ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.

Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
12.1.2022 | 02:07

Μάθημα οδήγησης

Ίσως για κάποιους είναι λίγο άκυρο, αλλά το θυμήθηκα τώρα και ήθελα να το μοιραστώ. Πριν κάμποσα χρόνια, ένα κρύο αλλά ηλιόλουστο πρωινό του Γενάρη του 2014 (Χριστέμουπωςπερνούνταχρόνιαθαπεθάνουμεόλοι), θυμάμαι είχαμε παρκάρει με το δάσκαλο οδήγησης έξω από μία παιδική χαρά στου Φιλοπάππου. Εκεί είδα μια καλοβαλμένη κυρία μετρίου αναστήματος (εντάξει κοντούλα ήταν) να κάνει κούνια ένα παιδάκι, το οποίο δεν θα ήταν παραπάνω από 4. Η κυρία αυτή δεν ήταν ούτε η μητέρα του παιδιού ούτε η γιαγιά του ούτε η θεία του. Ήταν μία Φιλιππινέζα που απλά πληρωνόταν για να "κρατάει" το παιδί. Η εικόνα αυτή με προβλημάτισε λιγάκι και μοιράστηκα τη σκέψη μου με τον δάσκαλο. "Ρε δάσκαλε, ποιο το νόημα να κάνεις παιδιά, αν στην τελική τα παρκάρεις από δω και από κει;" "Μπορεί οι άνθρωποι να δουλεύουν από το πρωί μέχρι τη νύχτα ρε συ και γι' αυτό να έχουν πάρει γυναίκα... Σάμπως οι πρώτοι θα είναι ή οι τελευταίοι;" "Αν είναι να δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ μια ζωή για να μεγαλώσει το παιδί σου με μια Φιλιππινέζα (δεν το έλεγα με ρατσιστική χροιά, για όνομα), τί να το κάνω;" "Ε πως ρε συ. Δεν θα το βλέπει συνέχεια η Φιλιππινέζα. Κι αυτή έχει ωράριο η κακομοίρα, φαντάζομαι. Τα Σ/Κ θα το παίρνουν και θα πηγαίνουν βόλτες..." "Δεν ξέρω ρε δάσκαλε. Δεν μου φαίνεται σωστό. Παρκάρισμα. Πολύ παρκάρισμα. Είναι άδικο να κάνεις παιδί από καπρίτσιο. Το παιδί πρέπει να μεγαλώνει με τους γονείς του. Ούτε καν με τους παππούδες! Σχώρα με, μπορεί να είμαι και λάθος, αλλά μου φαίνεται σκληρό." "Βάλε μπρος να φύγουμε να πάμε να κάνουμε καμιά οπισθογωνία..." Έκτοτε αραιά και που φέρνω στο μυαλό μου αυτήν την εικόνα. Μερικές φορές παραδέχομαι ότι ίσως ήμουν λίγο υπερβολικός. Άλλες πάλι φορές, μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια που μεσολάβησαν, βλέπω ότι όχι μόνον η τάση του παρκαρίσματος τέκνων να έχει γενικευθεί, αλλά και να βλέπω στο πρόσωπο των περισσότερων γονέων (νεαρής ηλικίας μάλιστα) ζωγραφισμένη στο κούτελό τους την έκφραση "Τραβάτε με κι ας κλαίω" , όταν είναι με τη σύζυγο και το παιδάκι. Θα μου πουν κάποιοι, "οκ ρε φίλε, δουλεύουμε, τί να κάνουμε, που να το αφήσουμε το παιδί. Στην τελική είμαστε κουρασμένοι." Ρε παιδιά, αν είστε κουρασμένοι, μην κάνετε παιδιά. Απλό. Βάλτε να δείτε Νετφλιξ, παίξτε με τα κινητά σας, δεν θα σας πει κανείς τίποτα. Αλλά εάν δεν έχετε σκοπό να ασχοληθείτε με το σπορ, αφήστε το καλύτερα. Υ.Γ.: Προφανώς και δεν έχω παιδί. Δεν θέλω, όμως, ούτε και να αποκτήσω, γιατί είναι μεγάλη ευθύνη και πιστεύω ότι δεν μπορώ να ανταπεξέλθω. Απλό.
14
 
