South by Southeast, Γιώργος Λάππας, Μαργαρίτα Αθανασίου
ΕΜΣΤ
Με αφορμή πρόσφατα αποκτήματα και δωρεές, καθώς και ήδη υπάρχοντα έργα της συλλογής και επιλεγμένους δανεισμούς, η έκθεση «South by Southeast» αναδεικνύει τη νέα συλλεκτική πολιτική, που ξεκίνησε το 2021, η οποία κοιτάζει πέρα από τις κληρονομημένες Δυτικές συμβάσεις, επανατοποθετώντας την Ελλάδα σε μια ευρύτερη πολιτισμική γεωγραφία της Μεσογείου και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης – μιας περιοχής που περιλαμβάνει τα Βαλκάνια, την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Ο τίτλος της έκθεσης αποτελεί ένα σκόπιμο λογοπαίγνιο πάνω σε αυτόν της ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ, «North by Northwest», σηματοδοτώντας έναν συμβολικό αναπροσανατολισμό πέρα από τη μακροχρόνια προσκόλληση στα αγγλοσαξονικά και δυτικοευρωπαϊκά πολιτισμικά πρότυπα, που χαρακτήρισε την ελληνική νεωτερικότητα από την Ανεξαρτησία και μετά. Αντίθετα, η έκθεση «South by Southeast», η οποία περιλαμβάνει πάνω από 100 έργα 50 καλλιτεχνών, από 20 και πλέον χώρες, επιμένει σε μια πιο σύνθετη, πλουραλιστική χαρτογράφηση, η οποία αναγνωρίζει τη στρατηγική γεωγραφική θέση της Ελλάδας στο σταυροδρόμι ηπείρων, αυτοκρατοριών και συστημάτων πίστης, καθώς και τις βαθιές ιστορικές συγγένειές της με την περιοχή που κάποτε ήταν γνωστή ως Λεβάντε.
Παράλληλα, με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από τον πρόωρο θάνατο του καλλιτέχνη, παρουσιάζεται το «Spotlight» στον Γιώργο Λάππα (1950-2016), έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες, με καθοριστική συμβολή στη γλυπτική και την εννοιολογική τέχνη στην Ελλάδα. Επίσης, η Μαργαρίτα Αθανασίου, μετά την πρεμιέρα του έργου το 2025 στο Kunstlerhaus Bethanien, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Αθήνα την τριπλή βίντεο-εγκατάσταση «Voices» (Φωνές), ένα δοκίμιο σε κινούμενη εικόνα που διερευνά την ιστορία των πρακτικών της πνευματιστικής διαμεσολάβησης (αλλιώς, διαυλισμού < αγγλ. channelling). Πρόκειται για έργο με έντονα βιωματικό χαρακτήρα, καθώς αντλεί από τις εμπειρίες που η καλλιτέχνιδα είχε ως παιδί στην επικοινωνία με τη μητέρα της, ενώ ενσωματώνει και συνεντεύξεις με τη γιαγιά της, που υπήρξε και η ίδια καλλιτέχνιδα. Υπό αυτή την έννοια, το έργο λειτουργεί τόσο ως ιστορική έρευνα –χαρτογραφώντας ένα είδος πνευματιστικού οικογενειακού δέντρου– όσο και ως ποιητικός στοχασμός για το τι σημαίνει να «κατέχει» κανείς μια φωνή. Η πράξη της πνευματιστικής διαμεσολάβησης καθίσταται μια μεταφορά για την υπέρβαση των ατομικών ορίων – ένα είδος εξωτερικής ανάθεσης που σχετίζεται στενά με το φύλο. Σε αυτό το πλαίσιο, το γυναικείο σώμα παρουσιάζεται ως η απόλυτη συσκευή επικοινωνίας.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «South by Southeast» εδώ, τη «Γιώργος Λάππας-Spotlight» εδώ, και για τη «Μαργαρίτα Αθανασίου: Voices» εδώ.
