«ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ θα τελειώσει αν ο κόσμος δεν αλλάξει», σχολιάζει κάποια στιγμή ένας από τους κακούς της δεύτερης σεζόν του Squid Game. Τρία χρόνια μετά ο κόσμος μπορεί να έχει αλλάξει προς το καλύτερο ή το χειρότερο, αυτό δεν έχει και πολλή σημασία για τον κεντρικό ήρωα της μεγαλύτερης επιτυχίας του Netflix, όπου τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει στην ουσία.
Στοιχειωμένος από τα γεγονότα της προηγούμενης σεζόν, σε κατάσταση παράνοιας και ανήμπορος να προχωρήσει τη ζωή του, ο Seong Gi-Hun επιστρέφει στο παιχνίδι όχι ακριβώς για να πάρει εκδίκηση αλλά αποφασισμένος να το καταστρέψει μια και καλή. Η δεύτερη σεζόν τηρεί την υπόσχεσή της για νέα, πιο βάρβαρα παιχνίδια και νέους χαρακτήρες, ενώ προσφέρει ακόμα περισσότερο gore και βιαιότητα.
Τα νέα πρόσωπα είναι, μεταξύ άλλων, ένα ντουέτο μητέρας-γιου, μια έγκυος, μια τρανς γυναίκα πρώην στρατιωτικός, ένας κολλητός του Gi-Hun και ίσως ο πιο ενοχλητικός παίκτης του παιχνιδιού, ο ράπερ Thanos – τον οποίο υποδύεται ένας πραγματικός Νοτιοκορεάτης σούπερ σταρ ράπερ, ο T.O.P. Για πρώτη φορά, επίσης, βλέπουμε τι γίνεται στην αντιπέρα όχθη και το backstory τουλάχιστον ενός από τους αινιγματικούς δεσμοφύλακες.
Το «Squid Game», πέρα από τον ταξικό σχολιασμό και την κριτική του στις σύγχρονες κοινωνίες, είναι προπαντός μια σειρά για την ανθρώπινη φύση.
Για να κάνουμε και ένα μικρό σπόιλερ, ο αστυνομικός που έψαχνε τον αδελφό του στην πρώτη σεζόν ζει και ενώνει τις δυνάμεις του με τον Gi-Hun, αλλά οι φαν του θα απογοητευτούν κάπως, μια και ο ρόλος του εδώ μειώνεται δραματικά, αφού βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση του νησιού στο οποίο γίνονται τα θανατηφόρα παιχνίδια.
Το πιο πολυαναμενόμενο τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς, το «Squid Game 2», έχει αφήσει προς το παρόν ανάμεικτα συναισθήματα και στους κριτικούς και στο κοινό. Σίγουρα δεν φαίνεται να έχει προκαλέσει τον ίδιο ντόρο. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά με τα σίκουελ. Συγκεκριμένα ο δημιουργός της σειράς, ο Hwang Dong-hyuk, είχε αποφασίσει να μην έχει συνέχεια και δήλωσε ότι συμφώνησε για μια δεύτερη (και τρίτη) σεζόν για τα λεφτά – τουλάχιστον είναι ειλικρινής και, όπως λέει, αν το γνώριζε εξαρχής, δεν θα είχε σκοτώσει τόσο κόσμο στην πρώτη. Fun fact: Δήλωσε επίσης ότι από το στρες, μέχρι να γυρίσει τη σειρά, έχασε επτά δόντια.
Αν και φέτος ήταν μια καλή χρονιά για τα k-dramas με αρκετές εξαιρετικές σειρές («Family Matters», «LTNS», «Doubt», «Black οut», «A killer paradox» κ.ά.), φαίνεται ότι έχει περάσει κάπως η μόδα τους. Φέτος, προβλήθηκε κάπως αθόρυβα και η νέα σεζόν του «Hellbound» που είχε συζητηθεί πολύ όταν πρωτοβγήκε. Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε στην παραγωγή και την αλλαγή ηθοποιού σε κεντρικό ρόλο που ξένισε, ήταν εξαιρετική, εξελίσσοντας την ιστορία με απρόβλεπτο τρόπο, κάτι σπάνιο για τέτοιου είδους σειρές.
