Πύρρειος Νίκη (της Σαμοθράκης)

Πύρρειος Νίκη (της Σαμοθράκης) Facebook Twitter
Όταν ένα γλυπτό είναι όλο κάτασπρο και δεν υπάρχει καμία διαφοροποίηση τόνου στο χρώμα του μαρμάρου, το έργο τείνει να φαίνεται επίπεδο. Η πατίνα του χρόνου εντείνει την ήδη υπάρχουσα στα αγάλματα αίσθηση του χώρου, του όγκου και της βαρύτητας του γλυπτού.
9

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΔΟΞΙΑΔΗ

Η Νίκη της Σαμοθράκης στο Λούβρο λαξεύτηκε μεταξύ 220 και 185 π.Χ. από παριανό μάρμαρο. Η βάση της, το πλοίο πάνω στο οποίο στέκεται, είναι φτιαγμένη από γκρι-μπλε ροδίτικο μάρμαρο. Μαζί με τη βάση της η Νίκη έχει ύψος 5,57 μέτρα. Είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του δυτικού πολιτισμού. Πρόσφατα αποσύρθηκε για συντήρηση και επανεκτέθηκε τον Ιούλιο του 2014. Βρέθηκα στο Παρίσι μετά από χρόνια και η αντίδρασή μου, βλέποντας τη Νίκη καθαρισμένη, ήταν πολύ αρνητική. Αισθάνομαι ότι ο καθαρισμός είναι υπερβολικός, σε βαθμό που να θεωρώ κατεστραμμένο το άγαλμα ανεπανόρθωτα. Αναρωτήθηκα γιατί δεν είχα διαβάσει παρόμοιες αντιδράσεις με τη δική μου στον Τύπο και στο Ίντερνετ πριν.

ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΑΘΕΡΕΣ

Αυτό που βοηθάει τον άνθρωπο να έχει σώας τας φρένας, να στέκεται στα πόδια του, είναι ορισμένες σταθερές που έχει στην ψυχή του. Όταν τα πέντε σύμβολα πάνω στα οποία είναι αγκιστρωμένη η ψυχή μας χαθούν, τότε, ακόμη και ως ενήλικες, βιώνουμε μια αποξένωση από τα γνωστά και οικεία και κυριολεκτικά «χανόμαστε». Έχει να κάνει με το πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας.

Και η δική μου ψυχική υγεία στηρίζεται σε ορισμένες σταθερές. Σε ορισμένες αξίες που θεωρητικά δεν θα άλλαζαν ποτέ. Ένα από αυτά τα σύμβολα της ομορφιάς της ζωής ήταν η φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης στο Λούβρο. Έλεγα πως και όλα να χαθούνε γύρω μου, όσες αλλοιώσεις του ελληνικού τοπίου και αν βιώσουμε από την προέλαση της μπουλντόζας, πάντα θα υπάρχει η Νίκη στο Λούβρο να γαντζώνεται απάνω της η ψυχή μας, να μας σώζει από τη μεταμόρφωση του γνωστού σε άγνωστο, να μας παρηγορεί.

Η μαγεία που είχε η Νίκη οφειλόταν και στους είκοσι αιώνες που είχανε περάσει από πάνω της. Το μάρμαρο είχε νοτιστεί, οι βροχές και οι άνεμοι που τη χτυπούσανε δύο χιλιετίες τής είχαν ενισχύσει τη στιβαρότητα και τη δύναμη που ανάδινε. Πώς να εξαλείψεις την πατίνα αιώνων και να περιμένεις να μην καταστραφεί το έργο;

ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΡΟΜΑΖΕΙ

Δεν αναγνωρίζεις τη μάνα σου. Το πιο εφιαλτικό πράγμα για ένα μωρό είναι οι άγνωστοι. Το μη γνώριμο είναι μια ξαφνική «μεταμόρφωση». Το τέρας του παραμυθιού είναι ο τρόμος του αγνώστου.