Aleksandra Waliszewska - Η εισβολή της Αρχαιότητας
Μουσείο Μπενάκη
Η έκθεση διατρέχει την Ιστορία και συνδέει τις πλούσιες και ετερογενείς συλλογές του Μουσείου Μπενάκη με το εικαστικό σύμπαν της σύγχρονης Πολωνής καλλιτέχνιδας Αλεξάνδρα Βαλιζέφσκα. Δεκαπέντε από τα έργα της τοποθετούνται σε δύο ορόφους του Μουσείου, σε φορτισμένη εικονογραφική αντίστιξη με αντικείμενα από τη νεολιθική Ελλάδα, την κλασική αρχαιότητα, τον κόσμο του Βυζαντίου και τη νεότερη Ελλάδα. Η έκθεση αναδεικνύει την Ελλάδα ως κοιτίδα της εικονιστικής, αφηγηματικής τέχνης και ως θεμέλιο του δυτικού εικαστικού πολιτισμού, ενώ ταυτόχρονα ανιχνεύει τη σταθερή της παρουσία στη σύγχρονη εικαστική φαντασία. Οι γεμάτες ψυχολογική ένταση συνθέσεις της Βαλιζέφσκα παρουσιάζουν στιγμές «ενδόρρηξης» – μιας ξαφνικής και βίαιης εισροής αρχαίων εικαστικών συμβάσεων στον παρόντα χρόνο.
The way we live now
Συλλογή Γιώργου Οικονόμου
Μία ομαδική έκθεση στην οποία οι καλλιτέχνες μας καλούν, με τις ιδιαίτερες ευαισθησίες τους, να παρατηρήσουμε πώς έχουν επηρεαστεί –αν όχι διαμορφωθεί– από «τον τρόπο που ζούμε τώρα». Ως πολιτικά όντα, ως άνθρωποι που αναζητούν οικειότητα, ως παρατηρητές μέσα και έξω από τον κόσμο που μας δημιούργησε. Δομημένη σε τρεις ενότητες, Οικειότητα, Πολιτική και Ύπαρξη, η έκθεση λειτουργεί ως ένα είδος οδοιπορικού. Ξεκινά από τους τρόπους με τους οποίους οι καλλιτέχνες μεταδίδουν το ψυχικό και το εντυπωσιακά υπαινικτικό, διερευνώντας πώς η αγάπη και η ερωτική παρόρμηση συμβάλλουν στην κατανόηση της Οικειότητας. Τι εννοούμε, τελικά, όταν μιλάμε για αγάπη; Στη συνέχεια στρέφουμε το βλέμμα στο ευάλωτο σώμα, καθώς κινείται μέσα σε έναν κόσμο που πλαισιώνεται από την Πολιτική. Ποιοι είμαστε ως άτομα και ως μέλη της κοινωνίας; Και τι σημαίνει να καθοδηγούμαστε ή να έχουμε την ελευθερία επιλογής; Μας καθιστά ελεύθερους το πνεύμα της αμφισβήτησης; Και πώς ορίζει ο καλλιτέχνης την ελευθερία στον σημερινό, διχασμένο κόσμο; Τέλος, εξετάζουμε την Ύπαρξη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Με κριτικό, καυστικό αλλά και λυρικό βλέμμα, οι καλλιτέχνες αυτής της ενότητας διερευνούν την ενέργεια όπως επηρεάζει ή παράγεται από τη γυναικεία μορφή ή το γυμνό σώμα και δημιουργούν γλυπτικές φιγούρες που εμβαθύνουν τόσο στη χαρά όσο και στη δυσκολία του ανθρώπου να συνυπάρχει ή να βρίσκεται σε σπαρακτική απομόνωση. Με τον τρόπο αυτό αναδεικνύεται και η οικειότητα που ο καλλιτέχνης απαιτεί από το θέμα του και ταυτόχρονα του μεταδίδει.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «The way we live now» εδώ.
