρα αυτοκτονίας και ανάρρωση, και για το πως οι "γνωστοί του," όταν αυτός αποφάσισε τελικά να επιστρέψει στην πόλη του, τον αντιμετώπισαν ως προδότη, ως εγκληματία. Ύστερα οι εικόνες γίνονται γκροτέσκες όταν ο αφηγητής αναφέρει πως όχι μόνο είναι όμηρος των αρχών της πόλης του, αλλά και πως έχει καταδικαστεί σε θάνατο. Το τραγούδι τελειώνει με την εκτέλεση του αφηγητή: οι κάτοικοι της πόλης τον τρώνε ζωντανό, μπουκιά μπουκιά, ενώ ο ίδιος φαίνεται ικανοποιημένος πως με αυτόν τον τρόπο μεταφέρει την ασθένεια του, αυτήν που κόλλησε ενώ περίμενε με τις ώρες να αναρρώσει μακριά από όλους, η οποία θα σκοτώσει τους ανθρώπους που αδυνατούν να νιώσουν συμπόνια για την αδυναμία του.

Ι: Ο Egg Hell είναι ο Jef Maarawi και όσο έχει τσίπα ακόμα πάνω του θα διηγείται μια ιστορία με μένα, μια κιθάρα και το Gagarin. Επίσης, όσο έχει τσίπα, ακόμα πάνω του θα είναι ένα από τα πιο δημιουργικά παιδιά αυτής της πόλης. Όχι μόνο επειδή είναι από τους λίγους ανθρώπους που τους στέλνεις ένα μήνυμα και σου απαντάνε «κοίτα, είμαι στη Βραζιλία τώρα και όταν βρω ίντερνετ θα σου στείλω» αλλά γιατί  έχει πολύ ταλέντο και δεν το κρύβει. Είτε στη ζαχαροπλαστική είτε στη μουσική είτε στο θέατρο. Και στα video games. Αυτόν τον καιρό ηχογραφεί τον καινούριο του δίσκο.

Ακούστε περισσότερα από αυτόν εδώ.