Πού πήγαν οι σινεφίλ; Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

Πού πήγαν οι σινεφίλ; Από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο Facebook Twitter
Τα "Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου"
29

 

 

Τα εισιτήρια στις ελληνικές αίθουσες είναι, όχι απλώς απογοητευτικά, αλλά αποκαρδιωτικά. Και η ερώτηση "γιατί οι εμπορικές επιδόσεις εμπορικών ταινιών είναι πολύ κάτω του αναμενομένου;" αφορά ανήλικους και μεγάλους.

 

Παρακολουθώ το ελληνικό box office και μένω δύσπιστος μπροστά στους χαμηλότατους αριθμούς και τις φτωχές επιδόσεις ταινιών που φτιάχτηκαν για να προσελκύσουν πολύ κόσμο. Πάρτε για παράδειγμα το σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Τα "Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου" δούλεψαν συμπαθητικά στα θερινά σινεμά, κάνοντας περίπου 20 χιλιάδες εισιτήρια. Ήταν και η μοναδική ταινία που φαινόταν πως είχε τα φόντα να το κάνει, προσελκύοντας το πιο ενήλικο κοινό, εκείνο που περιμένει, λίγο παράλογα, κάτι που να τα συνδυάζει όλα (εξυπνάδα, πρωτοτυπία, λογοτεχνικές καταβολές, δράμα και αγωνία, ατμόσφαιρα και εποχή, τουλάχιστον δυο γνωστούς ηθοποιούς, μεγάλο σκηνοθέτη, και αν είναι δυνατόν κάποιο Όσκαρ), για να κάνουν τον κόπο να βγουν από το σπίτι. Τα 20 χιλιάδες εισιτήρια, ωστόσο, δεν αξίζουν πανηγυρισμών. Θεωρούνται καλά, αναλογικά.


Διότι, αν ρίξετε μια ματιά στη δεκάδα, ο Τομ Κρουζ με μια ακόμη φουτουριστική περιπέτεια δεν έκανε τίποτε, τα δυο παιδικά, το Πως να Εκπαιδεύσετε τον Δράκο Σας και το Maleficent πετάνε μάλλον χαμηλά, το κωμικό γουέστερν του Σεθ Μακφάρλαντ δεν αφορούσε κανέναν, Ο Καθρέφτης της Κολάσεως, που είναι και θρίλερ μεταφυσικό (αγαπημένο είδος για τους φανατικούς) δεν γκέλαρε καθόλου, το Λάθος Αστέρι, αντίθετα με την Αμερική, δεν τράβηξε τις νεαρές, και το Μαζί με το Ζόρι άφησε ασυγκίνητους τους χαβαλέδες.


Τα εισιτήρια στις ελληνικές αίθουσες ακολουθούν σταθερά πτωτική πορεία, και αν δεν απατώμαι, έπεσαν για πρώτη φορά μετά την επέλαση των πολυ-αιθουσών, κάτω από 10 εκατομμύρια μέσα στην περασμένη χρονιά. Κάτι που σημαίνει, πως ο Έλληνας πήγε σινεμά λιγότερο από μια φορά τον χρόνο, κατά μέσο όρο- στις καλές εποχές, είχαμε ξεπεράσει τα 14 εκατομμύρια, και σε ισχνότερες χρονιές, μια ή δύο μεγάλες επιτυχίες σήκωναν το βάρος και βελτίωναν το average, έστω και τεχνηέντως.


Η εύκολη δικαιολογία είναι η κρίση. Δεν υπάρχει αμφιβολία για τον καθοριστικά αρνητικό ρόλο της σε όλο το φάσμα του θεάματος. Ο άνεργος δεν έχει διάθεση για σινεμά- αν και για κάτι πιο μουσικοχορευτικό, υποψιάζομαι πως θα θυσίαζε το υστέρημα.


Η γκρίνια για το ακριβό εισιτήριο ακούγεται εδώ και μερικά χρόνια, αλλά πολλοί αιθουσάρχες-διανομείς αντέδρασαν με τρικ ή πραγματικά καλές προσφορές, με ένα εισιτήριο για δύο άτομα και οικονομικότερες ημέρες εκτός σαββατοκύριακου. Έπρεπε να το είχαν κάνει εδώ και χρόνια, αλλά πάλι καλά που το εφάρμοσαν αναγκαστικά. Η ανταπόκριση ήταν θετική στην αρχή, αλλά, με δεδομένο τον υψηλό φόρο, το σπορ του να διανέμεις ταινίες και να τις προβάλλεις στις αίθουσες, είναι περίπου ασύμφορο. Ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις είναι να επενδύσεις σε μια φτηνή παραγωγή (ελληνική ή ξένη) και να ελπίζεις να κόψει πολλά εισιτήρια. Τέτοια περίπτωση σπανίζει πλέον. Από τις πρόσφατες κυκλοφορίες, μόνο το γαλλικό "Θεέ μου, Τι σου Κάναμε", που έχει φτάσει τα 20 χιλιάδες εισιτήρια, κάνει τη διαφορά και χαρίζει χαμόγελα. Συνυπολογίστε όμως και τα υπόλοιπα φιλμ που βγάζει μια εταιρεία διανομής, και που συνήθως περνούν ντούκου μέσα στην πληθώρα της εβδομάδας και χάνονται άκλαυτα. Η πορεία που είχαν ως DVD εξανεμίστηκε και η καριέρα τους στην ιδιωτική τηλεόραση χλώμιασε. Από τη στιγμή που έκλεισε η κρατική τηλεόραση, τα χρέη αυξήθηκαν διότι πακέτα κυρίως καλλιτεχνικών ταινιών που είχαν κανονιστεί, έμειναν μετέωρα και πλέον βρίσκονται σε καθεστώς επαναδιαπραγμάτευσης.