 
 
 
σχόλια

Τα ζευγαρια που εργαζονται σημερα και μαλιστα με πληρη ωραρια και ταυτοχρονα μεγαλωνουν παιδια ειναι αξια θαυμασμου. Το οτι βοηθουν οι παππουδες ειτε εχουν καποια ξενη γυναικα ειναι λυση αναγκης για τα πρωτα χρονια. Εσυ τι λες αξιζει να καταντησουμε ενα γερασμενο εθνος,, να χασει η γυναικα την αυτοεκτιμηση της μενοντας στο σπιτι και να μην δεχτουμε καποια βοηθεια τα 5-10 πρωτα χρονια της ζωης των παιδιων μας? Το οτι εσυ δεν θα κανεις παιδια γιατι ειναι δυσκολο και μεγαλη ευθυνη δεν ειναι παραδειγμα προς μιμηση, καποιοι το τολμησαν παραμεριζοντας την κουραση και μπραβο τους.

Την χάνει αν "αναγκάζεται" λόγω συνθηκών ή απλά φύλου να μένει στο σπίτι για να μεγαλώνει τα παιδιά.
Αλλά και από επιλογή να μένει δεν το θεωρώ σωστό. Η γυναίκα/μητέρα καλό είναι να είναι οικονομικά ανεξάρτητη έστω με μια ημιαπασχόληση και να μην ανέχεται πιθανες μελλοντικές μειωτικές συμπεριφορές από άνδρα/πεθερικά κλπ

Σοβαρα τωρα το διαβασα και αυτο;;;; Η μια “αναγκαζεται” να δουλεψει επειδη ο μισθος του αντρα δεν φτανει ή για να ειναι ανεξαρτητη οικονομικα. Η αλλη “αναγκαζεται” να μεινει σπιτι να φροντιζει τα παιδια της (πως τολμησε να το κανει 😂) λογω συνθηκων (δεν εχει γονεις/πεθερικα/ο αντρας δεν βοηθαει ή λεφτα για νταντα), σημαινει πως χανει την αυτοεκτιμηση της; Επισης μπορει να μην γουσταρει να της μεγαλωνουν αλλοι τα παιδια.
Αν ο αντρας/πεθερικα ειναι λαλακες, δεν θα εχουν ασχημες/μειωτικες στμπεριφορες μονο οταν δεν ειναι οικονομικα ανεξαρτητη αλλα και οταν ειναι οικονομικα ανεξαρτητη. Παραδειγμα1: αν της κρατανε τα πεθερικα τα παιδια ενω αυτη δουλευει, τα πεθερικα να ανακατευονται στο γαμο επειδη νιωθουν οτι εχουν το δικαιωμα αυτο. Παραδειγμα 2: αν δουλευουν και οι δυο αλλα ο αντρας δεν συμμετεχει στο νοικοκυριο και στην ανατροφη των παιδιων, η γυναικα κουραζεται διπλα.
Οπως βλεπεις και στις δυο περιπτωσεις μπορουν να συμβουν τα παντα και απο ολους. Η καθε γυναικα κανει το καλυτερο που μπορει συμφωνα με τις συνθηκες αλλα να λεμε πως αυτες που μενουν σπιτι χανουν την αυτοεκτιμηση τους το θεωρω απαραδεκτο. Κανω πως δεν το διαβασα.

