Final 4 Euroleague LIVE

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον

0

Η αίθουσα του τρίτου ορόφου είναι γεμάτη κόσμο. Ανάμεσά μας, ανάμεσα στο κοινό και τους ομιλητές, βρίσκεται μια στοίβα σκουπιδιών, το υλικό το οποίο η Jennifer Nelson επεξεργάζεται από τον περασμένο Μάιο με σκοπό να δημιουργήσει με αυτά γλυπτικές μορφές που να μπορεί να τις φοράει στο σώμα της και να τις κουβαλά μαζί της. Για ένα χρόνο η Jennifer Nelson συνέλεγε τις συσκευασίες και τα υλικά απόβλητα της οικογένειάς της. Από τον περασμένο Μάιο, η Nelson δουλεύει στον χώρο του ΕΜΣΤ στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Artist At Work και επεξεργάζεται τα υλικά απορρίμματα που παρήγαγε η οικογένεια της κατά την διάρκεια ενός έτους. Με τη δουλειά της αυτή, που αποτελεί ένα είδος λογοδοσίας, επωμίζεται κυριολεκτικά το βάρος των συνεπειών του τρόπου ζωής της. Το έργο της «Απόβλητα (Κληρονομιά) - Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου», θα ολοκληρωθεί στα τέλη του Νοεμβρίου 2022.

Πριν ξεκινήσει η συζήτηση, αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς μέσα στην αίθουσα θα μπορούσαμε να φορτωθούμε το βάρος των σκουπιδιών που παράγουμε ως βάρος της ίδιας μας της ζωής, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Στην αληθινή ζωή, δεν έχουμε καμία δυνατότητα να κάνουμε τα σκουπίδια μας να πάρουν σάρκα και οστά ως σύνολο όγκου και βάρους. Πώς νιώθει κανείς κοιτάζοντας τεράστιες ποσότητες σκουπιδιών κάθε μέρα; Πώς νιώθει όταν η ίδια του η ζωή «κατέχει» ένα μέρος των αφιλόξενων, ανθυγιεινών χωματερών; Και ποια επίγνωση έχουμε σχετικά με τις επιπτώσεις τους;

«Ο σχεδιασμός του γλυπτού είχε σαν πρωταρχικό στόχο τη δυνατότητα να κουβαλήσω το βάρος των σκουπιδιών ενός χρόνου. Ήταν ανάγκη να κατασκευαστεί κάτι ανθεκτικό. Επακόλουθες ανησυχίες σχετίζονταν με το ποια σημεία του σώματος θα μπορούσαν να αντέξουν, κατασκευαστικά αλλά και ενεργητικά, τα διαφορετικά υλικά, όπως επίσης και την ενδεχόμενη τοξικότητά τους. Προβληματιστήκαμε επίσης σχετικά με το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να το κουβαλήσουμε όλο αυτό στην ψυχή μας, στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Η θλίψη και η ενοχή μπορεί να σε εξουθενώσουν πιο γρήγορα από το ίδιο το βάρος των σκουπιδιών. Πώς θα υποστηρίξουμε, λοιπόν, τους εαυτούς μας;» λέει η Jennifer Nelson.

Οι επιστήμονες που μελετούν την περιβαλλοντική αλλαγή είναι πιο επιρρεπείς στην «οικο-θλίψη», μια νέα κατηγορία λύπης. Νομίζω όμως πως όλοι αντιλαμβανόμαστε την απώλεια. Σήμερα, για τους περισσότερους οι καταιγιστικές αλλαγές είναι οφθαλμοφανείς, χωρίς καν πρόσβαση σε δεδομένα, εξειδικευμένα εργαλεία, οπτικές μεταφράσεις ή γραφικά και χάρτες. Το βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις και όλο και περισσότερο στις κοινότητές μας. Έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ένα χάος.

