Το φρικιαστικό χρονικό τεσσάρων γυναικών από το Μεξικό, αδελφών και ιδιοκτητριών οίκων ανοχής, που θεωρήθηκαν υπεύθυνες για τον θάνατο (έως και) ενενήντα ανθρώπων τη δεκαετία του ’60, είναι μια υπόθεση που δεν έπαψε ποτέ να συγκλονίζει την μεξικάνικη κοινωνία. Γράφτηκαν για αυτές αμέτρητα άρθρα, έγιναν βιβλίο, ταινία, ντοκιμαντέρ, πόντκαστ και τώρα μια πολύ καλογυρισμένη σειρά στο Netflix σκηνοθετημένη από τον Λουίς Εστράδα, που ζωντανεύει την ατμόσφαιρα των ’60s σε μια χώρα που ήταν βουτηγμένη στην παρακμή, τη διαφθορά και τη βαρβαρότητα.
Το «Dead Girls» («Las Muertas» στα ισπανικά, «οι Νεκρές» στα ελληνικά), είναι μια μυθοπλαστική μεταφορά της τρομακτικής περίπτωσης των αδελφών Γκονσάλες Βαλενθουέλα, που έγιναν διαβόητες με το όνομα Las Poquianchis, βασισμένη στο θαυμάσιο μυθιστόρημα του Χόρχε Ιμπαργκουενγκόιτια «Οι Νεκρές» (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Carnivora σε μετάφραση της Ασπασίας Καμπύλη).
Το μυθιστόρημα –όπως και η σειρά– βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα αλλά δεν είναι πιστή μεταφορά τους· ο Ιμπαργκουενγκόιτια παρουσιάζει στο βιβλίο του τρεις αδελφές, εκ των οποίων δύο είναι οι εγκέφαλοι της σκοτεινής αυτής υπόθεσης που σχετίζεται με την εξαφάνιση δεκάδων έφηβων κοριτσιών, τα οποία αγόραζαν για να δουλέψουν στα μπορντέλα τους και αυτά κατέληγαν νεκρά από τις κακουχίες ή από την κακομεταχείριση.
Μέχρι και το δεύτερο επεισόδιο, οι αδελφές σού προκαλούν συμπάθεια, μετά μπαίνουν σε μια δίνη εκδίκησης, απληστίας, παραλογισμού και δολοφονιών και σε τρομάζουν, γιατί με τις γνωριμίες που έχουν φοβάσαι ότι θα μείνουν ατιμώρητες.
Πρωταγωνίστριες είναι η Σεραφίνα και η Αρκάνχελα Μπαλάδρο, δύο σκληρές γυναίκες με άγνωστο παρελθόν (η σειρά δεν δείχνει καθόλου το background τους), για τις οποίες μαθαίνουμε μόνο ότι είναι ιδιοκτήτριες οίκων ανοχής με πελάτες από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα: δικηγόρους, πολιτικούς, στρατιωτικούς, δημάρχους, παπάδες, ισχυρά πρόσωπα που τους παρέχουν κάλυψη και προστασία για αρκετά χρόνια, μέχρι να αρχίσει να ξεδιπλώνεται το νήμα των φόνων.
Η Αρκάνχελα και η Σεραφίνα έχουν μια αλλόκοτη ικανότητα να αθωώνουν τον εαυτό τους από κάθε αμαρτία, κάνοντας ό,τι είναι δυνατό για να εδραιωθούν, να βγάλουν χρήματα και να ευημερήσουν, εκμεταλλευόμενες τα κορίτσια που έφταναν στους οίκους τους μέσα από ένα καλά οργανωμένο κύκλωμα μαστροπείας.