Οι περιστασιακοί λόγοι, όπως οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις και ο καιρός, που εμποδίζουν το κοινό από το να πάει στις αίθουσες, υπολογίζονται, αλλά δεν είναι αιτίες από μόνες τους. Πρόσφατα, πήγα στον Ζέφυρο για να δω Λιούμπιτς και η υπεύθυνη στο ταμείο μου έλεγε πως το κοινό των καταξιωμένων επαναλήψεων ταινιών δεν επηρεάζεται από οτιδήποτε άλλο πλην της βροχής. Εδώ όμως μιλάμε για κανονική αποχή, όχι για τις λίγες αίθουσες που το καλοκαίρι αποτελούν πόλους έλξης, ανεξάρτητα από την ποιότητα της ταινίας που προβάλουν, αλλά στην κορύφωση της σεζόν, εκεί που πρέπει να γίνεται συνωστισμός, πλέον η ανταπόκριση είναι μέτρια.
Προσωπικά, νομίζω πως ο Έλληνας δεν απέκτησε ποτέ την πραγματική συνήθεια του να πηγαίνει τακτικά στο σινεμά, δηλαδή ένα cinema-going habit που να αποτελεί μέρος του εβδομαδιαίου προγράμματος του, βρέξει-χιονίσει, χειμώνα-καλοκαίρι. Απόδειξη: μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι όσοι πάνε σινεμά μόνοι τους, και ειδικά σε μεσημεριανές ή απογευματινές ώρες. Στην Ευρώπη και την Αμερική, συμβαίνει συχνότατα. Κατά τον ίδιο τρόπο που κανείς και καμιά στην Ελλάδα δεν διανοείται να φάει μόνος του, και ψάχνει εναγωνίως παρεΐτσα γιά να μην τον πουν κακομοίρη, έτσι σταματάει να πολυπηγαίνει σινεμά, μόλις περάσει ένα ηλικιακό στάδιο, ή μια κρίσιμη φάση (όταν έχει πιάσει δουλειά, παντρευτεί, κτλ). Ακόμη και οι σινεφίλ έχουν αποκτήσει τη στείρα συνήθεια να γκρινιάζουν και να τεμπελιάζουν, σε μια μεμψίμοιρη νοσταλγία: "Δεν βγαίνει τίποτε καλό πια, δεν μπορώ τα multiplex, οι ταινίες αλλάζουν γρήγορα από τις αίθουσες, δεν πήρα καν χαμπάρι ότι βγήκε το τάδε φιλμ...". Και να πεις πως δεν υπάρχει άπλετη πληροφόρηση; Καλύτερο πάρκινγκ; Ευκολότερος τρόπος να βγάλεις εισιτήριο; Τίποτε. Ο κόσμος στην Ελλάδα έχει γυρίσει την πλάτη του στις αίθουσες, και ξεκουνιέται μόνο σε ταινίες-γεγονότα, συνήθως κάποιες οσκαρικές, μετρημένες κωμωδίες, καραμπινάτες περιπέτειες με υπερήρωες στην περίπτωση των πιτσιρίκων, αλλά με μειωμένη διάθεση.


Και η μόνιμη επωδός βαριεστημένα κυριαρχεί: "Δεν θέλω να νταουνιαστώ, να στενοχωρηθώ, αρκετά προβλήματα έχω, πάω να ξεσκάσω..." Κάτι που, φυσικά, είναι μια υπεραπλουστική ανοησία. Ταινίες υπάρχουν πολλές, και σε μια κοινωνία που σκέφτεται με ποικιλία, οφείλουν να χωρέσουν όλες, όπως αντίστοιχα, όλες οι μαζικές ψυχαγωγίες- τα μπουζούκια πάνε καλά, τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο όμως και το Φεστιβάλ Αθηνών, η Στέγη Γραμμάτων και το Μέγαρο, σε ότι τους αναλογεί.


Δεν ξεχνώ το εκτεταμένο παράνομο κατέβασμα ταινιών. Για την πειρατεία θα έχουμε μεγάλη συνέντευξη του γενικού διευθυντή της Εταιρείας Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων, κ. Γιώργου Μίχου, την άλλη εβδομάδα στη LIFO. Και πάλι ωστόσο, δε μου βγαίνει από το νου πως, ακόμη και με ολικό ξερίζωμα των παράνομων sites και μπλοκάρισμα σε οποιονδήποτε τολμήσει να καταναλώσει λαθραία μουσική και σινεμά, το θέμα αφορά τον κοινωνικό ιστό και την παντελή έλλειψη πολιτικής βούλησης. Το κράτος αντιμετωπίζει το σινεμά όπως και τις υπόλοιπες τέχνες: σα να μην υπάρχει, και όταν εμφανιστεί διεθνώς, με ένα ευχαριστήριο τηλεγράφημα. Και το κοινό το έχει κατατάξει στην κατηγορία της επικουρικής διασκέδασης, σαν μια έξοδο που έπεται του φαγητού, της καφετέριας και του μπουζουκιού. Και του Μουντιάλ...