Όταν το βρέφος κοιμάται και ανοίξει τα ματάκια του ξαφνικά, περιμένει να δει το γνώριμο πρόσωπο της μάνας του. Όταν λείπει η μάνα και έρθει κάποιος άλλος να το σηκώσει, βιώνει το θέαμα του άγνωστου προσώπου ως μια αλλοίωση του προσώπου της μάνας που περίμενε. Το βιώνει σαν η μάνα να απέκτησε αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, σαν να είναι μια άγνωστη, σαν να έκανε πλαστική εγχείρηση και εμφανίστηκε άλλος (ένας ξένος). Και οι γέροι που έχουν άνοια δεν αναγνωρίζουν το περιβάλλον τους και αυτό τους προκαλεί μεγάλη αναστάτωση και αγωνία∙ «τους παίζει παιχνίδια το μυαλό τους» έλεγε ένας φίλος μου ψυχίατρος. όταν μια αγαπημένη μου γριούλα δεν αναγνώριζε πια τον χώρο στον οποίο κατοικούσε όλη της τη ζωή. «Θέλω να γυρίσω σπίτι μου» μου έλεγε επίμονα. «Μα, στο σπίτι σου είσαι» της έλεγα μάταια. Η μη αναγνώριση του οικείου είναι αιτία μέγιστης αγωνίας.

Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Κάθε φορά που βρισκόμουν στο Παρίσι πήγαινα στο Λούβρο, πήγαινα να δω τη Νίκη μας. Η στρατηγικά τέλεια τοποθετημένη Νίκη έδινε στον επισκέπτη τη μοναδική εμπειρία να τη βλέπει ψηλά, έτοιμη να πετάξει. Η Νίκη ήταν για μένα τόνωση ψυχής, ήτανε το προαιώνιο μήνυμα, η προσωπική μου παρηγοριά ότι όλα θα πάνε καλά. Μου δημιουργούσε πάντα την αίσθηση −τολμώ να πω και την πεποίθηση− ότι είμαι ζωντανή. Μου έδινε την αίσθηση της ελευθερίας από τα δεσμά της ύλης, της σάρκας. Όταν την έβλεπα, πετούσα κι εγώ. Ποτέ δεν υποψιάστηκα ότι στα εβδομήντα μου χρόνια θα έβλεπα τη Νίκη αλλοιωμένη, αγνώριστη, εφιαλτικά ξασπρισμένη.

Η συντήρηση κράτησε έντεκα μήνες. Το άγαλμα έλειψε από την κορυφή της σκάλας που λέγεται Daru στην πτέρυγα του μουσείου που ονομάζεται Denon. Ο νους του ανθρώπου ζαλίζεται όταν σκεφτεί τη μετακίνηση του τεράστιου αγάλματος και τη μεταφορά του στο «χειρουργείο της συντήρησης», κολοσσιαία επιχείρηση που κόστισε 4 εκατομμύρια ευρώ, ένα εκ των οποίων συλλέχθηκε με την καινούργια μέθοδο του crowd funding. Είναι η πρώτη φορά που το Λούβρο χρησιμοποιεί αυτήν τη μέθοδο για να μαζέψει χρήματα που θα καλύψουν ανάγκες του. Άρα και το ευρύ κοινό, το πλήθος, συμμετείχε στο κόστος της συντήρησης.

Πύρρειος Νίκη (της Σαμοθράκης) Facebook Twitter
Αριστερά: Κατά την εκκένωση του Λούβρου το 1939, το άγαλμα μεταφέρεται με ένα φορτηγό που εχρησιμοποιείτο για μεταφορά σκηνικών θεάτρου. Επάνω: Επιστρέφει σώο στη θέση του μέτα την απελευθέρωση του Παρισιού, το 1945