Χόρχε Ιμπαργκουενγκόιτια,
Οι νεκρές, Μτφρ.:
Ασπασία Καμπύλη,
εκδόσεις Carnivora
Η Σεραφίνα ταλαιπωρείται από τον έρωτά της για έναν φούρναρη, τον Σιμόν Κορόνα, ο οποίος την εγκαταλείπει στο Ακαπούλκο, και ο τρόπος που τον εκδικείται (με σαράντα οκτώ σφαίρες, που ούτε μία δεν βρίσκει τον στόχο της) γίνεται η αφορμή για να αρχίσει να αποκαλύπτεται η υπόθεση των νεκρών κοριτσιών. Η Αρκάνχελα είναι η πιο αδίστακτη από τις αδελφές, με έναν γιο που προσπαθεί να τον κάνει γιατρό με το ζόρι αλλά αυτός καταλήγει έμπορος ναρκωτικών. Την ενδιαφέρουν μόνο το χρήμα και η ανάπτυξη των «επιχειρήσεων», που της αποφέρουν τεράστια κέρδη. Οραματίζεται μια αυτοκρατορία μπορντέλων που θα τις κάνει πάμπλουτες και πιο ισχυρές και από πολιτικό. Και, για ένα μικρό διάστημα, είναι.
Παρ’ όλη τη σκληρότητα της Αρκάνχελα, τις δολοφονίες, τη διαφθορά και την εκμετάλλευση που αποκαλύπτονται σε εκνευριστικό βαθμό, «Οι νεκρές» δεν είναι μια βαριά σειρά· είναι ένα σκοτεινά αστείο θρίλερ που συνδυάζει το έγκλημα με το θράσος, διατηρώντας την ιλαροτραγωδία και το καυστικό χιούμορ του βιβλίου, το οποίο είναι μια σουρεαλιστική αποτύπωση της διαφθοράς των διαδοχικών κυβερνήσεων που προέκυψαν από τη Μεξικανική Επανάσταση. Ο κοφτός λόγος του Ιμπαργκουενγκόιτια, «η προβοκατόρικη ειρωνεία και ο ανευλαβής σαρκασμός του και η αποστασιοποιημένη ματιά του απέναντι στα ανθρώπινα πάθη και τα γραφειοκρατικά λάθη» έδωσαν υλικό στον σκηνοθέτη να φτιάξει μια σειρά η οποία στη χειρότερη μπορεί να χαρακτηριστεί «πολύ καλή» – και θα ήταν καλύτερη αν δεν υπήρχε αυτό το εξαντλητικά επεξηγηματικό τέλος. Ωστόσο, είναι μια εξαιρετική αναπαράσταση του κόσμου της ηδονής σε ένα Μεξικό που βράζει κοινωνικά, με ιδανικό καστ και ανάπλαση εποχής.
Τα περιστατικά μπορεί να είναι φρικτά και οι αδελφές να χτίζουν μια διεστραμμένη αυτοκρατορία βίας, χειραγώγησης και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, αλλά τα πέντε επεισόδια (από τα έξι συνολικά) συνθέτουν μια απολαυστική, χαριτωμένη αφήγηση, παρότι δεν είναι γραμμική – τα γεγονότα εκτυλίσσονται με τη σειρά που παρουσιάζονται στο βιβλίο, με μαύρο χιούμορ που δεν αφήνει τα πράγματα να γίνουν ανυπόφορα.
Μέχρι και το δεύτερο επεισόδιο, οι αδελφές σού προκαλούν συμπάθεια, μετά μπαίνουν σε μια δίνη εκδίκησης, απληστίας, παραλογισμού και δολοφονιών και σε τρομάζουν, γιατί με τις γνωριμίες που έχουν φοβάσαι ότι θα μείνουν ατιμώρητες. Η Αρσέλια Ραμίρεζ και η Πολίνα Γκαϊτάν που υποδύονται τις δύο αδελφές Μπαλάδρο είναι εξαιρετικές, πλάθουν δύο χαρακτήρες γοητευτικούς, καλοσχεδιασμένους, διαφορετικούς μεταξύ τους, που τις ενώνει όμως το κοινό συμφέρον, η βία και η τρέλα όταν τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν. Και παρότι (στο σίριαλ) δεν έχουν σκοτώσει κανένα κορίτσι με τα ίδια τους τα χέρια, είναι υπεύθυνες για όλο αυτό το συγκλονιστικό χρονικό φόνων που τις έχει κάνει από τα πιο μισητά πρόσωπα όλων των εποχών στη χώρα τους.