Η συζήτηση που ξεκίνησε στο Eθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με θέμα την κληρονομιά των σκουπιδιών και τα σκουπίδια ως κληρονομιά έχει πολλές πτυχές και ίσως και αναπάντητα ερωτηματικά. Ποια είναι τα σκουπίδια που έχουμε κληρονομήσει από το παρελθόν; Ποια είναι τα σκουπίδια που κληροδοτούμε σε όσους έρχονται μετά από μας; Ποια είναι η οικονομία που παράγει τα σκουπίδια μας; Τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσουμε την υπερπληθώρα σκουπιδιών που απειλεί τις θάλασσες, την υγεία μας και τη βιωσιμότητα των ειδών του πλανήτη;

Στη συζήτηση η αρχαιολόγος Ευριδίκη Κεφαλίδου, επίκουρη καθηγήτρια Αρχαιολογίας στο ΕΚΠΑ, μας παρουσίασε γλαφυρά τα παραδείγματα της επανάχρησης και της ανακύκλωσης που έκαναν οι προγονοί μας. Τα δείγματα που βρέθηκαν μαρτυρούν ότι οι κοινωνίες από αρχαιοτάτων χρόνων ήθελαν και κατάφερναν με ένα τρόπο να αφήνουν ελάχιστο αποτύπωμα. Ένα αντικείμενο είχε πολλές χρήσεις και πολλές ζωές, και εκεί βασίστηκε η εισήγησή της για ένα κόσμο γοητευτικό που ακόμα προσπαθεί να δίνει δεύτερη και τρίτη ζωή σε υλικά που οι άνθρωποι των πόλεων έχουν μάθει να «στέλνουν» στα σκουπίδια.

Η υδροβιολόγος Αναστασία Μήλιου, διευθύντρια έρευνας του ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος», στη συζήτηση που συντόνισε η Άννα Μυκονιάτη, επιμελήτρια του ΕΜΣΤ μας έκανε όλους να μελαγχολήσουμε και πρωτίστως να ανησυχήσουμε για το μηδενικό χρόνο που μας έχει απομείνει. Τα στοιχεία που παρέθεσε είναι αποκαλυπτικά.

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Jennifer Nelson, Απόβλητα (Κληρονομιά). Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου, 2022 (πρότζεκτ εν εξελίξει). Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας. Φωτογραφία: Άννα Πρίμου

Η Μεσόγειος είναι μία μοναδική θάλασσα, με εξαιρετική βιοποικιλότητα εντός των υδάτων της. Αν και αντιπροσωπεύει μόνο το 0,8% των θαλασσών σε όλο τον κόσμο, υποστηρίζει το 7% όλων των παγκόσμιων θαλάσσιων ειδών . Η πλούσια βιοποικιλότητά της εκτείνεται σε ολόκληρη τη Μεσόγειο Θάλασσα. Παρόλα αυτά, υπάρχουν 25 “hotspots” που βρίσκονται στην ανατολική λεκάνη της και μόνο, την περιοχή που καλύπτει την Λεβαντίνη και το Αιγαίο Πέλαγος. Η θάλασσα του Αιγαίου καλύπτει επιφάνεια ίση με 214,000 τετραγωνικά μέτρα και διαθέτει χιλιάδες μικρά και μεγάλα νησιά όπως και βραχονησίδες. Το Αιγαίο πέλαγος αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές και πλούσιες οικοπεριοχές από άποψη βιοποικιλότητας. Φιλοξενεί 12 είδη θαλάσσιων θηλαστικών που κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όπως και εκτεταμένες προστατευόμενες περιοχές προτεραιότητας ενδιαιτημάτων, συμπεριλαμβανομένων των θαλάσσιων λιβαδιών Ποσειδωνίας και τους κοραλλιογενείς υφάλους. Τα θαλάσσια οικοσυστήματα της περιοχής υποστηρίζουν επίσης εκατοντάδες είδη ψαριών και χιλιάδες είδη ασπόνδυλων.

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Jennifer Nelson, Απόβλητα (Κληρονομιά). Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου, 2022 (πρότζεκτ εν εξελίξει). Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας. Φωτογραφία: Άννα Πρίμου
Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Jennifer Nelson, Απόβλητα (Κληρονομιά). Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου, 2022 (πρότζεκτ εν εξελίξει). Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας. Φωτογραφία: Άννα Πρίμου

Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν το μαγικό κόσμο των ελληνικών θαλασσών, αλλά το γεγονός ότι αυτή η βιοποικιλότητα εξακολουθεί να επιβιώνει φαίνεται να είναι καθαρά από τύχη, δεδομένου ότι υπάρχουν πολύ λίγα μέτρα προστασίας ή διατήρησης. Αυτό είναι μια μεγάλη πρόκληση που όλες οι δράσεις του Αρχιπελάγους έχουν ως στόχο να αντιμετωπίσουν.

