ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ έχουν περάσει από τότε που ξεκίνησε μια αφοσιωμένη προσπάθεια να διαφοροποιήσει και να διευρύνει τα μέλη της, η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών αντιμετώπισε μεγάλες απεργίες, το κλείσιμο των αιθουσών κατά την πανδημία και την πτώση της τηλεθέασης των βραβείων Όσκαρ.
Η τάση όμως παραμένει σταθερή: Η Ακαδημία γίνεται όλο και πιο διεθνής και οι φετινές υποψηφιότητες, που ανακοινώθηκαν προχθές, επιβεβαίωσαν την έκταση στην οποία έχουν μετατοπιστεί τα γούστα των μελών-ψηφοφόρων. Το γαλλικής παραγωγής, ισπανόφωνο μιούζικαλ Emilia Pérez έλαβε τις περισσότερες υποψηφιότητες, συνοδευόμενο από πολλές άλλες ταινίες που έκαναν πρεμιέρα –και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία– στα μεγάλα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά φεστιβάλ.
Η Emilia Peréz, η οποία έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ Καννών πέρυσι, φέρει επίσης έντονη και τη στάμπα του Netflix. Η πλατφόρμα πασχίζει εδώ και χρόνια να κατακτήσει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, χάνει όμως ξανά και ξανά, έστω και οριακά. Παραγωγές του Netflix όπως το Roma, το The Irishman, το Mank, το The Power of the Dog, το All Quiet on the Western Front και το Maestro, κέρδισαν ένα σωρό υποψηφιότητες, αλλά έφυγαν χωρίς το μεγαλύτερο τρόπαιο (στις περιπτώσεις των Roma και The Power of the Dog, η πλατφόρμα έφυγε τουλάχιστον με την παρηγοριά του βραβείου καλύτερης σκηνοθεσίας).
Η Emilia Peréz, η οποία έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ Καννών πέρυσι, φέρει επίσης έντονη και τη στάμπα του Netflix. Η πλατφόρμα πασχίζει εδώ και χρόνια να κατακτήσει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, χάνει όμως ξανά και ξανά, έστω και οριακά.
Αυτή η ελλιπής μέχρι στιγμής «απόδοση» του Netflix στα Όσκαρ οφείλεται πιθανότατα και στο γεγονός ότι πρόκειται για ένα στούντιο παραγωγής που ευνοεί πάνω απ’ όλα το streaming, και παραμένει εχθρικό απέναντι στην κινηματογραφική διανομή και κατ’ επέκταση στο Χόλιγουντ το ίδιο.
Θα μπορούσε η Emilia Pérez να είναι η ταινία που θα σπάσει αυτό το δυσμενές για την πλατφόρμα σερί; Αν συμβεί, θα είναι μια ελαφρώς αμφιλεγόμενη επικράτηση που πιθανότατα θα προκαλέσει χιλιάδες άρθρα γνώμης για την συνεχή απομάκρυνση της Ακαδημίας από τις προτιμήσεις ενός μέσου θεατή. Το Netflix πάντως τα έχει δώσει όλα στην προώθηση της ταινίας, η οποία έχει ήδη θριαμβεύσει στις Χρυσές Σφαίρες.
Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Netflix φαίνεται να είναι η «ψαγμένη» εταιρεία διανομής A24, η οποία εξασφάλισε το The Brutalist μετά το επιτυχημένο ντεμπούτο του στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η ταινία είναι ένα αμερικανικό έπος μεγάλης κλίμακας, φτιαγμένο με συγκριτικά μικρό προϋπολογισμό, μια υπερμεγέθης ταινία (με διάλειμμα) για θέματα που βρίσκουν απήχηση στα μέλη της Ακαδημίας εδώ και δεκαετίες: βασανισμένες ανδρικές ιδιοφυΐες, η μακρά σκιά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος, ο αγώνας της τέχνης ενάντια στο εμπόριο.
Είναι μια εξαιρετική ταινία, καθώς και το είδος της παραγωγής που έχει κερδίσει πολλές φορές το μεγάλο βραβείο. Το μόνο που μπορεί να υπονομεύσει τη θριαμβευτική του πορεία είναι οι αντιδράσεις που έχουν εκφραστεί για το άνισο σχετικά δεύτερο μέρος της ταινίας αλλά και για την επιμέρους χρήση της τεχνητής νοημοσύνης σε κάποιες σκηνές.
Τα υπόλοιπα μεγάλα φαβορί θα πρέπει μάλλον να αρκεστούν σε λιγότερο αξιοσημείωτα τρόπαια. Το Anora κέρδισε στις Κάννες το βραβείο Καλύτερης Ταινίας και έχει λάβει ένα σωρό άλλες υποψηφιότητες για βραβεία, φάνηκε όμως σαν να προσπεράστηκε στις Χρυσές Σφαίρες, και εμφανίζεται σαν αουτσάιντερ στις κατηγορίες που έχει προταθεί στα Όσκαρ (με εξαίρεση ίσως το Πρωτότυπο Σενάριο που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης της ταινίας, Σον Μπέικερ).
Το Wicked ήταν μια πολύ δημοφιλής ταινία που πήρε θερμές (αν και όχι ενθουσιώδεις) κριτικές, μοιάζει ανταγωνιστικό όμως μόνο για τα βραβεία σχεδιασμού. Το Conclave, ένα στιβαρό ενήλικο δράμα με φόντο το Βατικανό, περιφέρει μια αίσθηση ταινίας που «άρεσε αλλά δεν αγαπήθηκε» ενώ το Dune: Part Two θα αντιμετωπιστεί όπως και ο προκάτοχός του, πρωτίστως δηλαδή ως ένα τεχνικό επίτευγμα.
Με στοιχεία από The Atlantic