Όλα τα κορίτσια που καταλήγουν στα μπορντέλα τους είναι παιδιά πολύ φτωχών οικογενειών, που τα παίρνουν από τους γονείς τους σε νεαρή ηλικία, δώδεκα και δεκατριών χρονών, με την υπόσχεση να τις κάνουν οικιακές βοηθούς και έτσι να τους εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή, στην πραγματικότητα όμως ζουν φυλακισμένες, σε άθλιες συνθήκες. Η ζωή τους κινδυνεύει όχι μόνο από τις κακουχίες αλλά και από την άγαρμπη διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, τη βία των πελατών (που έχουν μια ασύδοτη ασυλία λόγω της θέσης τους), τις αρρώστιες, τον ανταγωνισμό και τις μεταξύ τους κόντρες, που φτάνουν μέχρι θανάτου.
Το κάθε επεισόδιο διαρκεί περισσότερο από μία ώρα, αλλά ο γρήγορος ρυθμός, η αναπαράσταση των (πολυτελών) πορνείων, η εναλλαγή των χώρων και η ατμόσφαιρα των ’60s με τα τραγούδια της εποχής δεν σου επιτρέπουν να βαρεθείς ούτε στιγμή. Αυτό που λείπει είναι περισσότερα στοιχεία για τα θύματα, διότι τα κορίτσια περνούν σαν φαντάσματα, κάπως σαν κομπάρσοι, χωρίς να έχουν δική τους βούληση, λειτουργώντας απλώς για την αναπαράσταση των γεγονότων και ως αφηγηματικά εργαλεία. Αν και ο τίτλος αναφέρεται σε αυτά, πρωταγωνίστριες είναι οι δύο αδελφές και οι προσπάθειές τους να διατηρήσουν με νύχια και με δόντια τα πορνεία.
Υπενθυμίζω ότι η σειρά βασίζεται στο αριστουργηματικό βιβλίο του Χόρχε Ιμπαργκουενγκόιτια και δεν παρουσιάζει ακριβώς τα πραγματικά γεγονότα, ωστόσο η αληθινή ιστορία –που είναι πολύ πιο άγρια και σκληρή– εξακολουθεί να προκαλεί φρίκη ακόμη και μετά από πέντε δεκαετίες.
Στην πραγματικότητα, οι αδελφές Γκονσάλες Βαλενθουέλα ήταν τέσσερις. Η Μαρία Ντελφίνα Γκονσάλες Βαλενθουέλα, η μεγαλύτερη και αρχηγός της επιχείρησης, η Μαρία δελ Κάρμεν, η Μαρία Λουίζα και η Μαρία δε Χεσούς Γκονσάλες Βαλενθουέλα. Ο πατέρας τους, ο Ισίδρο Τόρες, ο οποίος ήταν αστυνομικός, τις τιμωρούσε για κάθε «παράπτωμα» βασανίζοντάς τες σκληρά. Κάποιες φορές τις φυλάκιζε και τις κρατούσε κλειδωμένες για μέρες. Για να ξεφύγει από την κακοποίηση, η Ντελφίνα παντρεύτηκε έναν πολύ μεγαλύτερο άνδρα, ο οποίος ήταν εξίσου κακοποιητικός. Κατάφερε όμως να ανοίξει ένα μπαρ που δεν πήγε και τόσο καλά, αλλά γνώρισε τον ιδιοκτήτη ενός πορνείου που την έβαλε να το διαχειριστεί και στη συνέχεια αυτό πέρασε στη δική της κυριότητα.
Σιγά-σιγά, η Ντελφίνα και οι υπόλοιπες αδελφές έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι του κυκλώματος σεξουαλικής εκμετάλλευσης και πορνείας. Άρχισαν να δημοσιεύουν αγγελίες για θέσεις εργασίας για νεαρά κορίτσια, για τη θέση οικιακών βοηθών σε εύπορα σπίτια. Μάλιστα, ζητούσαν οι ίδιες την άδεια των γονιών τους προτού τις πάρουν απ’ το σπίτι τους, με την προοπτική ότι θα έβγαζαν αρκετά χρήματα για να στηρίξουν και την οικογένεια. Κανένα κορίτσι δεν κατάφερε να γυρίσει στο σπίτι του. Οι αδελφές τις νάρκωναν, τις βασάνιζαν, τις εκμεταλλεύονταν σεξουαλικά και τις κρατούσαν κλειδωμένες στα μπορντέλα τους αναγκάζοντάς τες να υπακούν σε κάθε εντολή τους.