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ

Η μαγεία που είχε η Νίκη οφειλόταν και στους είκοσι αιώνες που είχανε περάσει από πάνω της. Το μάρμαρο είχε νοτιστεί, οι βροχές και οι άνεμοι που τη χτυπούσανε δύο χιλιετίες τής είχαν ενισχύσει τη στιβαρότητα και τη δύναμη που ανάδινε. Πώς να εξαλείψεις την πατίνα αιώνων και να περιμένεις να μην καταστραφεί το έργο;

Στη ζωγραφική, οι «βρομίτσες» που λένε οι ζωγράφοι είναι ο μαύρος τόνος που βάζει ο μάστορας ζωγράφος δίπλα στα φώτα του, στις λάμψεις του, για να τις τονίσει και να τις «βγάλει» πιο έντονα έξω, «μπροστά» τρόπος του λέγειν, να δώσει στη ζωγραφική την ψευδαίσθηση της τρίτης διάστασης της γλυπτικότητας. Το έργο ζωντανεύει όταν ενταθεί η αίσθηση του βάθους. Αυτή την ψευδαίσθηση τη δημιουργούν οι σκιές και οι διαφορετικοί τόνοι πάνω στην επιφάνεια του έργου. Εκτενώς έχει αναπτύξει το θέμα αυτό ο ιστορικός τέχνης του εικοστού αιώνα E.H. Gombrich στο βιβλίο του «Art and Illusion» (Λονδίνο 1960).

Αυτό που ισχύει στη ζωγραφική ισχύει παραδόξως και στη γλυπτική: όταν ένα γλυπτό είναι όλο κάτασπρο και δεν υπάρχει καμία διαφοροποίηση τόνου στο χρώμα του μαρμάρου, το έργο τείνει να φαίνεται επίπεδο. Η πατίνα του χρόνου εντείνει την ήδη υπάρχουσα στα αγάλματα αίσθηση του χώρου, του όγκου και της βαρύτητας του γλυπτού.

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Μας κόψανε τα φτερά, τη σβήσανε ως σύμβολο. Την ακρωτηρίασαν. Της αφαίρεσαν τη γλυπτικότητά της. Η Νίκη πέταξε. Έφυγε. Τώρα μόνο η ήττα στριφογυρίζει γύρω της. Φαντάζεστε την τραγική μου απογοήτευση όταν με λαχτάρα έτρεξα στην αίθουσα με τα γλυπτά στη μεγάλη σκάλα να ξαναδώ τη Νίκη μου.

Για μένα ήτανε πάντα ο μεγαλύτερος θησαυρός που είχε το Λούβρο και θαύμαζα ιδιαίτερα τη σωστή του τοποθέτηση στην κορυφή της φαρδιάς σκάλας στο τέρμα της μεγάλης αίθουσας με τα αρχαία γλυπτά. Ποτέ μουσείο δεν τοποθέτησε γλυπτό σε πιο κατάλληλη θέση, θέση που να αναδεικνύει το μεγαλείο του έργου και τη μνημειώδη του διάσταση. Ήταν μια εμπνευσμένη επιλογή. Η εμπειρία να βλέπεις μια νέα γυναίκα με ανοιγμένα φτερά να σου αποκαλύπτεται σιγά-σιγά, καθώς προχωρούσες στο μήκος της μακριάς αίθουσας, ήτανε μοναδική. Σου κοβόταν η ανάσα καθώς πλησίαζες τη σκάλα και πάνω-πάνω έβλεπες τη φτερωτή κοπέλα να ξετυλίγεται προς τον ουρανό όταν εσύ έφτανες στο τελευταίο σκαλί, δηλαδή στη βάση του πέτρινου πλοίου πάνω στο οποίο στεκότανε.

Το άμεσο αίσθημα κάθε επισκέπτη ήταν ανάταση και απελευθέρωση από τη βαρύτητα, ιδιότητες που της εμφύσησε ο αρχαίος γλύπτης, γιατί αυτή ήταν και η πρόθεσή του. Ένα απόλυτο θαύμα, μια εμβληματική μορφή.