 

 

Οθόνες
29

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Λάνθιμος, Furiosa και Γιάννης Σπανός στους κινηματογράφους από αύριο

Πολιτισμός / Λάνθιμος, Furiosa και Γιάννης Σπανός στους κινηματογράφους από αύριο

Η προκλητική ανθολογία του Γιώργου Λάνθιμου, η νέα συμφωνία δράσης του Τζορτζ Μίλερ, μια έκπληξη από τη Γαλλία και ένα ωραιότατο ντοκιμαντέρ για τον Γιάννη Σπανό στο κινηματογραφικό πρόγραμμα αυτής της εβδομάδας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Λώξη»: Μια ιστορία συμπερίληψης

Ζούμε, ρε! / «Λώξη»: Μια ιστορία συμπερίληψης

Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τους Δημήτρη Ζάχο και Θανάση Καφετζη, τους δύο δημιουργούς του ντοκιμαντέρ «Λώξη» ενώ ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης μοιράζεται την εμπειρία του από τη θεατρική ομάδα «Εν δυνάμει», μέλος της οποίας είναι και η Λωξάνδρα.
THE LIFO TEAM
Marcello Mio

Ανταπόκριση / Marcello mio: Η πιο meta ταινία του φετινού Φεστιβάλ Καννών

Διανύοντας τη δική της πορεία κάτω από τη σκιά της μητέρας της, Κατρίν Ντενέβ, και το φάντασμα του εξίσου διάσημου πατέρα της, η Κιάρα αποφασίζει να υποδυθεί τον Μαστρογιάνι και να βγει μόνη της στη σέντρα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
L'Amour Ouf

Ανταπόκριση / L'amour Ouf: Μία από τις χειρότερες ταινίες που έχουμε δει ποτέ στο διαγωνιστικό των Καννών

Αν την ταινία την είχε σκηνοθετήσει οποιοσδήποτε Αμερικανός και όχι ο Γάλλος Ζιλ Λελούς, όχι μόνο στις Κάννες δεν θα είχε ταξιδέψει αλλά δεν θα την είχε δει κανείς μας πουθενά.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Parthenope

Ανταπόκριση / Parthenope: Η υπερβολή δεν είναι ποτέ αρκετή για τον Σορεντίνο

Στο πρόσωπο της grande bellezza που ανακάλυψε, της αποθεωτικά φωτογενούς 27χρονης Τσελέστε Ντάλα Πόρτα, ο Ιταλός δημιουργός συγκεντρώνει τα αντιφατικά του αισθήματα για τη γειτονιά της μνήμης του, τη Νάπολη.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Τζία Ζάνγκε, ο εθνολόγος της κινεζικής συνείδησης

Ανταπόκριση / Τζία Ζάνγκε, ο Κινέζος εθνολόγος του σινεμά

Με το «Caught by the Tides», ο κορυφαίος σκηνοθέτης της Κίνας καταγράφει τις συντριπτικές αλλαγές στη χώρα μέσα από τον ποιητικό φακό του. Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος τον συνάντησε στις Κάννες.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Γιατί δεν μου άρεσε το «Megalopolis» του Κόπολα»

The Review / «Γιατί δεν μου άρεσε το Megalopolis του Κόπολα»

Πόσα λεπτά χειροκροτούσαν όρθιοι οι θεατές και γιατί δεν έχει απολύτως καμία σημασία; Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Τάσος Μελεμενίδης συζητούν για τη φιλόδοξη νέα ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα που έκανε την πρεμιέρα της στις Κάννες.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