Διαβασε το , κρατησε το στο πισω μερος του μυαλου σου και μακαρι να μην χρειαστει ποτε ν αναθεωρησεις . Τα παιδια σ εχουν αναγκη τα πρωτα χρονια της ζωης τους οπου μπορεις καλλιστα να βοηθηθεις για λιγες ωρες της ημερας. Γι αυτα τα λιγα , πρωτα χρονια που θ αναγκαστεις να δεχτεις βοηθεια απο γονεις, βρεφικο σταθμο ή νταντα καποιες ωρες θα θυσιασεις σπουδες που ισως εκανες και οικονομικη βοηθεια που φερνει η εργασια σου? Και μετα? Δουλευε η μητερα μου, δουλεψα εγω και τωρα που τελειωνει η κορη μου τις σπουδες της θα δουλεψει κι εκεινη. Γιατι ετσι θα ειναι ανεξαρτητη και θα μενει με τον συντροφο της γιατι το θελει κι οχι γιατι εξαρταται απο κεινον.

@Χ εκτος αν εννοεις πως χανει την αυτοεκτιμηση της επειδη θυσιαζει δουλεια/σπουδες για τα παιδια!!!! Αν καποια το σκεφτεται ετσι, ποιος της ειπε να κανει παιδια; Δεν ειναι υποχρεωτικο ξερεις.

Λογικός ο προβληματισμός σου, αλλά ένα παιδί δεν είναι μόνο οι 8 ώρες ενός 24ωρου, τα 10 πρώτα χρόνια της αναπτυξιακής του φάσης και τα σαββατοκύριακα. Κι η παρουσία ενός γονέα δεν είναι μόνο ο χρόνος που περνάει και παίζει μαζί του, αλλά είναι μια ολόκληρη ρητή και άρρητη διαδικασία ανατροφής που περιλαμβάνει φροντιδα, συμπεριφορά, διαχείριση καταστάσεων.
Ενα παιδί μπορεί να πονέσει από την 8ωρη απουσία των γονιών τους, αλλά αυτό θα είναι σοβαρό πρόβλημα μόνο αν εκείνοι είναι γενικά αδιάφοροι απέναντί του. Αν όχι, θα το ξεπεράσει και θα καταλάβει.
Άλλωστε ένα κομμάτι της ανατροφής- αγωγής είναι να συναισθανομαστε και την άλλη πλευρά, τις ανάγκες του άλλου ατόμου του οποίου την προσοχή διεκδικούμε.

Επίσης θεωρώ λάθος να κρίνουμε από ένα στιγμιότυπο της ζωής ενός παιδιού, τον τρόπο που αυτό μεγαλώνει.
Προσωπικά πιστεύω ότι είναι πολύ καλύτερο ένα παιδί να έρχεται σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και να διευρύνει τις προσλαμβάνουσές του, πάρα να είναι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με μόλις 2 ανθρωπους που βλεπουν τον κόσμο με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Αυτο Που καταλαβα ειναι οτι εχεις ηδη παρκάρει τον εαυτό σου σε κάποιο ραφι λογω ευθυνοφοβιας.... Δεν ξέφυγες ουτε εσύ απο το παρκιν.... Στα γεράματα ομως θα τα λετε με Την μοναξιά σου κ πίστεψε με δεν θα σου αρεσει.....

Δεν κατάλαβα. Για ποιο "πάρκιν" ακριβώς μιλάς; Ποιόν πάρκαρα ή ποιος με πάρκαρε; Δεν χρειάζεται να φτάσουν τα γεράματα για να μείνω μόνος. Από τα 17 μου μόνος μου είμαι και δεν παραπονιέμαι καθόλου, γιατί ζω τη ζωή μου όπως τη θέλω. Στην αρχή προφανώς και δεν μου άρεσε, γιατί έπρεπε να πάρω τη ζωή στα χέρια μου και να παρέχω τα πράγματα που μου παρείχαν οι εκλιπόντες γονείς μου. Στην πορεία συνήθισα και άρχισα να γουστάρω γιατί μόνος μου τα κατάφερα. Οπότε για να σε ενημερώσω, "πάρκιν" από την πλευρά μου δεν υπήρξε σε καμία περίπτωση. Όσο για το αν το τέλος θα με βρει μόνο μου, έχω συμβιβαστεί απόλυτα με την ιδέα, οπότε νομίζω ότι με βρίσκει αδιάφορη η νουθεσία σου.