Το «Maestro», η δεύτερη απόπειρα του Μπράντλεϊ Κούπερ στη σκηνοθεσία μετά το «Ένα αστέρι γεννιέται», ξεκινά με τον ίδιο ως Λέοναρντ Μπέρνσταϊν σε μεγαλύτερη ηλικία, να κοιτά προς τον φακό με το υγρό του βλέμμα και τη συναισθηματική του αμεσότητα ακόμη ατόφια, σε μία από τις πολλές τηλεοπτικές του συνεντεύξεις, με το τσιγάρο πάντα στο στόμα και τη φωνή αλλοιωμένη, πιο ένρινη, και τα λόγια μετρημένα, λέγοντας πόσο του λείπει η σύζυγός του, η οποία έφυγε από τη ζωή, χτυπημένη από καρκίνο, το 1978.
Αμέσως μετά, σε μια ασπρόμαυρη αναδρομή, ο Λένι, προσφιλής και ακατάβλητος, από τα ακατάστατα στα άγουρα χρόνια της αναμονής για το μεγάλο break στο σύμπαν της συμφωνικής μουσικής, οικότροφος τότε του Κάρνεγκι Χολ, όταν έκανε παρέα με τον Άαρον Κόπλαντ, τον Τζερόμ Ρόμπινς και άλλους, κυρίως γκέι καλλιτέχνες της νεοϋρκέζικης σκηνής στα πρόθυρα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, πριν από την καθιέρωσή τους, ξυπνά δίπλα στο εραστή του εκείνη την εποχή (έναν άνδρα που αγαπούσε, αλλά εγκατέλειψε, όπως και άλλους, για να ακολουθήσει τη μεγάλη καριέρα και τη συμβατική βιτρίνα) και με ενθουσιασμό μαθαίνει τα σπουδαία μαντάτα για την ξαφνική ασθένειας του μαέστρου και τη μοναδική ευκαιρία που του δίνεται να πάρει αυτός τη θέση του.
Έγινε μεγάλη κουβέντα για το jewface του Κούπερ λόγω της προσθετικής μύτης και του γεγονότος ότι υποδύθηκε Εβραίο, ενώ δεν είναι – ανοησίες, το μακιγιάζ του Κάζου Χίρο αριστεύει και η καταγγελία στερείται βάσης και λογικής.
Τύχη και ταλέντο, φούρια και μεταδοτική χαρά στο πρώτο εικοσάλεπτο της ταινίας, με την ελπίδα για μια ιδιαίτερη και οπτικά πρωτότυπη βιογραφία, όταν, μετά την αυθεντικά αγαπησιάρικη γνωριμία με τη Φελίσια Μοντεαλέγκρε (θεόσταλτο λογοπαίγνιο για τον λάτρη των αναγραμματισμών, με το αλέγκρο του επιθέτου της, σαν οιωνός, να τον εμπνέει στη μουσική και στη διάθεση) και την αναμφισβήτητη χημεία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, παρακολουθούμε τα πρώτα του έργα, όπως το θεατρικό μπαλέτο του «Wonderful Town», να παίρνουν ζωή, με τον κόσμο του να μετατρέπεται σε μια μεγάλη σκηνή γεμάτη μουσική και συμβολισμούς ανάμεσα στη συνωμοτικότητα που νιώθει με τη μέλλουσα γυναίκα της ζωής του και τους πειρασμούς της σάρκας, που πάντα τον επισκέπτονταν, κι εκείνος δεν είχε καμία διάθεση να τους αποκλείσει από το θηριώδες σε δραστηριότητες καθημερινό του πρόγραμμα.
Η υπόσχεση διαψεύδεται κινηματογραφικά και η βιογραφία του πολυπράγμονος θρύλου της αμερικανικής μουσικής, του πρώτου «σοβαρού» διευθυντή της χώρας που διαδέχθηκε την ευρωπαϊκή σχολή με αντίκτυπο ανυπολόγιστης σημασίας για την κλασική παιδεία στη γενέτειρα της pop, προχωρά σε συμβατικούς δρόμους και μια συνεχιζόμενη διελκυστίνδα ανάμεσα στο ζευγάρι που στο μεταξύ είχε να μοιραστεί τρία παιδιά, θριάμβους και γλυκιές στιγμές με την οικογένεια και με φίλους, αλλά και καβγάδες για τη φυγόκεντρη τάση του Μπέρνσταϊν. Με λίγα λόγια, μετατρέπεται σε δράμα μεταξύ ενός ναρκισσιστή που εξαρτάται από τη δουλειά και τη σύζυγο και μιας στωικής γυναίκας που αναπόφευκτα εκρήγνυται.
Έγινε μεγάλη κουβέντα για το jewface του Κούπερ λόγω της προσθετικής μύτης και του γεγονότος ότι υποδύθηκε Εβραίο, ενώ δεν είναι – ανοησίες, το μακιγιάζ του Κάζου Χίρο αριστεύει και η καταγγελία στερείται βάσης και λογικής. Το πρόβλημα δεν είναι αν ο Μπράντλεϊ Κούπερ μοιάζει πολύ ή λιγότερο με τον Μπέρνσταϊν, που τον θυμίζει μια χαρά και είναι καλός, με την Κάρι Μάλιγκαν ακόμη πειστικότερη και πιο συγκινητική. Το θέμα με τον ενισχυμένο στην παραγωγή από τον Σπίλμπεργκ και τον Σκορσέζε «Maestro», που είναι στις μαύρες του ακόμη και όταν το καλοκαίρι τού τραγουδάει, όπως συνήθιζε να λέει, είναι πως έναν χρόνο μετά το «Ταρ», μια καθαρή μυθοπλασία που θυμίζουμε πως βασίζεται σε ηρωίδα επηρεασμένη από αυτόν, προδίδει τον τίτλο του, δεν ασχολείται με τον μουσικό πλούτο που αποτέλεσε τη στόφα της ψυχοσύνθεσης και της φήμης του, δεν ξεπερνά τα στενά όρια της περιγραφικής βιογραφίας και τελικά φυλακίζεται σε διαλόγους πικρής δέσμευσης και φθίνουσας αγάπης που 'γινε δίκοπο μαχαίρι και για τον άπιστο και καταθλιπτικό Λένι αλλά και για την αξιοπρεπή και καταπιεσμένη Φελίσια.
Maestro | Official Teaser