Στα πορνεία τους σύχναζαν από αστυνομικοί μέχρι ιερείς, σχεδόν κάθε ισχυρός άνδρας ήταν πελάτης τους και αυτό το εκμεταλλεύονταν για να εξασφαλίσουν μια ασυλία που διήρκεσε περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια. Μόλις τα κορίτσια έπαυαν να είναι νεαρά (το όριο ήταν τα είκοσι πέντε χρόνια) τις έδιωχναν από τη δουλειά, τις σκότωναν, τις έθαβαν ζωντανές ή τις άφηναν να πεθάνουν από την πείνα. Έδιναν μάλιστα μισθό σε κάποιον που είχαν προσλάβει για αυτόν τον σκοπό: να ξεφορτώνεται με κάθε τρόπο τα κορίτσια που τους ήταν άχρηστα. Ορισμένα από αυτά πέθαναν κατά τη διάρκεια έκτρωσης και τα έθαψαν μαζί με τα βρέφη (εκτός από τα κορίτσια, σκότωσαν και ένα σωρό μωρά που γεννήθηκαν «κατά λάθος»).
Το 1963 ψηφίστηκε ένας νόμος στο Μεξικό που καθιστούσε παράνομα τα πορνεία, και οι αδελφές που δραστηριοποιούνταν στον τόπο καταγωγής τους, το Ελ Σάλτο δε Χουανακατλάν, στην πολιτεία Χαλίσκο, αλλά και σε γειτονικές περιοχές στην πολιτεία Γκουαναχουάτο, αναγκάστηκαν να μετακινήσουν τη βάση τους, κι εκεί ουσιαστικά ξεκίνησε η πτώση τους. Ένα κορίτσι, η Καταλίνα Ορτέγα, που δούλευε για τις αδελφές, κατάφερε να δραπετεύσει από το μέρος που τις κρατούσαν απομονωμένες και είπε στην αστυνομία τι συνέβαινε σε εκείνα τα πορνεία. Ξεκίνησε έτσι μια έρευνα που αποκάλυψε φρικιαστικά πράγματα. Όταν μια γυναίκα που άρπαζε νεαρά κορίτσια για λογαριασμό των αδελφών συνελήφθη και αποκάλυψε όλα τα μυστικά, άρχισαν οι εκταφές πτωμάτων και η αποκάλυψη της τρομακτικής αλήθειας.
Έναν χρόνο μετά, οι αδελφές Γκονζάλες Βαλενθουέλα καταδικάστηκαν σε σαράντα χρόνια φυλάκιση η καθεμία, αλλά το σοκαριστικό είναι ότι κατηγορήθηκαν για σαδισμό και όχι για τα εγκλήματα που στην πραγματικότητα είχαν διαπράξει. Περίπου ενενήντα πτώματα βρέθηκαν θαμμένα στις εγκαταστάσεις τους, βασανισμένα και κακοποιημένα, όμως δεν ήταν ο θάνατός τους που κινητοποίησε τις αρχές για να τις συλλάβουν· ήταν η προσπάθεια της Ντελφίνα να πυροβολήσει έναν άνδρα που πίστευε ότι είχε σκοτώσει τον γιο της.
Όταν το ευρύ κοινό έμαθε τι είχε συμβεί, ξέσπασε τέτοια οργή που, αν ήταν στο χέρι του, θα τις είχε λιντσάρει μέχρι θανάτου. Για να αποτραπεί κάτι τέτοιο, οι αδελφές μεταφέρθηκαν σε φυλακή υψίστης ασφαλείας. Η Μαρία δε Χεσούς ήταν η μόνη που ολοκλήρωσε την ποινή της και έζησε στη συνέχεια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η Κάρμεν πέθανε από καρκίνο όσο ήταν στη φυλακή, ενώ η Μαρία Λουίζα εξαιτίας του μίσους που δεχόταν από τον κόσμο έχασε την επαφή με την πραγματικότητα. Η Ντελφίνα πέθανε με τον πιο φρικτό τρόπο: ένας άνδρας τής έριξε κατά λάθος τσιμέντο στο κεφάλι, ενώ εκείνη εξέτιε ακόμη την ποινή της.
The Dead Girls - Official Trailer | Netflix