σχόλια

17 σχόλια
Σινεφίλ δεν είσαι άμα δέχεσαι να δίνεις 10 ευρώ minimum στο cinema για να δεις την κάθε προαναφερόμενη μετριότητα που βγαίνει κάθε χρόνο. Σινεφίλ μπορεί να είσαι και από το σπίτι σου κάνοντας βράδιες κινηματογράφου σπίτι σου με την παρέα σου.Δεν χάθηκαν οι σινεφίλ απλά πολυ απλά δεν πάνε και τόσο συχνά σινεμά. Λόγω κρίσης, λόγω παράνουμου downloading.Εγώ προσωπικά στο θερινό που πηγαίνω πιο πολύ κόσμο είδα στο "Vertigo" παρά σε οποιαδήποτε καινούργια ταινία που έπαιξε. Αυτό δείχνει το ακριβώς αντίθετο.
Νομίζω Θοδωρή ότι το πραγματικό ερώτημα είναι που πήγαν οι πολύ καλές ταινίες.. Ιδίως φέτος το καλοκαίρι το επίπεδο είναι τραγικά χαμηλό.Τρέχουμε στις γαλλικές κωμωδιούλες για να γελάσουμε λίγο τουλάχιστον.Θυμάμαι το χειμώνα, όταν ερχόταν πραγματικά καλή ταινία, ο κόσμος έκανε ουρές. Είχα πάρει προ ημερών σε dvd τους "Εραστές της γέφυρας" του Καράξ, για να το ξαναθυμηθώ. Τι ταινία!! Ας έφερναν αυτό σε επανέκδοση και θα έβλεπες πώς θα έτρεχε ο κόσμος.. Σε διαβεβαιώνει άρρωστος σινεφιλ που δεν αφήνει ταινία για ταινία..
Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Για όσους μπορούν ακόμα να ξοδέψουν έστω λίγα για την διασκέδαση τους, μάλλον τα ξοδεύουν αλλού. Φέτος περισσότερο από ποτέ, πρέπει να στηρίξουμε τους θερινούς κινηματογράφους.
Νομίζω ότι το άρθρο αγνοεί κάποιες παράμετρους του προβλήματος. Καταρχάς τo κοινό είναι πολύ πιο εκπαιδευμένο σε σχέση με περασμένες δεκαετίες. Μια οποιαδήποτε καλή τηλεοπτική σειρά, είναι έτη φωτός μπροστά σε σχέση με μια generic αμερικανική κωμωδιούλα του συρμού. Οι περισσότερες σειρές (ειδικά στην καλωδιακή) είναι εξαιρετικά υψηλού επιπέδου, ακολουθούν το όραμα του εκάστοτε δημιουργού, και δεν φτιάχνονται αποκλειστικά και μόνο με τη λογική των μεγάλων στούντιο, δηλαδή να κόψουμε όσο περισσότερα εισιτήρια μπορούμε. Τα παραδείγματα είναι άπειρα, Girls, Game of thrones, sons of anarchy κλπ κλπ.... Επίσης η τάση της εποχής, είναι ηθελημένα η αναγκαστικά επιστροφή στο σπίτι. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μειώσει πάρα πολύ τα "έξοδα κίνησης" ελλείψει χρημάτων. Όταν από την τρίτη εβδομάδα του μήνα, έχεις μείνει λαικιστί ταπί και ψύχραιμος, θα κάνεις ότι καλύτερο μπορείς με τους πόρους που σου απομένουν. Αυτό σημαίνει λιγότερες έξοδοι και περισσότερες βραδιές στο σπίτι και εκεί ακριβώς έρχεται και το θέμα της πειρατείας με την οποία ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε , καλώς ή κακώς είναι αναγκαίο κακό. Επίσης πέρα από την ευκολία του ίντερνετ, τις σειρές και την κρίση εν γένει, υπάρχει και μια άλλη πολύ σημαντική παράμετρος την οποία δείχνετε να αγνοείτε. Η δορυφορική/συνδρομητική τηλεόραση που ειδικά την τελευταία διετία έκανε πολύ μεγάλο μπαμ στην Ελλάδα. Περίπου 500 χιλιάδες νοικοκυριά έχουν nova αυτή τη στιγμή και άλλες 300 χιλιάδες otetv. Ως συνδρομητής του otetv έχω και εγώ πρόσβαση σε πλούσιο περιεχόμενο, και εφόσον δεν καίγομαι να δω κάποια ταινία την στιγμή που βγαίνει στα σινεμά, μπορώ κάλλιστα να την παρακολουθήσω ένα/δύο χρόνια μετά στην άνεση του καναπέ μου. Κοινώς για να καταλήξω όντως σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα, θα πρέπει να αξίζει τον κόπο. Και αυτό πλέον δεν συμβαίνει συχνά.
Μέρες που είναι να θυμίσω στους εγχώριους πως το Ελληνικό θερινό σινεμά ως concept αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μοναδική εμπειρία και, για μετανάστες του Νότου σαν εμένα, προνόμιο που μας λείπει πολύ. Σκεφτείτε το.
Δεν πηγαίνουμε σινεμά γιατί βλέπουμε σειρές, πολλές σειρές. Γενικά τα τελευταία χρόνια ανεβαίνουν σταθερά οι σειρές σε προτίμηση αλλά και σε ποιότητα, με πρωταγωνιστές τα συνδρομητικά κανάλια στις ΗΠΑ που ανεβάζουν συνεχώς τον πήχη (ΗΒΟ, Netflix). Ποιός είπε ότι το φορμά της 2ωρης ταινίας είναι απαραίτητα ανώτερο; Επίσης ποιά 7 Ευρώ; Για να δεις 3D ταινία θέλεις μέχρι και 12 ευρώ το άτομο + 5 ευρώ ένα πόπ κόρν/κοκα κόλα σύνολο 17 ευρώ. Προσωπικά το σκέφτομαι για να ξοδέψω τέτοια λεφτά. Και γενικά, με την απώλεια εισοδήματος των τελευταίων χρόνων, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση υπηρεσίες που έχουν διατηρήσει τις τιμές τους ή και συνεχίζουν και ακριβαίνουν να έχουν την ίδια ζήτηση.