Servare Intaminatum. Κλιματική κρίση – Από το Αόρατο στο Ορατό ή πώς να αναπαραστήσεις το αδιανόητο
Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών
Η έκθεση μας καλεί να φανταστούμε τη Γη όχι ως αντικείμενο εκμετάλλευσης, αλλά ως ζωντανό σώμα, εύθραυστο και κοινό. Το ερώτημα ίσως τελικά δεν είναι πώς θα σωθεί ο πλανήτης, αλλά πώς θα μάθουμε να ζούμε χωρίς να λειτουργούμε ως παράσιτα. Πώς θα μετασχηματίσουμε τα απόβλητα σε μνήμη, την κρίση σε αφήγηση και την καταστροφή σε αφετηρία ενός άλλου τρόπου ζωής και ύπαρξης. Οι καλλιτέχνες και οι καλλιτέχνιδες που συμμετέχουν συγκροτούν, μέσα από τα έργα τους, μια συνολική και συλλογικού τύπου παρέμβαση στον χώρο του Αστεροσκοπείου. Η συνύπαρξη χώρου και έργων αναδεικνύει το μείζον πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό ζήτημα της κλιματικής κρίσης, που γιγαντώνεται και απειλεί την ποιότητα ζωής των έμβιων όντων στον πλανήτη Γη. Το κοντράστ ανάμεσα στον χώρο και τα έργα δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος για ερωτήματα, ιδέες και στοχασμούς πάνω στα κρίσιμα και υπό διεθνή συζήτηση ζητήματα που θέτει η κλιματική κρίση. Συμμετέχουν 22 καλλιτέχνες, 6 ομάδες performance και, στο Δημόσιο Πρόγραμμα, 25 ομιλήτριες και ομιλητές.
Διεθνής Έκθεση Σύγχρονης Χαρακτικής- Το πρόσωπο της φύσης, Αποτύπωμα του παγκόσμιου 2026
Λόφος Art Project
Για πρώτη φορά στην Αθήνα μια διεθνής έκθεση σύγχρονης εικαστικής χαρακτικής – όραμα της διακεκριμένης χαράκτριας, Ομότιμης Καθηγήτριας Χαρακτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών, Βίκυς Τσαλαματά, η οποία έχει την ιδέα, την επιμέλεια και τον γενικό συντονισμό της σημαντικής αυτής διοργάνωσης για το μέλλον και την εξωστρέφεια της σύγχρονης χαρακτικής. Η έκθεση, η οποία έχει έντονα οικολογικό χαρακτήρα και πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Tagus International Centre of Arts, Hangzhou, China, AAmA, (Asian & African & Med & Eur and Americas), εντάσσεται στο Πρόγραμμα των διεθνών εκθέσεων της 23ης Διεθνούς Έκθεσης Σύγχρονης Τέχνης της AAmA 2026, η οποία για πρώτη φορά πραγματοποιείται στην Αθήνα. Συμμετέχουν 33 διακεκριμένοι διεθνείς καλλιτέχνες από 18 χώρες, πολλοί εκ των οποίων είναι καθηγητές Χαρακτικής σε σημαντικές Σχολές Καλών Τεχνών ανά τον κόσμο.
Urs Fischer - Eugene Atget
Γκαλερί Gagosian
Πρόκειται για την πρώτη ατομική παρουσίαση του καλλιτέχνη στην Ελλάδα. Μέσα από μια εξαιρετική ποικιλία υλικών και τεχνικών, ο Φίσερ διερευνά θέματα αντίληψης και αναπαράστασης, επανερμηνεύοντας οικείες εικόνες και αντικείμενα. Χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνολογίες για να επεξεργαστεί τις πηγές του, οι οποίες περιλαμβάνουν και ιστορικά μοτίβα, ενώνει το πραγματικό με το φαντασιακό. Συνδυάζοντας μεταξοτυπία, ζωγραφική με το χέρι και στένσιλ, υιοθετεί μια αισθητική κολάζ –εμπνευσμένη από το έργο καλλιτεχνών, από τον Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ ως την Κάντι Νόλαντ– στις δικές του προσεγγίσεις για το Λος Άντζελες, την πόλη που αποκαλεί σπίτι του. Δημιουργεί επιστρώσεις τοποθετώντας πρωτότυπες φωτογραφίες πάνω και κάτω από ευρεθείσες και επεξεργασμένες εικόνες και έτσι συγχωνεύει την αναπαράσταση με την αφαίρεση για να ανακαλέσει τη συνολική αισθητηριακή υπερφόρτωση της πόλης. Ο τίτλος της έκθεσης παραπέμπει στον επιδραστικό Γάλλο φωτογράφο Eugène Atget, ο οποίος επιχείρησε να καταγράψει, με εμφανώς ντοκιμαντερίστικο τρόπο, το αστικό τοπίο του «παλιού Παρισιού» που εξαφανιζόταν με γοργούς ρυθμούς στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα έργα μεγάλης κλίμακας που παρουσιάζονται αξιοποιούν συχνά μια πανοραμική προοπτική, ενώ ορισμένα έχουν τοποθετηθεί έτσι ώστε να συνομιλούν με τη θέα στους γύρω δρόμους και το πάρκο, όπως αυτή διακρίνεται μέσα από τα μεγάλα παράθυρα της γκαλερί.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Urs Fischer - Eugene Atget» εδώ.