Όχι πια. Η πρόσφατη «συντήρησή» της έχει πια υποβιβάσει τη Νίκη της Σαμοθράκης σε ένα λευκό φάντασμα του προηγούμενου εαυτού της. Κοιτάζοντάς τη σήμερα βλέπεις ένα μοντέρνο αντίγραφο ή εκμαγείο του μεγάλου αριστουργήματος που τόσο έχουμε λατρέψει. Το μέγεθος της ζημιάς που έχει γίνει εδώ είναι ανάλογο με τη μέγιστη σημασία του έργου. Χάθηκε ανεπιστρεπτί η φευγαλέα στιγμή του μεγαλείου της. Σαν έναν θάνατο συγκλονιστικό που δυσκολεύεσαι να τον πιστέψεις βίωσα την αποκατάσταση και τον καθαρισμό της Νίκης της Σαμοθράκης.

Πύρρειος Νίκη (της Σαμοθράκης) Facebook Twitter
Ο νους του ανθρώπου ζαλίζεται όταν σκεφτεί τη μετακίνηση του τεράστιου αγάλματος και τη μεταφορά του στο «χειρουργείο της συντήρησης», κολοσσιαία επιχείρηση που κόστισε 4 εκατομμύρια ευρώ
Πύρρειος Νίκη (της Σαμοθράκης) Facebook Twitter

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΙΝΑΣ

Αφαίρεσαν από τη Νίκη την πατίνα της, το αποτύπωμα του χρόνου που τόνιζε (με τόνους του γκρι και του καφέ) τη γλυπτικότητά της. Μπορεί η συντήρηση να «πέτυχε», γιατί αναμφισβήτητα έγινε με τα τελειότερα μέσα της σύγχρονης επιστήμης, αλλά το αριστούργημα του ανθρώπινου πνεύματος έγινε σχεδόν ένα κομμάτι μάρμαρο. Το υλικό πια πρωταγωνιστεί, εκεί που είχε υποταχθεί από τη δύναμη του χρόνου.

Ο σπουδαίος ιστορικός τέχνης James Beck ήταν καθηγητής στο Columbia όταν ίδρυσε το ArtWatch International μετά από μια εφιαλτική εμπειρία που έζησε ο ίδιος το 1990. Του έκανε μήνυση για δυσφήμιση στην Ιταλία η συντηρήτρια ενός αγάλματος της Αναγέννησης του 1413 του γλύπτη Jacopo della Quercia, της Ilaria del Carretto. Ταλαιπωρήθηκε για χρόνια με δίκες και με τον κίνδυνο, αν έχανε, να πάει φυλακή για τρία χρόνια. Όλα αυτά γιατί είχε εκφραστεί προφορικά εναντίον του υπερβολικού καθαρισμού που αυτή είχε κάνει. Ο Beck θεώρησε υποχρέωσή του να υποστηρίξει τους συναδέλφους του ιστορικούς τέχνης και μελετητές να μπορούν να εκφράζουν τη γνώμη τους ελεύθερα για τις συντηρήσεις έργων, χωρίς να διατρέχουν τον κίνδυνο να διωχθούν νομικά. Γι' αυτό ίδρυσε το ArtWatch International το 1991.

Ο Beck, τον οποίο γνώριζα, με είχε εντυπωσιάσει με την οπτική του ευφυΐα. Αργότερα έγραψε ένα βιβλίο μαζί με τον Michael Daly (που αντιπροσωπεύει το ArtWatch UK), όπου ασκούσε κριτική στον υπερβολικό καθαρισμό των τοιχογραφιών της Καπέλα Σιστίνα. Τον πολέμησαν πολύ και μέχρι σήμερα αποτελεί λαμπρή εξαίρεση στον κόσμο για την εποικοδομητική κριτική της καταστροφής έργων τέχνης από τη λανθασμένη συντήρηση.

Άρα πενθώ για την απώλεια μιας εικόνας που μου τόνωνε την ψυχή όταν όλα γύρω μου βρίσκονταν σε φάση αποδόμησης.