«Έμαθα ότι για το πλαστικό υπάρχει ένα όριο αναφορικά με το πόσο μπορεί να ανακυκλωθεί. Κάθε φορά που ανακυκλώνεται γίνεται πιο εύθρυπτο και λιγότερο ανθεκτικό – κι έτσι στο τέλος θα καταλήξει αναπόφευκτα μικροπλαστικό, ακόμη κι αν ανακυκλωθεί με τον καλύτερο τρόπο. Αν το τρέχον ιδίωμα γύρω από τα απόβλητα είναι «μειώνω, επαναχρησιμοποιώ, ανακυκλώνω», γιατί τα δημόσια προγράμματα και οι κρατικές καμπάνιες υπογραμμίζουν μόνο την ανακύκλωση, το τελευταίο από τα τρία; Είναι δυνατόν να δώσουμε έμφαση στο «μειώνω» και το «επαναχρησιμοποιώ» στο πλαίσιο του παρόντος οικονομικού συστήματος, το οποίο μοιάζει να βασίζεται στις δίχως τέλος αγορές καινούργιων πραγμάτων – είτε είναι αναγκαία είτε όχι; Αν αυτό δεν είναι δυνατό, τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να προστατέψουμε τον αέρα, το νερό, το έδαφος και τα σώματά μας ή τα σώματα των παιδιών μας;» αναρωτιέται η Jennifer Nelson.

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Jennifer Nelson, Απόβλητα (Κληρονομιά). Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου, 2022 (πρότζεκτ εν εξελίξει). Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας. Φωτογραφία: Άννα Πρίμου

Στο ιστολόγιο του έργου διαβάζουμε αυτά που γράφει η Jennifer Nelson για τα συναισθήματα που προκαλούν οι περιβαλλοντικές καταστροφές, για την ιδέα της ανακύκλωσης, τις δράσεις που μπορεί να αναλάβει καθένας συλλογικά και ατομικά.

Θλίψη. Οι επιστήμονες που μελετούν την περιβαλλοντική αλλαγή είναι πιο επιρρεπείς στην «οικο-θλίψη», μια νέα κατηγορία λύπης. Νομίζω όμως πως όλοι αντιλαμβανόμαστε την απώλεια. Σήμερα, για τους περισσότερους οι καταιγιστικές αλλαγές είναι οφθαλμοφανείς, χωρίς καν πρόσβαση σε δεδομένα, εξειδικευμένα εργαλεία, οπτικές μεταφράσεις ή γραφικά και χάρτες. Το βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις και όλο και περισσότερο στις κοινότητές μας. Έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ένα χάος.

Θυμός. Έχουμε δημιουργήσει ένα χάος και συνεχίζουμε έτσι. Η προφανής αδιαφορία ή και ανικανότητά μας να αλλάξουμε τρόπο ζωής, είναι απαράδεκτη. Θέλω να κάνω κάτι καλύτερο για να προστατέψω το παιδί μου, τα παιδιά, και τις άπειρες μορφές ζωής που διαθέτουν συναίσθηση. Υποθέτω ότι θέλετε κι εσείς να κάνετε το ίδιο.

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Jennifer Nelson, Απόβλητα (Κληρονομιά). Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου, 2022 (πρότζεκτ εν εξελίξει). Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας. Φωτογραφία: Άννα Πρίμου