Κωνσταντίνος Μουχταρίδης - The Earliest Winds
Kalfayan Galleries
Πρόκειται για μια ενότητα έργων με τέμπερα πάνω σε ξύλο, καθώς και σχέδια ακουαρέλας σε χαρτί. Το τοπίο παραμένει στο προσκήνιο της πρακτικής του, τώρα όμως φανερώνεται μέσα από την επιμονή του να ζωγραφίσει αυτό που δεν ζωγραφίζεται: τον άνεμο. Σε αυτήν τη νέα σειρά έργων, αφετηρία του προβληματισμού του υπήρξε η κατεξοχήν εικονογραφική παράδοση αναπαράστασης του τοπίου, και κατ’ επέκταση των στοιχείων της φύσης, τα οποία αποδίδονται μέσα από ανθρωπομορφικούς όρους και συμβολισμούς. Κεντρικό σημείο αναφοράς στην αναζήτησή του αποτελεί ο Πύργος των Ανέμων στην Πλάκα, όπου απεικονίζονται ανάγλυφα οι οκτώ κύριοι άνεμοι, προσωποποιημένοι ως φτερωτές θεότητες. Εκεί, κάθε μορφή συνοδεύεται από ένα ιδιαίτερο σύμβολο, ενώ στα έργα του η ταυτότητα των ανέμων μετατοπίζεται από την εικόνα στην αίσθηση. Ο Μουχταρίδης απομακρύνεται από την περιγραφικότητα της αναπαράστασης, διερευνώντας πώς θα μπορούσε να την υπερβεί μέσα από μια αφαιρετική προσέγγιση και να αποτυπώσει εκείνες τις ποιότητες του τοπίου που δεν αντιλαμβανόμαστε οπτικά ως σταθερές εικόνες, αλλά ως δυναμικές συνθήκες που μεταβάλλονται συνεχώς. (Από το επιμελητικό κείμενο της Οντέτ Κουζού).
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Κωνσταντίνος Μουχταρίδης - The earliest winds» εδώ.
Μαρίνα Καρέλλα - Le Passage
Γκαλερί Ζουμπουλάκη
H νέα ενότητα της Μαρίνας Καρέλλα διαμορφώνει έναν χώρο μετάβασης, ένα πραγματικό «πέρασμα» σε ένα νέο ιδίωμα. Δεν πρόκειται μόνο για θεματική αναφορά, αλλά για ουσιαστική μετατόπιση της εικαστικής της γλώσσας. Έργα σε καμβά, αλλά και σχέδια, κεραμικά βάζα, πιάτα και ζωγραφισμένα πλακάκια υπογραμμίζουν τη διάθεσή της να διασχίσει τα όρια μεταξύ ζωγραφικής και αντικειμένου, καθημερινού και φαντασιακού, υψηλού και οικείου. Με μακρά διαδρομή στη ζωγραφική και τη γλυπτική, ενότητες με πτυχώσεις, εσωτερικά και ονειρικά περιβάλλοντα, η δουλειά της μοιάζει πιο απελευθερωμένη από ποτέ. Το σχέδιο αποδεσμεύεται από την περιγραφή και το χρώμα αποκτά πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Τα θέματα, χωρίς να χάνουν την ονειρική τους διάσταση, αποκτούν νέα χαρακτηριστικά. Ζωικές και ανθρώπινες μορφές, φυτικά στοιχεία, τοπία, συνθέτουν ένα σύμπαν «μαγικού ρεαλισμού» που δείχνει να αποκτά νέα πνοή.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Μαρίνα Καρέλλα - Le Passage» εδώ.