Ήξερα ότι η Νίκη της Σαμοθράκης στέκεται στην πλώρη της και, όπως θα έλεγε και ο Ελύτης, «στέκεται και θρέφει» (στο δοκίμιό του για τον ζωγράφο Θεόφιλο Γ. Χατζημιχαήλ, όπου έγραψε ότι τα ψωμιά που είχε ζωγραφίσει ο Θεόφιλος «δεν έπεσαν, στέκονται ακόμα και θρέφουν»).

ΓΙΑΤΙ Η ΝΙΚΗ

Ο καθαρισμός της Νίκης ισοδυναμεί για μένα με μια επίθεση ενάντια στην πνευματική μας κληρονομιά, σαν να λογοκρίνουμε σήμερα το παρελθόν. Πού είναι γραμμένο ότι ένα άγαλμα δύο χιλιάδων ετών και βάλε πρέπει να απαστράπτει σαν καινούργιο; Γιατί το πέρασμα του χρόνου πρέπει να εξαλείφεται από την επιφάνεια των πανάρχαιων αντικειμένων; Πιστεύω ότι σήμερα υπάρχει μια «μανία» καθαρισμού, με αποτέλεσμα τα μουσεία να αισθάνονται την πίεση να αφαιρούν κάθε κόκκο βρομιάς από τα εκθέματά τους, όσο παλαιά και αν είναι αυτά. Η περίπτωση του υπερβολικού και μέχρις εξοντώσεως καθαρισμού της Νίκης της Σαμοθράκης είναι κραυγαλέα.

Κρίμα, κρίμα που θυσιάστηκε ένα τέτοιο αριστούργημα στον βωμό μιας τυφλής εξυπηρέτησης ενός ιδεώδους που −από χέρι− είναι κίβδηλο. Η ομορφιά είναι πράγμα της φύσης. Είναι γέννημα του χρόνου, της καταιγίδας, και του ανέμου. Κρίμα.

Πύρρειος Νίκη (της Σαμοθράκης) Facebook Twitter

9

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο πλούτος και η δύναμη του Ερμιτάζ μέσα από μία σημαντική έκθεση στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο

Εικαστικά / Ο πλούτος και η δύναμη του Ερμιτάζ μέσα από μία σημαντική έκθεση στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο

15 αντικείμενα από τα συνολικά 80 που εκτίθενται στην έκθεση "Ερμιτάζ: Πύλη στην Ιστορία" αφηγούνται το μακρύ παρελθόν της πιο πλούσιας συλλογής έργων τέχνης
ΚΟΡΙΝΑ ΦΑΡΜΑΚΟΡΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το Μουσείο Κλινί και η ιστορία του Μεσαίωνα μέσα από 1.600 αντικείμενα

Αρχαιολογία & Ιστορία / Το Μουσείο Κλινί και η ιστορία του Μεσαίωνα μέσα από 1.600 αντικείμενα

Η επαναλειτουργία του Εθνικού Μουσείου του Μεσαίωνα της Γαλλίας αυτή την άνοιξη μοιάζει με αναγέννηση. Το Musée de Cluny (Μουσείο Κλινί) ήταν ένα από τα λίγα γαλλικά εθνικά μουσεία στα οποία δεν είχαν γίνει σημαντικές ανακαινίσεις μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αγαμέμνων Τσελίκας: «Οι Έλληνες μάθαιναν γράμματα και στην περίοδο της Τουρκοκρατίας»

Αρχαιολογία & Ιστορία / Αγαμέμνων Τσελίκας: «Οι Έλληνες μάθαιναν γράμματα και στην περίοδο της Τουρκοκρατίας»

Ο Αγαμέμνων Τσελίκας, ένας από τους κορυφαίους παλαιογράφους του κόσμου, μιλάει για τη σημασία της παλαιογραφίας και διαλύει όλους τους μύθους για την αγραμματοσύνη των Ελλήνων από την Άλωση μέχρι την Επανάσταση, με αφορμή την έκθεση του ΜΙΕΤ στο παλιό Χρηματιστήριο.
M. HULOT
Σε ένα συμπόσιο της Αρχαίας Αθήνας, με κρασί και ολονύχτια συζήτηση