Ακτιβισμός. Καθώς δουλεύουμε για να μετατρέψουμε όλα τα σκουπίδια της οικογένειάς μου σε κάτι που θα προσπαθήσω να μεταφέρω πάνω μου, μαθαίνουμε τι δυναμικό υπάρχει ακόμη στα σκουπίδια. Μαθαίνουμε για την ενέργεια και την εργασία που τα παρήγαγαν και είναι ακόμα κατά κάποιο τρόπο ενσωματωμένα στα υλικά τους. Μαθαίνουμε επίσης για τις παρακαταθήκες της τοξικότητας που είναι παρούσα σε όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους, ακόμη και όταν είναι «σκουπίδια». Τέλος, ενώ εμείς επανεπεξεργαζόμαστε τα σκουπίδια του 2021, τα σκουπίδια του 2022 όλο και αυξάνονται, κι έτσι βλέπουμε καθαρά τα όρια της ανακύκλωσης. Πώς λοιπόν θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε την πηγή της συσσώρευσης και όχι μόνο τα αποτελέσματά της; Αυτό που ελπίζω είναι ότι αυτή η διαδικασία μας επιτρέπει να δούμε και να αντιληφθούμε το μέγεθος των σκουπιδιών που παράγουμε από πολλές οπτικές γωνίες.

Τέχνη. Ταυτοχρόνως μπορούμε να δούμε τη μάζα των σκουπιδιών ως ένα αποθηκευτικό πρόβλημα, ως μελλοντικό αρχαιολογικό τεκμήριο, ως οικονομική παράπλευρη απώλεια και ως δυναμική, ή ντροπή, ή υπαρξιακή απειλή. Η παραγωγή μεγάλης ποσότητας σκουπιδιών είναι μια εν εξελίξει μαζική κοινωνική πρακτική. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το έργο προέρχονται από αυτό που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως το συλλογικό (δυστοπικό) γλυπτικό μας επίτευγμα. Αν την αντιμετωπίσουμε ως γλυπτό, ίσως να επιτρέψουμε στον εαυτό μας, ατομικά και πολιτικά, πιο δημιουργικούς τρόπους ώστε να αντιληφθούμε το πρόβλημα. Χρειάζεται να κοιτάξουμε σε βάθος τόσο τα υλικά όσο και πέρα από αυτά… τις ψυχολογικές και συστημικές διαδικασίας που οδηγούν σε αυτά. 

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Jennifer Nelson, Απόβλητα (Κληρονομιά). Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου, 2022 (πρότζεκτ εν εξελίξει). Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας. Φωτογραφία: Άννα Πρίμου

Το έργο της Jennifer Nelson αντλεί από ποικίλα πεδία και διερευνά τις δυνατότητες της κοινωνικής και οικολογικής χορογραφίας. Εξετάζει τις συνέπειες συλλογικών, συχνά ασύνειδων, συμπεριφορών και, επίσης, συχνά συνδέει εμπειρίες προσωπικού πόνου με συστημικές διαδικασίες. Την ενδιαφέρει ιδιαίτερα η παιγνιώδης επαναδιάταξη των κοινωνικών χώρων μέσα από συλλογικές πρωτοβουλίες και οι μετασχηματιστικές δυνατότητες των προσωπικών πράξεων. Το ειλικρινές ενδιαφέρον της για συνδημιουργία,  και για τις πολιτικές, αισθητικές και κοινωνικές της δυνατότητες, διατρέχει την πρακτική της ως καλλιτέχνη και ως παιδαγωγού. 

Αντί να απωθεί τα σκουπίδια, όπως κάνουμε συνήθως ως κοινωνία, το «Waste (Inheritance)» [Απόβλητα (Κληρονομιά)] είναι μια διαδικασία ανοιχτή στους επισκέπτες του Μουσείου. Το  κοινό είναι ευπρόσδεκτο στο προσωρινό εργαστήριο, που βρίσκεται μέσα στο Project Room, για να γίνει μάρτυρας της δημιουργικής διαδικασίας, να εξετάσει και να χρησιμοποιήσει δημιουργικά αυτά τα υλικά ή απλώς για να καθίσει και να συζητήσει γι’ αυτά. Στο πλαίσιο της πρακτικής της, η καλλιτέχνιδα μελετά τον κύκλο ζωής αυτών των υλικών —γιατί, για παράδειγμα, ένα φύλλο μεμβράνης περιτυλίγματος έχει προέλευση, ενεργειακό κόστος παραγωγής και υλικά απόβλητα. Επιπλέον έχει μια περιβαλλοντική κληρονομιά, το κόστος της οποίας συνήθως μένει να αποτιμηθεί στο μέλλον.