Αλέξανδρος Λάιος - Μια μέρα είδα τον ήλιο να δύει σαράντα τρεις φορές, Νίκος Μάρκου - Waiting In the Wings
CAN Christina Androulidaki gallery
Η ατομική έκθεση του Αλέξανδρου Λάιου, «Μια μέρα είδα τον ήλιο να δύει σαράντα τρεις φορές», δανείζεται τον τίτλο της από τη γνωστή φράση του «Μικρού Πρίγκιπα», όπου η επανάληψη της δύσης σηματοδοτεί τη μελαγχολία του ήρωα και ταυτόχρονα ένα τέλος και μια υπόσχεση επιστροφής. Η διαδικασία παραγωγής των έργων ακολουθεί μια διαδρομή από το αναλογικό στο ψηφιακό και πάλι πίσω στην ύλη. Αφετηρία κάθε έργου είναι ένα μικροσκοπικό κολάζ κατασκευασμένο πάνω σε φωτογραφικό σλάιντ. Κάθε σλάιντ αποτελεί ένα αυτόνομο έργο, μια συμπυκνωμένη εικόνα στην οποία ο καλλιτέχνης παρεμβαίνει με χρώμα, κοψίματα, διαφάνειες και αλλεπάλληλες επιστρώσεις.
Από την άλλη, στη νέα ατομική του έκθεση του Νίκου Μάρκου στο καταφύγιο της γκαλερί, ο σημαντικός φωτογράφος συνθέτει έναν χώρο παρατήρησης, ακρόασης και αναμονής. Ο τίτλος της έκθεσης δανείζεται τη θεατρική έκφραση «Waiting in the wings», που σημαίνει κυριολεκτικά «περιμένοντας στα παρασκήνια», σε εκείνη τη ζώνη ακριβώς έξω από το ορατό πεδίο της σκηνής, όπου κάτι βρίσκεται σε ετοιμότητα προτού εμφανιστεί. Η φράση περιγράφει παράλληλα και τη σχέση των πουλιών με το ανθρώπινο περιβάλλον. Ζουν κοντά μας, πάνω από τα κεφάλια μας, στα πάρκα, στα άλση, στους κήπους και στις γειτονιές των πόλεων. Η παρουσία τους υπενθυμίζει ότι ο κόσμος δεν συγκροτείται αποκλειστικά γύρω από τον άνθρωπο. Τα πουλιά στον Μάρκου παραμένουν διακριτικά, σχεδόν κρυμμένα στην πυκνότητα του τοπίου. Συχνά απαιτείται χρόνος για να τα εντοπίσει κανείς ανάμεσα σε κλαδιά, φύλλα, άνθη ή τμήματα του ουρανού. Το βλέμμα καλείται να επιβραδύνει, να περιπλανηθεί στην επιφάνεια της φωτογραφίας και να αναζητήσει εκείνο που αρχικά διαφεύγει της προσοχής μας.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Αλέξανδρος Λάιος - Μια μέρα είδα τον ήλιο να δύει σαράντα τρεις φορές» εδώ, και για την «Νίκος Μάρκου - Waiting in the wings» εδώ.
Βαγγέλης Σάββας - What branches grow (Ποιοι κλώνοι δυναμώνουν)
Crux
Η έκθεση αντλεί υλικό από το εκτεταμένο ψηφιακό αρχείο του καλλιτέχνη. Μέσα από διαδικασίες τρισδιάστατης σάρωσης (3D scanning) και στη συνέχεια τρισδιάστατης εκτύπωσης (3D printing), ο Βαγγέλης Σάββας καταγράφει πηγάδια, αναβαθμίδες και ξερολιθιές, κατασκευές που συνδέονται με την αγροτική ζωή της ιδιαίτερης πατρίδας του, της κυκλαδίτικης Νάξου. Συχνά μη αναγνωρισμένα ως μορφές πολιτιστικής κληρονομιάς, τα στοιχεία αυτά προσεγγίζονται εδώ ως τόποι μνήμης και μαρτυρίες χειρωναξίας, τοπικής γνώσης και ως αποτύπωμα της ανθρώπινης παρουσίας μέσα στο τοπίο. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία εξερεύνησης, ο Σάββας καταγράφει επίσης τη μεγάλη ποικιλία άγριων φυτών που αναπτύσσονται ανάμεσα σε αυτά τα ερείπια, αναδεικνύοντάς τα ως τους πραγματικούς κληρονόμους ενός τοπίου καταπατημένου και επανοικοδομημένου από τον άνθρωπο.