Ηχητικά Άρθρα / Σε ένα συμπόσιο της Αρχαίας Αθήνας, με κρασί και ολονύχτια συζήτηση

Στην Αθήνα της Κλασικής Περιόδου μια βραδινή έξοδος σήμαινε οινοποσία και ολονύχτια συζήτηση στο σπίτι ενός φίλου. Αυτές οι βραδιές ονομάζονταν συμπόσια, με την έμφαση στην κοινή οινοποσία.
THE LIFO TEAM
Ο αρχαιολογικός και ο προσωπικός κόσμος του Ερρίκου Σλίμαν σε μια μεγάλη έκθεση στο Βερολίνο

Αρχαιολογία & Ιστορία / Ερρίκος Σλήμαν: Οι άγνωστες πτυχές της ζωής του αρχαιολόγου σε μια μεγάλη έκθεση στο Βερολίνο

Ο Ερρίκος Σλήμαν είναι γνωστός ως ο άνθρωπος που ανακάλυψε την Τροία, αλλά ήταν πολλά περισσότερα: επιχειρηματίας, κοσμοπολίτης και συγγραφέας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Οι όχι και τόσο φωτεινές πτυχές της αθηναϊκής δημοκρατίας

Ιστορία μιας πόλης / Οι όχι και τόσο φωτεινές πτυχές της αθηναϊκής δημοκρατίας

Η Αγιάτη Μπενάρδου συνομιλεί με την Ανδρονίκη Μακρή, διδάκτορα Αρχαίας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, για το μεγαλείο και τις ατέλειες της αθηναϊκής δημοκρατίας.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Το λουτρό ως ιεροτελεστία στην πρώτη έκθεση του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου Χανίων

Αρχαιολογία & Ιστορία / Το λουτρό ως ιεροτελεστία στην πρώτη έκθεση του νέου Αρχαιολογικού Μουσείου Χανίων

Το Αρχαιολογικό Μουσείο των Χανίων παρουσιάζει στο νέο του κτίριο ποικίλες όψεις των διαχρονικών λουτρικών συνηθειών στους πολιτισμούς της Μεσογείου, μέσα από 137 αντιπροσωπευτικά αρχαία αντικείμενα, έργα τέχνης, ιστορικά τεκμήρια και αντικείμενα καθημερινής χρήσης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΠΕΜΠΤΗ 12/05 - ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΣΤΕΙ- Έτρωγαν σκύλους στο Αρχαίο Κορωπί;

Ιστορία μιας πόλης / Τα κατοικίδια των Αρχαίων Αθηναίων

Ο ζωοαρχαιολόγος Άγγελος Χατζηκουμής μιλά στην Αγιάτη Μπενάρδου για τα κατοικίδια και τα εξημερωμένα ζώα της Αρχαίας Αττικής, παρουσιάζει μία απρόσμενη συνήθεια των κατοίκων του προϊστορικού Κορωπίου και εξηγεί γιατί οι Αρχαίοι Αθηναίοι ήταν τελικά πιο ζωόφιλοι από εμάς.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Η πρώτη μοδίστρα του Λυεκού Οίκου, μια μαύρη γυναίκα και η ιστορία της από τη σκλαβιά στην ελευθερία

Ελίζαμπεθ Χομπς Κέκλι / Η πρώτη μοδίστρα του Λευκού Οίκου: Η ιστορία μιας μαύρης γυναίκας από τη σκλαβιά στην ελευθερία

Το όνομά της συνδέθηκε με αυτό της Μέρι Λίνκολν και με ένα σκάνδαλο όταν θέλησε να εκποιήσει την γκαρνταρόμπα της. Τα απομνημονεύματά της είναι ένα χρονικό που φωτίζει την εποχή της σκλαβιάς και τον δρόμο των μαύρων Αμερικανών προς την ελευθερία.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Σπίτα και δρόμοι της Αθήνας μέσα από ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Ιστορία μιας πόλης / Δρόμοι και σπίτια της Αθήνας στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο

Η Αγιάτη Μπενάρδου και ο Θανάσης Γεντίμης κάνουν μια «βουτιά» σε σπάνια αρχεία και παλιές ελληνικές ταινίες για να εντοπίσουν τα σημεία των γυρισμάτων στην πόλη αλλά και να αναδείξουν ξεχασμένες ιστορίες από τον ελληνικό σινεμά.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Η ιστορία του χρυσού των Σκυθών, ένα δικαστικό, πολιτικό και πολιτιστικό θρίλερ

Αρχαιολογία & Ιστορία / Ο χρυσός των Σκυθών: Ένα δικαστικό και πολιτικό θρίλερ

565 αντικείμενα του χρυσού των Σκυθών βρίσκονται σε ολλανδικό έδαφος σε καθεστώς «προστασίας», ενώ περίπου 200 κλάπηκαν από τους Ρώσους από το μουσείο της Μελιτόπολης. Σε ποιον ανήκει ο θησαυρός;
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

σχόλια

9 σχόλια
Άλλο το "προτιμώ την Νίκη όπως ήταν με την πατίνα του χρόνου" (που νομίζω δε συνειδητοποίησε η κα Δοξιάδη όταν το έγραφε πόσο άσχημο ακούγεται) και άλλο το "χωρίς την πατίνα του χρόνου η Νίκη καταστράφηκε". Ας μην υπερβάλλουμε και δραματοποιούμε τις καταστάσεις.Η κυρία είναι εικαστικός και όχι αρχαιολόγος. Άποψή της είναι ότι η Νίκη είναι "κατεστραμμένη" τώρα. Άποψη με την οποία διαφωνώ και πιστεύω πως διαφωνεί τόσο ο περισσότερος κόσμος που επισκέφθηκε το Λούβρο όσο και οι επιστήμονες που ανέλαβαν το 11μηνο έργο του καθαρισμού.
Να ακουστεί και η άλλη άποψη?Τη Νίκη την είδα πριν δυο βδομάδες στο Λούβρο. Πραγματικά αναβαπτισμένη και καλοσυντηρημένη.Η αρθρογράφος βέβαια γράφει "Το μάρμαρο είχε νοτιστεί, οι βροχές και οι άνεμοι που τη χτυπούσανε δύο χιλιετίες τής είχαν ενισχύσει τη στιβαρότητα και τη δύναμη που ανάδινε". Ναι, φυσικά έχετε απόλυτο δίκιο, γιατί η Νίκη ως γνωστόν ήταν στημένη στην κορυφή του βουνού δυο χιλιάδες χρόνια, για να τη χτυπάνε οι βροχές και οι άνεμοι. Ότι βρέθηκε κομματιασμένη κάτω από το χώμα δεν σας λέει τίποτα.Ούτε ότι το Λούβρο έχει μια από τις καλύτερες στον κόσμο ομάδες συντήρησης σας λέει κάτι.Μόνο οι εμμονές για τις αρχαιότητες "που σώθηκαν από το πλιάτσικο των σωστικών ανασκαφών του Κεραμεικού". Μου θυμίζει αρχαιολόγους ειδικούς και μη που εναντιώνονται στις αναστηλώσεις της κατεστραμένης από τον ISIS Παλμύρας, γιατί έτσι είναι η ιστορία και δεν έχουμε δικαίωμα να επεμβαίνουμε. Τότε να αφήσουμε τον Παρθενώνα να ρημάζει, να κλείσουμε τα μουσεία και να πετάξουμε τις αρχαιότητες εκεί που τις βρήκαμε.
Οι δυο φωτογραφίες στην αρχή του άρθρου είναι παραπλανητικές και ακατάλληλες για σύγκριση. Ο τοίχος και στις δύο, θα έπρεπε να είναι στον ίδιο τόνο, χρώμα για να δούμε το πριν και το μετά από το άγαλμα.