Αγαπητέ Θοδωρή πολύ ωραίο το άρθρο σου και ανυπομονώ για την συνέντευξη. Το σινεμά είτε κάποιος το αγαπά και το έχει ως συνήθεια είτε όχι. Με τις δυσκολίες των τελευταίων ετών έχω συνειδητά περιοριστεί στο να βλέπω τα blockbuster movies στο μεγάλο πανί και τις πιο ιδιαίτερες ταινίες σε dvd. Δε νομίζω πως η κρίση είναι ο μοναδικός υπαίτιος για την κατρακύλα. Έχω φίλους και γνωστούς που παρότι μπορούν να δουν μία ταινία ή να τη νοικιάσουν σε dvd επιλέγουν να την κατεβάσουν παράνομα. Πηγαίνω μόνος μου στο σινεμά από τα δεκαέξι μου και συχνά με αντιμετωπίζουν με έκπληκτο βλέμμα ή ακόμη και με οίκτο...Αυτό που μου λείπει είναι η δυνατότητα που είχα κάποτε να συλλέγω ταινίες. Όσοι έχουν παρόμοιες "τάσεις" μπορούν να με καταλάβουν. Steelbooks, special editions και υπέροχα εξώφυλλα. Πρέπει να πω πως έχουν δίκιο όσοι το εγκατέλειψαν δίχως να το θέλουν, διότι η ανάπτυξη μας οδήγησε σε μισθούς των 400 ευρώ και αυτοί με καθυστερήσεις... Οπότε ένας καφές, μία συνάθροιση και ένας περίπατος αποφέρουν περισσότερα στη καλή διάθεση κάποιου ώστε να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα του.
σύμφωνω πολύ με αυτά που λέτε αλλα μιλώντας εκ μέρους πολλών σινεφίλ και κάτω των 25, η απαντηση γιατι δεν παω πια σινεμα συνοψιζεται με μία λέξη... ΙΝΤΕΡΝΕΤ. δε φταιει το εισητηριο. μόνο την τελευταια εβδομαδα είδα 5 ταινιες = 35 ευρώ στο σινεμά, 10 σε dvd και 0 στο λάπτοπ.
Οτι πλεον ειναι δυσκολο να δωσεις 7 ευρω για να δεις μια ταινια ειναι, βαλε και το γεγονος οτι εχουμε καλομαθει οι περισσοτεροι και ζηταμε απο την καθε ταινια να ειναι κατι το ιδιαιτερο ωστε να βγουμε απο το σπιτι μας για να την δουμε.Βαλε και την νεα μοδα που ειναι το να βλεπει κανεις σειρες οι οποιες ειναι τζαμπα (αν πληρωνε κανεις για να δει το game of thrones δεν θα εμεναν ολοι στους θανατους αλλα θα παρατηρουσαν και τα λαθη που εχει. Ναι, μπορει να εχουν γινει καποια βηματα αλλα δεν φτανουν το σινεμα με την καμια. Απλα δημιουργουν αυτο το continuity που κανει τον κοσμο να κολλαει). Απο την αλλη πριν 10-15 χρονια που ειμασταν χωρις internet μπορουσες να πας να δεις μια χαζοταινιουλα του ανταμ σαντλερ, πλεον δεν νομιζω κανεις να δει τετοια ταινια ουτε για πλακα, και εχουν εκπαιδευτει οι περισσοτεροι και λογικοτατα θα την κατεβασεις να την δεις με παρεα στο σπιτι σου.ΥΓ. περιμενω με ανυπομονησια την συνεντευξη για την πειρατεια, να δω ποσο εκτος πραγματικοτητας ζουνε οι "απεναντι".
Συμφωνώ απολύτως...Ενημερωνόμαστε για τις ταινίες και λέμε συχνά..αυτό δεν αξίζει να πάω να το δω στο σινεμά... τι να λέμε τώρα... τις καλές τις βλέπουμε εκεί που πρέπει... Τις άλλες που γυρίστηκαν για τη μικρή οθόνη γιατί να τις πληρώσουμε 'χρυσές'?
Χωρίς να μπορεί να αλλάξει τίποτα πια, μια ερώτηση για το ποιοι είναι οι "απέναντι" και ποιο οι "από δω". Οι απέναντι είναι φυσικά οι Μεγάλες εταιρείες παραγωγής - διανομής αλλά και οι πολύ μικρές κι ανεξάρτητες, όπως και οι δημιουργοί και συντελεστές των ταινιών, οι τοπ κι εκατομμυριούχοι, οι πολύ άγνωστοι και "καλλιτεχνικοί" και μερικοί ρέκτες του "σινεμά" όπως καθιερώθηκε που προφανώς εξαφανίζονται. Οι "από δω" είναι φυσικά οι καταναλωτές του τζάμπα (εύλογο), η google και οι άλλοι γίγαντες του δωρεάν on demand, οι πάροχοι (Forthnet, Hol κλπ), οι εταιρείες πληροφορικής κ.ο.κ. ¨Οσον αφορά τους τοπ παίκτες (από την μια το Χόλιγουντ κι από την άλλη η google ας πούμε), θα την βρουν την άκρη, ο ένας θα εξαγοράσει τον άλλο και τέλος. Όσον αφορά το πόπολο, απλώς θα εξαρτάται από τις ορέξεις των μεγάλων που πολύ απλά θα ελέγχουν όλο το δίκτυο διανομής (ήγουν και παραγωγής), αφού εξαλειφθούν οι "μικροί". Δεν γίνεται να αλλάξει τίποτα πια, το "κατ΄οίκον" και "κατά μόνας" είναι ο κανόνας, αλλά να μην αυταπατώμεθα για το ποιος ευνοείται επί της ουσίας. ΥΓ. Μιας και η Ελλάδα είναι μικρή, για ρωτήστε διάφορους έλληνες δημιουργούς, μέντορες του "δωρεάν" και του "κατεβάσματος", γιατί δεν έχουν "ανεβάσει ' τα δικά τους τα έργα;