Θεόδωρος Στάμος - Πνευματικό πεδίο
Roma Gallery
Μια επιλογή έργων ενός από τους πιο επιδραστικούς εκπροσώπους της πρώτης γενιάς Αμερικανών Αφηρημένων Εξπρεσιονιστών, του διεθνούς φήμης Θεόδωρου Στάμου. Γεννημένος το 1922 στο Μανχάταν, υπήρξε μία από τις καθοριστικές μορφές της πρώτης γενιάς του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού και το νεότερο μέλος των ιστορικών «Irascibles» [Οξύθυμοι]. Από τις πρώιμες βιομορφικές συνθέσεις της δεκαετίας του 1940 έως τα εμβληματικά «Infinity Fields» [Ατέρμονα πεδία], ανέπτυξε μια ζωγραφική γλώσσα που συνέδεσε οργανικές μορφές, αρχέγονα σύμβολα και παλλόμενα χρωματικά πεδία με μια πνευματική εμπειρία της φύσης και του τοπίου. Η έκθεση συγκεντρώνει μία επιλογή δεκαέξι ζωγραφικών έργων του Στάμου σε χαρτί και καμβά που καλύπτουν την όψιμη περίοδο της καλλιτεχνικής του παραγωγής (1970-1993). Τα έργα συμπυκνώνουν τη συμβολή του στη διαμόρφωση μιας ιδιότυπης εκδοχής του αμερικανικού Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού, η οποία κινείται ανάμεσα στη ζωγραφική του χρωματικού πεδίου και στη χειρονομιακή αφαίρεση χωρίς να ταυτίζεται πλήρως με καμία από τις δύο κατηγορίες. Με βάση τους τίτλους και το λεξιλόγιό τους (φορμαλιστικό και κυριολεκτικό), η πλειονότητα των έργων συγκαταλέγονται στην ευρύτερη ενότητα «Ατέρμονα πεδία», το σημαντικότερο και μακροβιότερο σώμα εργασίας του Στάμου.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Θεόδωρος Στάμος - Πνευματικό πεδίο» εδώ.
ΥΠΟΓΑΙΑ
Αίθουσα Τέχνης Αθηνών
Η έκθεση σε επιμέλεια του Χριστόφορου Μαρίνου συγκεντρώνει έργα 15 καλλιτεχνών με σημείο αναφοράς τον ορυκτό κόσμο και τη γεωλογική φαντασία. Όλοι τους μοιράζονται ένα κοινό ενδιαφέρον για τη γη, το υπέδαφος, τα πετρώματα, τα ίχνη του χρόνου και τις υλικές μνήμες που εγγράφονται στο τοπίο. Η «Υπογαία» προσεγγίζει τη γεωλογία ως τρόπο σκέψης γύρω από την ύλη, τη μνήμη, τον χρόνο και τις σχέσεις ανθρώπινων και μη ανθρώπινων μορφών ζωής. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες στρέφονται στην προϊστορία, τη γεωλογία και την παλαιοντολογία. Η κλιματική αλλαγή, οι προκλήσεις της Ανθρωποκαίνου και η αυξανόμενη επίγνωση της Γης ως ενεργού παράγοντα που επηρεάζει τη ζωή, ανθρώπινη και μη, έχουν εντείνει το ενδιαφέρον για το έδαφος, το υπέδαφος και τον γεωλογικό χρόνο. Πετρώματα, βράχοι, ορυκτά, απολιθώματα και ευρήματα αποκτούν έτσι ιδιαίτερη θέση στο πεδίο της σύγχρονης τέχνης. Από τα γεωλογικά τοπία του Πολ Σεζάν και του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα έως τα «Earthworks» των δεκαετιών του 1960 και του 1970, η γη παραμένει διαρκής πηγή έμπνευσης για την τέχνη.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Υπογαία» εδώ.