Το (καλογραμμένο)κείμενο είναι συγκινησιακό.Δεν εντοπίζω επιστημονική τεκμηρίωση στον αντίλογο του καθαρισμού. Παρόμοιος καθαρισμός συνέβη(και συμβαίνει)στο γλυπτικό διάκοσμο του Παρθενώνα, του Ερεχθείου και άλλων μνημείων με υπερσύγχρονα μέσα και κάτω από αυστηρά κριτήρια και μεθόδους.Μου είναι λίγο δύσκολο να δεχτώ οτι το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου, συντήρησε ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα του κόσμου χωρίς να λαμβάνει υπόψιν του ότι προτάσσει η σύγχρονη επιστήμη της συντήρησης και αποκατάστασης μνημείων.Τώρα αν σε κάποιον αρέσει πιο πολύ ασυντήρητο, είναι θεμιτό. Οι περισσότεροι από εμάς εξάλλου θα ανατριχιάζαμε αν βλέπαμε τα αυθεντικά έντονα χρώματα πάνω στα αρχαία γλυπτά και κτήρια.
Το πρόβλημα είναι γνωστό και δυστυχώς άλυτο. Είναι το ότι δεν υπάρχει επιστημονική βεβαιότητα στο τι είναι το "σωστό" Η Νίκη όταν φτιάχτηκε ήταν άσπρη, αλλά στα γερατειά της κιτρίνισε και ομόρφυνε, συμφωνώ και εγώ σε αυτό. Κάποιος όμως αποφάσισε να την επαναφέρει στο αρχικό της χρώμα.Από την άλλη, ο Παρθενώνας ήταν χρωματιστός και τώρα έχει ξεβάψει, ποιο πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μετά την όποια συντήρηση; Να τον ξαναβάψουμε; Να του χτίσουμε μέσα ένα τζαμί; Μια εκκλησία; Όλα αυτά είναι λογικά ιστορικά σενάρια, έχει επιλεγεί όμως αυτό που όλοι ξέρουμε, η επαναφορά στην κατάσταση του 1900. Για τη Νίκη επιλέχτηκε η επαναφορά στο αρχικό, το άσπρισμα.
έχετε δίκιο, περιγράψατε πάρα πολύ σφαιρικά τις αξίες που για σας, και για μένα, έχει ένα αρχαίο έργο τέχνης.Είναι μεγάλο και άλυτο θεωρητικό ζήτημα στην επιστήμη της συντήρησης και κάθε σχολή έχει τις δικές της κατευθύνσεις. Στην Ελλάδα πχ είναι της λιγότερης δυνατής παρέμβασης, και τονίζεται διαρκώς ότι ο καθαρισμός είναι μια καταστροφική και μη αναστρέψιμη διαδικασία. Σε άλλες χώρες δεν ισχύει η ίδια λογική, πχ τα ψηφιδωτά της Ραβέννα είναι αυθεντικά σε ποσοστό 40% αν θυμάμαι καλά ενώ το υπόλοιπο είναι συμπλήρωση
Με συγκίνησε πολύ αυτό το άρθρο. Νόμιζα οτι οι άνθρωποι που συγκινούνται από τις ιστορίες που μας αφηγούνται οι αρχαιότητες όλο και λιγοστεύουν. Λιγοστεύουμε αλλά όσοι υπάρχουμε είμαστε εδώ. Αλίμονο, η ίδια μοίρα φυλασσόταν και για τα ελγίνεια γλυπτά του Βρετανικού, τα οποία έχουν "καθαριστεί" με τόσο διαβρωτικά μέσα που έφυγε όλη η "φλούδα". Το σημείο δηλαδή που είναι τόσο σημαντικό για τους μελετητές που εξετάζοντάς τα μπορούν να δουν τα χρώματα που τα στόλιζαν πριν τόσους αιώνες.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