Νομίζω πως και ο κινηματογράφος πια έχασε την μαγεία του ή τον σκοπό του.Οι ταινίες (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων),έγιναν απλά τόσο τηλεοπτικές που δεν έχεις την ανάγκη για να πας στον σινεμά για να τις δεις. 8 στις 10 είναι τιγκαρισμένες στο εφέ και το σενάριο θυμίζει τηλεταινία,1 στις 10 είναι απλά ανερξάρτητη μπουρδολογία που ξέρεις ότι όχι εισιτήρια δεν θα κόψει αλλά θα εκνευρίσει όσους την επιλέξουν και η μια που απομένει είναι αυτή που έχει κινηματογραφικούς όρους και θα την επιλέξουν.Δεν φταίει λοιπόν πάντα ο σινεφίλ που δεν θα πάει, φταίει που το σέλιλοϊντ περνάει πρώτα απο έναν υπερσύγχρονο υπολογιστή.
τσιγγουνευεται καποιος να πληρωσει το εισιτηριο για να δει μια ταινια που μπορει να την νοικιασει σε dvd η' να την κατεβασει απο το ιντερνετ.γιατι οι ταινιες που αξιζει να δει καποιος στην μεγαλη οθονη ειναι πιο σπανιες και σιβηρικη τιγρη,ειναι ελαχιστες οι ταινιες δημιουργου και πρωταγωνιστων που δεν ειναι απλως εξωφυλλα αλλα εχουν κανει τουλαχιστον μια αξιομνημονευτη ερμηνεια. εφοσον οι ταινιες που προβαλλονται ειναι αυτες που θα θελεις να φας ποπ-κορν,να σχολιασεις με τον φιλο σου ,να σηκωθεις απο την θεση σου για να ξεμουδιασεις,γιατι να μην τα κανεις ολα αυτα απο την ανεση του σπιτιου σου?
Σε ένα κράτος που ο βασικός μισθός είναι τα τετρακόσια ευρώ ή τα πεντακόσια ή εξακόσια - και αυτά για όσους είναι ακόμα τυχεροί έχοντας εργασία, και τα λοιπά οικονομικά δεδομένα της τρέχουσας καθημερινότητας ρωτάτε που είναι οι σινεφίλ;;! Aλήθεια! Χαμένοι στο μάταιο αγώνα της επιβίωσης και στην απονενοημένη απόπειρα αυτοσυντήρησης είναι. Ήταν τόσο απλή η απάντηση. Τα εφτά ευρώ του εισιτηρίου φαντάζουν σχεδόν αστρονομικό ποσόν για το μέσο Έλληνα τη δεδομένη χρονική στιγμή που θέτετε αυτό το τραγελαφικό ερώτημα, για να τα διαθέτει μάλιστα επί πέντε, έξι ή παραπάνω φορές το μήνα, όπως αρμόζει σε έναν σωστό, αμετανόητο σινεφίλ. Όλα τα άλλα είναι εξηγήσεις, δικαιολογίες και αναλύσεις που δεν προσφέρουν τίποτα. Προσωπικά, μέχρι το 2008 πήγαινα cinema δύο με τρεις φορές την εβδομάδα (τις περισσότερες μόνη μου). Ενημερωνόμουν ενδελεχώς για τις νέες ή όχι ταινίες, ήμουν πάντα επιλεκτική - στη χειρότερη, συνειδητοποιημένη περί του τι βλέπω και γιατί -, κυνηγούσα το καλό cinema, δε φειδόμουν χρημάτων, κόπου, χρόνου γι' αυτό, και όλα αυτά επειδή το αγαπώ πολύ. Ως εκ τούτου ήμουν μία από εκείνους που το cinema-going habit βρισκόταν ψηλά στις προτεραιότητές τους. Έκτοτε (από το 2009 και έπειτα), το κόστος άρχισε να φαίνεται πολύ δύσκολο στην τσέπη μου και σταδιακά έγινε δυσβάσταχτο. Τώρα πλέον πηγαίνω cinema δύο με τρεις φορές το χρόνο. Αυτή είναι η αναλογία! Και να φανταστείτε ότι θεωρώ τον εαυτό μου ευνοημένο (και είμαι) σε σχέση με το μέσον όρο διαβίωσης των συμπολιτών μου, έτσι όπως αυτός διαμορφώνεται τα τελευταία έτη στη χώρα μας. Για την ψυχαγωγία μου πλέον, προσανατολίζομαι πολύ περισσότερο σε αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις, που ευτυχώς ανεβαίνουν στις ελληνικές σκηνές, και ας είναι διπλάσιο, ή και υψηλότερο κάποιες φορές, το εισιτήριό τους από αυτό του κινηματογράφου. Ο λόγος είναι ότι αυτό μπορεί να το κάνω μια φορά το μήνα, ή και σπανιότερα, αλλά με δικαιώνει και αξίζει τον κόπο διότι, σε σύγκριση με τον κινηματογράφο, μπορώ με μεγαλύτερη βεβαιότητα να ελέγχω εκ των προτέρων την υψηλή ποιότητά τους, (αν) είναι γνησιότεροι και αμεσότεροι οι μηχανισμοί του θεάτρου (και τα κίνητρά τους τις περισσότερες φορές), και, ακόμα κι αν δεν έχει κανείς την απαραίτητη εμπειρία για τα παραπάνω, το θεατρικό ρεπερτόριο καθίσταται πιο προσβάσιμο/γνωστό/ασφαλές (πχ. μπορείς, αν μη τι άλλο, να παρακολουθείς κλασικά έργα ή μόνο παραστάσεις του κρατικού κα).