Αλέξανδρος Γεωργίου - Νεραϊδόκοσμος το κατακαλόκαιρο
Αίθουσα Τέχνης «Ρεβέκκα Καμχή»
Ο Αλέξανδρος Γεωργίου μας βάζει στον μαγικό του κόσμο, τον οποίο φέρνει στην γκαλερί που γίνεται το εργαστήριό του, και για τις πρώτες ημέρες θα ζωγραφίζει μπροστά στους επισκέπτες τα έργα που θα παραμείνουν στην έκθεση. Η ζωγραφική του κινείται ανάμεσα στο ταξίδι και τη μεταμόρφωση, με έντονα χρώματα και μυστηριώδη πλάσματα που μοιάζουν να προέρχονται από το υποσυνείδητο. Ο «Νεραϊδόκοσμος» είναι ένας κόσμος παραμυθιού τόσο φωτεινός όσο και σκοτεινός. Είναι εμπνευσμένος από τη μία από τα σκοτεινά ξωτικά του Κεντάρο Μιούρα από το πολύ γνωστό μάνγκα του με τίτλο «Berserk», κι από την άλλη από τον παιδικό κόσμο της Τούβε Γιάνσον με τα λευκά χαρούμενα πλασματάκια, τα Μoomins, που εξερευνούν τον κόσμο προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν περιβαλλοντικές καταστροφές. Οι τίτλοι των έργων συνθέτουν μια ιστορία με αναπάντεχα γεγονότα, από την παιδική αθωότητα στη μελαγχολία, την ελπίδα αλλά και την αβεβαιότητα και τη σιωπή.
Δημήτρης Αντωνίτσης - Περιτονία
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα
Η πρόσφατη ενότητα έργων του Δημήτρη Αντωνίτση αναβιώνει μνήμες από την οικογενειακή του ιστορία, όπως οι συναρπαστικές διηγήσεις του παππού του, που ως μεταξέμπορος από το Σουφλί τον έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με τη σηροτροφία. Πέρα λοιπόν από κάποιο πιθανό γενετικό ντετερμινισμό, ασχολείται και ο ίδιος με την εκτροφή του μεταξοσκώληκα, όχι για το τελικό προϊόν του μεταξιού αλλά για να ερμηνεύσει γλυπτικά τις συγκεκριμένες αυτές αναμνήσεις. Ακριβώς όπως η περιτονία περιβάλλει και συγκρατεί μεμονωμένα μέρη του σώματος, έτσι αυτή ενότητα αποτελεί ένα ψυχαναλυτικό εγχείρημα σύνδεσης της γλυπτικής του ταυτότητας με τον λυρισμό της εποχής των προγόνων του.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Δημήτρης Αντωνίτσης - Περιτονία» εδώ.
Henry Curchod - Lotteria
The Intermission
Ο Χένρι Κούρτσοντ κατασκευάζει έναν φανταστικό αλλά πειστικό κόσμο όπου η ζωγραφική, το φαγητό και η φαντασία συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο, επινοημένο εστιατόριο. Στο στούντιό του στο Hackney Wick, μια στολή σεφ κεντημένη με το έμβλημα της Lotteria κρέμεται πάνω από έναν τεράστιο ασημένιο καμβά, υποδεικνύοντας έναν τόπο που θα μπορούσε να υπάρχει αλλά δεν υπάρχει. Το έργο ξεδιπλώνεται ως μια αιωρούμενη εκδοχή φιλοξενίας και κατανάλωσης, διαμορφωμένη από γαστρονομική μνήμη και επιθυμία, όπου η ζωγραφική γίνεται χώρος πρόβας αυτού του επινοημένου κόσμου. Σε όλα τα έργα, αντικείμενα της καθημερινότητας –κρεμμύδια, ψάρια, μαχαίρια, ξύλα κοπής– μετακινούνται μεταξύ νεκρής φύσης και χαρακτήρα, σχηματίζοντας μια οπτική γλώσσα που είναι παιχνιδιάρικη, ασταθής και ζωντανή, με αφηγηματικές δυνατότητες. Ένας κόσμος που συντίθεται από ποικίλες αναφορές, αντλώντας από τη δυτική ανατροφή και την ιρανική κληρονομιά του ως βάση για μια διερεύνηση της επικρατούσας ανθρώπινης κατάστασης. Γεννημένος το 1992, έχει καλλιεργήσει μια προσέγγιση που ταλαντεύεται μεταξύ της παραστατικής και της αφηρημένης τέχνης μέσω μιας παιχνιδιάρικης σύγκλισης του σχεδίου και της ζωγραφικής. Χρησιμοποιεί κυρίως λαδομπογιές για να διερευνήσει την αξία διαφόρων επιφανειών –συμπεριλαμβανομένων του λινού, των χαλιών και του ανοξείδωτου χάλυβα– αντανακλώντας μια δέσμευση σε ένα υλικό σύμπαν που επεκτείνεται επαναληπτικά.
Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση «Henry Curchod - Lotteria» εδώ.