Η Νέλσον θεωρεί ότι αυτά τα υλικά αποτελούν ένα συλλογικό γλυπτό, το οποίο για να κριθεί απαιτεί να εξετάσουμε τις συνέπειες της χρήσης των υλικών καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους. Το έργο μας καλεί να αναλογιστούμε τις συνέπειες των συνηθειών μας –αποτέλεσμα της καταναλωτικής κουλτούρας – και να αποκτήσουμε συναίσθηση των καταναλωτικών μας συνηθειών που γίνονται απερίσκεπτα.

Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Πολυπροπυλένιο αποθηκευμένo μέσα σε ένα μπουκάλι από πολυαιθυλένιο. Φωτο: Δημήτρης Τζαμτζής
Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
"Το σκουπίδια της οικογένειας μου φτάνουν στο ΕΜΣΤ". Φωτογραφία από το blog της Jennifer Nelson.
Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Φωτογραφία από το blog της Jennifer Nelson.
Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Θρυμματισμένο υλικό. Φωτογραφία: Δημήτρης Τζαμτζής
Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Φωτογραφία από το blog της Jennifer Nelson.
Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Αλουμίνιο και πλαστικό. Φωτογραφία από το blog της Jennifer Nelson.
Τα σκουπίδια είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στο μέλλον Facebook Twitter
Jennifer Nelson, Απόβλητα (Κληρονομιά). Μια δημόσια πραγμάτευση του απωθημένου, 2022 (πρότζεκτ εν εξελίξει). Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας. Φωτογραφία: Άννα Πρίμου
Εικαστικά
0

Final 4 Euroleague LIVE

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ομάδα Αίματος Πλαστικό: To βίντεο για το ανησυχητικό ζήτημα της ύπαρξης πλαστικού στο ανθρώπινο αίμα

Good Living / Ομάδα Αίματος Πλαστικό: To βίντεο για το ανησυχητικό ζήτημα της ύπαρξης πλαστικού στο ανθρώπινο αίμα

Ένα νέο animation βίντεο μας καλεί να βάλουμε φραγμό στα πλαστικά μικροσωματίδια που εισέρχονται στο σώμα μας, μετά από τις ανησυχητικές αποκαλύψεις πρόσφατης επιστημονικής έρευνας.
THE LIFO TEAM
Στο Δρομοκαΐτειο μια έκθεση εξερευνά την έννοια του εγκλεισμού

Εικαστικά / Στο Δρομοκαΐτειο μια έκθεση εξερευνά την έννοια του εγκλεισμού

Μέσα από έργα 48 καλλιτεχνών και 5 ημερίδες επιστημονικού ενδιαφέροντος, η έκθεσή «Εγκλεισμοί» μελετά τους συμβολικούς και πραγματικούς περιορισμούς του ανθρώπου - από τα άσυλα, τις φυλακές και τα στρατόπεδα προσφύγων μέχρι τον εγκλεισμό που βιώσαμε όλοι μας στη διάρκεια της καραντίνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

LiFO X 2023 ΕΛΕVΣΙΣ / Προσφέροντας μία εμπειρία πολιτισμού στους κατοίκους της Ελευσίνας

Η Εύα Μανιδάκη και ο Ανδρέας Λόλης συζητούν με τον Χρήστο Παρίδη για όλα όσα προηγήθηκαν της δημιουργίας των in situ εγκαταστάσεων που σχεδίασαν στο πλαίσιο της 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στη Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες που εξακολουθούν 60 χρόνια μετά

Εικαστικά / Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στην Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες 60 χρόνια μετά