Επίσης, δε θα κουραστώ ποτέ να υπερασπίζομαι την πειρατεία σε αυτόν (κινηματογραφικές ταινίες) ή συναφείς τομείς. Όχι βέβαια διότι δε σέβομαι τα δικαιώματα των δημιουργών, τον κόπο τους ή την καλλιτεχνική ή εμπορική αξία των έργων τους, αλλά διότι σέβομαι περισσότερο το δικαίωμα πρόσβασης όλων των ανθρώπων (αν μη τι άλλο, αυτών που διψούν για κάτι τέτοιο σίγουρα!) στα πολιτιστικά αγαθά, ακόμα κι αν οι τελευταίοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να συνεισφέρουν στα κέρδη των πρώτων. Ας μην ξεχνάμε ότι εδώ δε μιλάμε για μπουζούκια ή οτιδήποτε άλλο δευτερεύον, συμπληρωματικό ή υποδεές ούτε για καμιά υλιστική πολυτέλεια, αλλά για πολιτισμό, τέχνη, για διάχυση λόγου, τροφοδότηση νοημάτων και σύνθεση σημασιών, δηλαδή. Όλα αυτά ανήκουν σε όλους όσοι τα έχουν ανάγκη, και ευτυχώς, ελέω διαδικτύου (μεγάλη η χάρη του, κυριολεκτικά), σε μεγάλο ποσοστό αυτό πλέον καθίσταται εφικτό. Υ.Γ. Συμφωνώ και επαυξάνω με την παρατήρηση προηγούμενου σχολιαστή ότι το επίπεδο των σύγχρονων αμερικάνικων και ευρωπαϊκών τηλεοπτικών παραγωγών έχει γενικά υποσκελίσει το εντυπωσιακά χαμηλότατο επίπεδο των κινηματογραφικών παραγωγών των τελευταίων ετών, το οποίο μοιάζει στην καλύτερη στάσιμο - κι αυτό όταν βασίζεται στις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών. Αναφέρομαι, εννοείται, κατά μέσον όρο, διότι φυσικά δεν εξέλειψαν οριστικά τα μικρά ή μεγάλα διαμάντια που ξεχωρίζουν, ανεξαρτήτως (περίοπτης ή μη) θέσης ή εποχής.
Καλύτερα δεν μπορούσες να τα πεις. Μόλις χτες συζητούσαμε με ένα φίλο πως όταν είναι να πάμε σινεμά το αντιμετωπίζουμε σαν επένδυση εκατομμυρίων. Αγκαλιά με το λαπτοπ πλέον, κλιματιστικό (και καλά πως μας φυσά ένα δροσερό αεράκι) και σπίτι. Πολλά μπάνια, κανένα ποτό ή θέατρο, καφεδάκι κλπ εννοείται πως έχουν κοπεί από καιρό όταν παιρνεις 400 και 200 είναι το ενοίκιο χωρίς κανένα άλλο λογαριασμό... Ευτυχώς που σκάνε οι τουρίστες και θυμόμαστε πως είμαστε τουριστική χώρα (εμείς οι φτωχομπινέδες και σταματώ γιατί πλάτιασα!)
Τους πατησε το τρενο που λεγεται game of thrones, κριση, πιεση, ποκυ σπιτι, "δε βαριεσαι" με το να μεινω σε μια αιθουσα...Και Θοδωρη, δεν εχουν ολοι απαραιτητα τη δικη σουαγαπη(γκ@βλ@) για το σπορ.Οι σινεφιλ γινανε μπαροφιλ, τι βι σειροφιλ, σπιτοφιλ, σεξοφιλ, απλα, ισως να ειναι ενα trend, μια "φαση", μη στενοχωριεσαι κι οι αιθουσες θα γεμισουν παλι με μια σωστη ταινια, ενα "καλεσμα" στο μεγαλο πανι που παντα γοητευει!
Στην Ελλάδα είχε παρακμάσει στα 80ς το σινεμά λόγω της επέλασης του βίντεο. Ξαφνικά εσκασε το Χορεύοντας με τους Λύκους και ο κοσμος ξαναγύρισε στις αίθουσες. Ηταν ξεκαθαρο ότι ξεκίνησε σαν ρεύμα απ αυτό και νομίζω ότι κρατησε για 15 χρόνια. Μήπως απλα χρειαζόμαστε μια πραγματικά καλη ταινία; Δεν παρατήρησα καμία αναφορά στην χρυσή εποχή των σειρων. Πλέον δεν εχουν σχέση με τίποτα απο όσα εχουμε δει στο παρελθον και πιστεύω οτι εχουν παίξει βασικότατο ρόλο στην εκθρόνιση του σινεμα, όχι μονο στις αίθουσες, αλλά και σαν είδος.
Για να συνεχισω το σκεπτικο σου,7+7=14Βαλε κ ενα nachos με τυρι, μια κοκα κ ενα νερο...Βαλε κ τη βενζινη σουTotal ~25eur το ζευγάρι... (Προτιμω να τα κραταω να βλεπω καμμια παρασταση στη στεγη)
Οι χειμερινές αίθουσες έχουν προσφορές κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που μπορεί και να φτάνουν τα 3,5 με 4 ευρώ ανά δυάδα!Τα νάτσος με τυρί τα ποπκόρν και η βενζίνη (για όποι@ν μπορεί να εξυπηρετηθεί με μμμ και δεν θα του-ης πέσει η μέση ... και η μύτη) δεν είναι απαραίτητα. Νεράκι ναι, κι αν θέλεις μαμ μπορείς και από το super market ή το nearby περίπτερο.Και επειδή τέθηκε το θέμα της χαμηλής ποιότητας των ταινιών τελευταίως, εγώ τουλάχιστον δεν βρήκα και τόσο χάλια τα:μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί, inside llewyn davis, nebraska, ξενοδοχείο grand budapest, philomena κ.λπ..γούστα είναι αυτά, βέβαιως αντίρρηση καμία.
