Ο γεννημένος στην Κύπρο Πόλυς Πεσλίκας είναι ζωγράφος με έδρα το Λονδίνο και ασκείται σε πρακτικές που περιλαμβάνουν έργα σε χαρτί, περφόρμανς και τη χρήση εφήμερων υλικών. Ήδη από τις αρχές του ’90 συνέλεγε αποκόμματα και εικόνες από περιοδικά ποικίλης ύλης, βιβλία τέχνης αλλά και δικές του αναλογικές και ψηφιακές φωτογραφίες, δημιουργώντας ένα αξιόλογο αρχείο-image library που έμελλε να τον οδηγήσει σε μια προσωπική τεχνοτροπία βασισμένη σε αυτό.
Αυτή την τόσο πολύτιμη συνήθεια-μέθοδο συνεχίζει μέχρι σήμερα, την εποχή της ενισχυμένης τεχνολογίας, εξελίσσοντάς την, αφού αποθηκεύει και μεθοδεύει πια το αρχείο του με έναν δικό του τρόπο.
Ωστόσο, διαπίστωσε ότι σε πολλές περιπτώσεις εικόνες με απόσταση έως και είκοσι χρόνια μεταξύ τους έχουν, όπως αποδεικνύεται, απαράμιλλη αισθητική, κι αυτό μπορεί κανείς να το παρατηρήσει και στην έκθεση που μόλις εγκαινίασε στο Arch. Μάλιστα, ότι όχι μόνο δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου μεταξύ τους αλλά και ότι προσομοιάζουν στις φωτογραφίες που αναρτούν σήμερα οι χρήστες του Istagram και έχουν τραβήξει με iPhone.
Μια θεματολογία που μπορεί να διαφοροποιείται από έργο σε έργο, αλλά κρατάει ένα κοινό χαρακτηριστικό: το ενδιαφέρον για την επιθυμία, όπως αυτό ξεπηδάει μέσα από την εξιδανίκευση της εικόνας, το ανθρώπινο σώμα και το κάλλος όπως αυτό αποθεώνεται στην ιστορία της δυτικής τέχνης.
Το σχολαστικά οργανωμένο και ομοιογενές αρχείο του αποτελείται από εικόνες ενταγμένες όλες στο μέσον ενός λευκού φόντου. Αυτό αποτελεί μια βιβλιοθήκη εικόνων με αναφορές στη μυθολογία, στη λαϊκή εικονογραφία, στην αγιογραφία, στην ποπ κουλτούρα, στο σύνολο της ιστορίας της τέχνης από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη ζωγραφική που συνεχώς ανανεώνονται.
Αυτά τα στοιχεία έχουν περάσει και στο προσωπικό ζωγραφικό σύμπαν του Πεσλίκα, μια σειρά ζωγραφικών έργων καλυμμένων από τις αποχρώσεις του ροζ, του μοβ και του πορφυρού, που δείχνουν σαν να τα διαπερνά ένα φίλτρο χρώματος. Συχνά, δε, η ίδια εικόνα αναπαράγεται, επανεξετάζεται, αναπαρίσταται εκ νέου, λες και κάθε διαφορετική εκδοχή αποτελεί και μια διαφορετική προσέγγιση και ερμηνεία του έργου, κάπως σαν να αποπειράται κανείς να μεγεθύνει θολές εικόνες χαμηλής ανάλυσης ή αποκόμματα βιβλίων. Με αυτή την τεχνική εν τέλει ο καλλιτέχνης μοιάζει να μην μπορεί να αποφασίσει τι έχει περισσότερη σημασία, το θέμα ή η τεχνοτροπία.
Μακριά μαλλιά, λουλούδια, μια ξαπλωμένη πλάτη, αποκαλυπτικά σώματα, αποτελούν μερικά από τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα του καλλιτέχνη, που άλλοτε κρύβονται και άλλοτε φανερώνονται σε όλο τους το μεγαλείο. Μια θεματολογία που μπορεί να διαφοροποιείται από έργο σε έργο, αλλά κρατάει ένα κοινό χαρακτηριστικό: το ενδιαφέρον για την επιθυμία, όπως αυτό ξεπηδάει μέσα από την εξιδανίκευση της εικόνας, το ανθρώπινο σώμα και το κάλλος όπως αυτό αποθεώνεται στην ιστορία της δυτικής τέχνης.
Τελικά, αποκαλύπτεται στον θεατή η μεθοδολογία μιας ανοιχτής, προσωπικής δημιουργικής διαδικασίας που έχει αντλήσει τις αναφορές της απ’ όλες αυτές τις πηγές που από την πρώτη στιγμή υπήρξαν οι δικές του ασύνειδες ή απολύτως συνειδητές επιλογές σε επίπεδο αισθητικών αναζητήσεων. Μια ενηλικίωση, τρόπον τινά, που, έχοντας φτάσει σε μια ώριμη και δημιουργική ηλικία, κατά την οποία το παρελθόν συμβάλλει στη δημιουργία ενός προσωπικού καλλιτεχνικού πάτσγουορκ.
Έργα με στοιχεία, τα οποία, ενώ ταλαντεύονται μεταξύ θέματος, χειρονομίας και τεχνικής, τελικά αναπαρίστανται, καταλήγοντας σε σύνθετες και πολυεπίπεδες κατασκευές που χρησιμοποιούν αποσπασματικά οπτικά και εννοιολογικά στοιχεία που ενθαρρύνουν τις ανοιχτές αναγνώσεις.
Τέλος, οφείλει να παρατηρήσει κανείς ότι οι συνθέσεις αυτές περιλαμβάνουν συχνά φιγούρες που θυμίζουν κλασικά θέματα, όπως το «μοντέλο» και το «στούντιο», κι αυτό είναι ο τρόπος του καλλιτέχνη να επισημαίνει, να αμφισβητεί και να διαταράσσει τις ετεροκανονικές αντιλήψεις περί αρρενωπότητας.
31/05/23 - 27/09/23, Τρ.-Σάβ. 11:00-18:00
ARCH Athens, Γκούρα 5, Αθήνα
www.archathens.org