Ένα νέο ντοκιμαντέρ εστιάζει στις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε η «σκανδαλώδης» βράβευση του αρχιερέα της ποπ αρτ Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ στην Μπιενάλε του 1964, με τη χορηγία της αμερικανικής κυβέρνησης.
THE LIFO TEAM
Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Εικαστικά / Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Η Lorenza Böttner (1959-1994) ήταν μια καλλιτέχνις που είχε έντονα βιωματική, σωματική σχέση με τη μεταμόρφωση. Μεταμόρφωσε μια ζωγραφική πρακτική σε εικαστική περφόρμανς που «βγήκε» στον δρόμο και έκανε τον δημόσιο χώρο θεατρική σκηνή για μια πολιτικοποιημένη σωματική διαφορετικότητα.
PAUL B. PRECIADO
Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Πολιτισμός / Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Το τρίτο μέρος του αφιερώματος του ΕΜΣΤ στις γυναίκες εικαστικούς, Jonathan Meese στην Bernier/Eliades, Θανάσης Τότσικας στη Rodeo, Ιωάννα Λημνιού στην Breeder και ό,τι άλλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι γκαλερί και οι χώροι τέχνης τον Μάιο.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Σεξ, ερωτισμός, χλιδή και λάμψη: Ο πολυτάραχος κόσμος της Tamara de Lempicka

Εικαστικά / Ερωτισμός, χλιδή και λάμψη: Ο πολυτάραχος κόσμος της Tamara de Lempicka

Εκθέσεις, ένα μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ και τιμές-ρεκόρ σε δημοπρασίες φέρνουν στο προσκήνιο μία από τις γυναίκες με τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική επιρροή στις αρχές του 20ού αιώνα
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ δεν ήταν μόνο η ερωμένη του βασιλιά

Εικαστικά / Η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ δεν ήταν μόνο η ερωμένη του βασιλιά

Μια γυναίκα με εξουσία στην Αυλή των Βερσαλλιών, η οποία ήταν υπέρ των μεταρρυθμίσεων και του «φιλοσοφικού» κόμματος που υποστήριζε τον Διαφωτισμό, υπήρξε καλλιτέχνιδα και προστάτιδα των τεχνών. Ήταν όμως και λαομίσητη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο ζωηρόχρωμος, μυστηριώδης, πνευματικός κήπος της Ιωάννας Λημνιού

Εικαστικά / Η Ιωάννα Λημνιού μεταμορφώνει την γκαλερί The Breeder σε ιδεώδη κήπο

Στην πρώτη της ατομική έκθεση της που συζητιέται, μέσα από την πυκνή βλάστηση των έργων της αχνοφαίνεται και μια ελπίδα ότι αξίζουμε μια καλύτερη πραγματικότητα από αυτή που ζούμε στις ασφυκτικά φτιαγμένες πόλεις.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Για τους αγρότες δεν έχει προτεραιότητα η “οικολογική ευαισθησία” της πόλης, αλλά η πραγματικότητά τους»

Εικαστικά / «Για τους αγρότες δεν έχει προτεραιότητα η “οικολογική ευαισθησία” της πόλης, αλλά η πραγματικότητά τους»

Ανάμεσα σε εκατοντάδες έργα που υπαγορεύονται από τα «επείγοντα» της εποχής, το «Ξηρόμερο», η ελληνική συμμετοχή στην 60ή Μπιενάλε της Βενετίας, εστιάζει στην εντοπιότητα και λειτουργεί ως φόρος τιμής στα πανηγύρια της επαρχίας.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Η Βενετία γιορτάζει τη εικονογραφία και τον συμβολισμό του στήθους

Εικαστικά / Μια μεγάλη εικαστική έκθεση αφιερωμένη στο γυναικείο στήθος

Στη Βενετία και στο Palazzo Franchetti μια έκθεση αφηγείται την «περιπέτεια» ενός σημείου της γυναικείας ανατομίας που έχει κατανοηθεί και αναπαρασταθεί στην τέχνη, τη διαφήμιση, τη μόδα, σε όλους τους πολιτισμούς και τις παραδόσεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
NEWSROOM
Το λεπτεπίλεπτο έργο του Στρατή Ταυλαρίδη που το κατέστρεψε μια γάτα στη Σμύρνη 

Εικαστικά / Το λεπτεπίλεπτο έργο του Στρατή Ταυλαρίδη που το κατέστρεψε μια γάτα στη Σμύρνη 

Ο νεαρός εικαστικός εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Μεσογειακή Μπιενάλε της Σμύρνης με ένα έργο για την ιστορία ενός παιδιού που έχει υποστεί ενδοοικογενειακή κακοποίηση, το οποίο καταστράφηκε από μια γάτα. Και δεν βρέθηκε κανείς να τη σταματήσει! 
M. HULOT