@ Πενταγιώτισσα εμείς οι δύο αποκλείεται να μην έχουμε κάτσει δίπλα δίπλα, σε κάποια προβολή που πήγαμε μόνοι μας (Φιλομένα; Νεμπράσκα; grand budapest;) Ήταν σίγουρα Τρίτη-Τετάρτη, Αμπελόκηπους ή πέριξ, πήγαμε με το μετρό (λαθραία, για 3 στάσεις) πήραμε κόκα κόλα από περίπτερο και με 5 ευρώ περάσαμε ένα πολύ ωραίο (έστω και μοναχικό) απόγευμα. Γράψε μου, αν ψάχνεις παρέα για σινέ!
...Aww sweet!Σύμφωνα, λοιπόν, με το "αρχείο" το Nebraska ήταν στο Ίλιον (3,5 e), το Grand Budapest στο Έμπασσυ (4 e) και το Philomena στο Αθήναιον (4,5 e), όλα Τετάρτες και πιθανότατα όλα μέσα στον Μάρτιο. Χρησιμοποιήθηκαν "πεζό 2" και από μμμ το μετρό και το τρόλεϊ (με κάρτα απεριόριστων). Η κόκα κόλα δίνει τη θέση της σε τσάγια όλων των ειδών. [Η καλοκαιρινή βερσιόν προτιμά τσάγια με μαστίχα ή τζιτζιμπύρα (btw οικονομική version στα m&s της Ερμού, οικονομική -βέβαια- μόνο αν πας με στοχοπροσήλωση τζιτζιμπύρας και δεν κάνεις το λάθος να χαζέψεις και τα υπόλοιπα προϊόντα)]. Πηγαίνω με το άτομο που όχι μόνο ανέχεται τη βλαμμενιά μου τόσο καιρό, αλλά κάνει και μασάζ στις πατούσες, ενίοτε και στις γάμπες, κατά τη διάρκεια του έργου (και δη των χειμερινών cine, καθώς οι καρέκλες των θερινών δεν μπορώ να πω ότι βολεύουν ιδιαίτερα). Είμαι ελαφρώς ιδιοτελής σα σινεφίλ.:-P
κοινώς για να παω σινεμά οικονομικά, πρέπει να μετακομίσω στο κέντρο, να πηγαίνω με το πεζο2, να μπορώ να πηγαίνω καθημερινή-όταν έχουν προσφορά- και με νερό,κόκα ή κανα πατατάκι στη τσάντα...nice one...
Μαλόξ, ρε συ το κάνεις να ακούγεται ή ανέφικτο ή τσίπικη φρίκη και δεν είναι τίποτε από τα δύο.Πολύς κόσμος εκμεταλλεύεται τις προσφορές που κάνουν τα σινέ, κι αν δεν απατώμαι κι εσύ θέμα οικονομικό έθιξες. Οk, όμως -εκ των πραγμάτων- δεν γίνονται να είναι όλα κομμένα και ραμμένα στα δικά μας μέτρα (δλδ να σκάσεις με το αμάξι σου το Σαββατόβραδο στο σινέ, να αγοράσεις όλο το κυλικείο κι όλα αυτά σούπερ οικονομικά, ε...τι να κάνουμε δηλαδή!)...Προφανώς δεν χρειάζεται να μετακομίσεις στο κέντρο, αλλά αν μένεις/ δουλεύεις υπερβολικά μακριά (...Λούτσα ξέρω γω) ή αν είναι όλες, ανεξαιρέτως, οι μέρες σου από δευτέρα μέχρι πέμπτη κλεισμένες μέχρι (ή κυρίως μετά) τις 7:30-8 το βράδυ με δουλειά (-ές) τότε, ναι, είναι πρόβλημα, i guess. [Σχετικά με τα εδώδιμα αρχίζω να πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος ψυχαναγκασμός μ΄αυτά τα yellow sludge νάτσος. Σε ποπ κορν σινεματική παραλλαγή εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=jjRFjHvjHvU]:-D σε πειράζω
Ουτε ανεφικτο, ουτε τσιπικο ειναι, δεν ηθελα να φανει ετσι. Ειναι οπως κανει στον καθενα :)Ας δικαιολογηθω λοιπον:Αυτο που ειπα μονο αρχικα, αλλα μαλλον παραπαρθηκε σοβαρα, ειναι πως πλεον ΓΙΑ ΜΕΝΑ το να ξεκουβαληθω κ να παω σινεμα με κοστος 25eur μου φαινεται πολυ κ δεν το κανω, μονο αν προκειται για ταινια που "θελει" σινεμα... Αλλωστε το αρθρο ειναι για ποιο λογο δεν κοβουν πλεον εισητηρια... Παλιοτερα θα πηγαιναμε με οντεον σινεφιλοι, 2 φορες στανταρ τη βδομαδα. Τωρα μια φορα το διμηνο...Κ νατσος με διπλο τυρι κ βουτες με τα δαχτυλα.. Βρωμια τελειως! Popcorn δε λεει με τιποτα ^_^
Υπαρχει κατι πιο ωραιο απ το να κατηφοριζεις την Τρώων μετά από μια ασπρόμαυρη ταινια στο Ζεφυρο, συνοδευμένη από μια μπύρα; κάθε καλοκαιρι θα δω τουλάχιστον 2 ταινίες εκεί και σε αλλα 2-3 θερινά της Αθήνας. Αλλά ο Ζέφυρος ειναι πρώτος στις καρδιές μας.
Μάλλον το θέμα του άρθρου δεν θα έπρεπε να είναι για ποιο λόγο κόβονται τόσο λίγα εισιτήρια, αλλά γιατί είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο των ταινιών που βγαίνει στις αίθουσες. Προσωπικά πήγαινα τακτικά στο σινεμά αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια ταινία που κατάφερε να με ενθουσιάσει από την αρχή του χρόνου.Και φυσικά καμία χολιγουντιανή παραγωγή δεν καταφέρνει πλέον να τραβήξει τον κόσμο αφού θεατές που "εκπαιδεύονται" με τις απίστευτες αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές είναι αδύνατο πλέον να πάρουν στα σοβαρά το Maleficent, το Λάθος Αστέρι ή τη νέα φουτουριστική περιπέτεια του ...Τομ Κρουζ. Τα κινηματογραφικά στούντιο βρίσκονται ακόμα κολλημένα σε λάθος δεκαετία.