Αν κάτι πάντως λείπει από το «Squid Game 2» είναι το στοιχείο της έκπληξης – πάνω-κάτω γνωρίζει κανείς τι πρόκειται να δει. Βέβαια, υπάρχει μια ανατροπή από την αρχή που, αν την αναφέρουμε, θα είναι σπόιλερ, αλλά ο θεατής δεν επενδύει συναισθηματικά στους νέους παίκτες, ίσως επειδή γνωρίζει ότι πολύ σύντομα θα έρθει το τέλος τους.
Ο χαρακτήρας που δέχτηκε την περισσότερη κριτική από τα δυτικά μέσα ήταν αυτός της τρανς πρωταγωνίστριας που μπήκε στο παιχνίδι ώστε να κερδίσει τα απαιτούμενα χρήματα για να ολοκληρώσει την φυλομετάβασή της. Την υποδύεται ο εξαιρετικός ηθοποιός Park Sung-hoon που αυτοπροσδιορίζεται ως cis, αλλά δεν μπορεί να περιμένει κανείς από τη Νότια Κορέα να είναι πολύ εξελιγμένη σε θέματα ταυτότητας φύλου.
Σίγουρα, ο Gi-Hun αργεί να μπει πάλι στο ψητό, δηλαδή στο παιχνίδι· του παίρνει τουλάχιστον δύο επεισόδια. Η συνάντησή του, όμως, με το άτομο που τον στρατολόγησε είναι ανατριχιαστική.
Το πιο ακραίο δημοσίευμα σχετικά με τη σειρά είναι αυτό του περιοδικού «Time» με τον ευφάνταστο τίτλο «O καπιταλισμός σκότωσε το "Squid Game"». Αναφέρεται στο γεγονός ότι επειδή πλέον είναι παγκόσμιο φαινόμενο, έχει μετατραπεί σε ένα κερδοφόρο brand το οποίο το Netflix και ο κόσμος θα εκμεταλλεύεται επ’ άπειρον, υποβιβάζοντας το αντικαπιταλιστικό μήνυμά του.
Γι’ αυτό βλέπουμε να ξεπετάγονται τερατουργήματα όπως το «Squid Game: Τhe Challenge», το βρετανικό ριάλιτι που βασίστηκε στη σειρά, προβλήθηκε πέρσι και αρκετοί ανυποψίαστοι νόμιζαν ότι ήταν η δεύτερη σεζόν. Κάπως αναπόφευκτη αυτή η εξέλιξη αν το καλοσκεφτεί κανείς. Αυτό, όμως, δεν κάνει τα μηνύματα της σειράς λιγότερα καίρια.
Ούτε το ότι είναι αισθητικά άψογο υπονομεύει τη θεματική του. Αντίθετα, θέτει ακόμα πιο άβολα ερωτήματα, με τον θεατή να αισθάνεται ανά στιγμές το ίδιο συνένοχος με τους VIPs, τους πλούσιους που χρηματοδοτούν το παιχνίδι. Το «Squid Game», πέρα από τον ταξικό σχολιασμό και την κριτική του στις σύγχρονες κοινωνίες, είναι προπαντός μια σειρά για την ανθρώπινη φύση.
Αν κάτι, όμως, είναι πραγματικά εκνευριστικό στο «Squid Game 2» είναι ότι κλείνει με ένα απάλευτο cliffhanger, λες και όλα τα επεισόδια λειτουργούν σαν ένα επτάωρο teaser που σε προετοιμάζει για την τρίτη σεζόν – αυτή είναι μια τακτική του Netflix τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, τελειώνει σε ένα σημείο όπου η υπόθεση κινείται προς απροσδιόριστη κατεύθυνση. «Στον τρίτο κύκλο θα γίνει χαμός», μου γράφει ένας φίλος. Αμήν και πότε!
Το παιχνίδι του καλαμαριού: Σεζόν 2 | Επίσημο teaser | Netflix
