Είναι αρκετές οι τηλεοπτικές σειρές –ειδικά οι πιο «ψαγμένες»– που δεν έχουν καν σεκάνς / σήμα τίτλων έναρξης ή έχουν κάτι υποτυπώδες και αφηρημένο που διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα. Η σειρά «Bojack Horseman», της οποίας ο έξοχος πέμπτος κύκλος εμφανίστηκε ολόκληρος, πριν από λίγες μέρες, σαφώς ανήκει στις πιο προχωρημένες της σύγχρονης τηλεόρασης, είναι δύσκολο όμως να την διανοηθεί κανείς χωρίς τους τίτλους της, τη μουσική (διά χειρός Patrick Carney των Black Keys) και κυρίως τις εικόνες που τη συνοδεύουν και συνοψίζουν σε κάθε επεισόδιο το θεματικό της πλαίσιο και τη μονίμως ευάλωτη κατάσταση του αλογόμορφου πρωταγωνιστή:

 

Ο προβληματικός και μεσήλικας πλέον σταρ της μικρής και μεγάλης οθόνης, ξαπλωμένος στην πισίνα του ultra-μοντέρνου σπιτιού του στους λόφους του παράλληλου σύμπαντος του Hollywoo (χωρίς d), σαν από πίνακα του Hockney, στη συνέχεια να περιφέρεται σα φάντασμα, σ' ένα ακόμα γκλάμορους πάρτι, και μετά να πέφτει και να πέφτει σαν τον Ντον Ντρέιπερ στους τίτλους του Mad Men και στο τέλος να καταλήγει στον πάτο της πισίνας, απ' όπου παρακολουθεί φίλους και γνωστούς να στέκονται και να αναρωτιούνται αν θα πρέπει να επέμβουν ή όχι.

 

Μια σπαρταριστή και συχνά συγκλονιστική πραγματεία για την κατάθλιψη, τις καταχρήσεις, το σταριλίκι, την περιπλάνηση στο ναρκοπέδιο των σχέσεων, τις παγίδες της ατέρμονης ρομαντικής προσμονής, τη διαπίστωση (συνήθως με τραγική καθυστέρηση) ότι όταν τελειώνουν οι διεγέρσεις και οι ψευδαισθήσεις «το μόνο που έχουμε σ' αυτόν τον τρομακτικό κόσμο είναι οι δεσμοί που κάνουμε με τους άλλους»


Τι να πρωτοπείς όταν σε ρωτάνε περί τίνος ακριβώς πρόκειται, φίλοι που έχει πάρει το μάτι τους δοξολογίες για τη σειρά που ξεκίνησε αθόρυβα πριν από τέσσερα χρόνια για να εδραιωθεί σταδιακά στη λίστα με τα πιο σημαντικά σύγχρονα δράματα (ασχέτως αν τεχνικά αποτελεί εικοσάλεπτη κομεντί) της τηλεοπτικής παραγωγής;

 

Παίρνεις βαθιά ανάσα και ξεκινάς το ποίημα: Μια σπαρταριστή και συχνά συγκλονιστική πραγματεία για την κατάθλιψη, τις καταχρήσεις, το σταριλίκι, την περιπλάνηση στο ναρκοπέδιο των σχέσεων, τις παγίδες της ατέρμονης ρομαντικής προσμονής, τη διαπίστωση (συνήθως με τραγική καθυστέρηση) ότι όταν τελειώνουν οι διεγέρσεις και οι ψευδαισθήσεις «το μόνο που έχουμε σ' αυτό τον τρομακτικό κόσμο είναι οι δεσμοί που κάνουμε με τους άλλους», όπως έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο Bojack, παρ'ότι μετά το ξεχνάει για να παραδοθεί ξανά στην ατέρμονη ενδοσκόπηση, στον αλαζονικό κωλοπαιδισμό (παρότι έχει φτάσει αισίως τα πενήντα) και στην παραλυτική αυτολύπηση.

 

«Μα όλα αυτά σε μια σειρά κινουμένων σχεδίων;» είναι συχνά η απόκριση, παρά το γεγονός ότι έχουν προηγηθεί ή συνυπάρξει μαζί της πολλές ενήλικες σειρές animation, από τους Simpsons και το South Park ως το Rick & Morty και πολλά άλλα που έχουν απογειώσει τη σάτιρα σύγχρονων ηθών, τάσεων και καταστάσεων, εκμεταλλευόμενες τη σουρεαλιστική και πολυχρωματική ελευθερία του μέσου.

 

Στον πέμπτο κύκλο της σειράς, ο ήρωάς μας, παρ' όλες τις ενοράσεις, τις επιφοιτήσεις, τα μαθήματα ζωής και την επιθυμία τού να γίνει σωστό και υπεύθυνο άτομο, σκοντάφτει και πάλι...
Στον πέμπτο κύκλο της σειράς, ο ήρωάς μας, παρ' όλες τις ενοράσεις, τις επιφοιτήσεις, τα μαθήματα ζωής και την επιθυμία τού να γίνει σωστό και υπεύθυνο άτομο, σκοντάφτει και πάλι...


Βαδίζοντας (συχνά τρικλίζοντας) λοιπόν στον πέμπτο κύκλο της σειράς, ο ήρωάς μας, παρ' όλες τις ενοράσεις, τις επιφοιτήσεις, τα μαθήματα ζωής και την επιθυμία του να γίνει σωστό και υπεύθυνο άτομο, σκοντάφτει και πάλι (το ερώτημα με τον Bojack δεν ξεκινά με το «αν» αλλά με το «πότε») στις αδυναμίες του και τα κάνει μαντάρα, γκρεμίζοντας σαν πύργο από τραπουλόχαρτα όποιους δεσμούς έχει χτίσει μ' αυτούς που τον νοιάζονται.

 

Σε κάθε κύκλο σχεδόν υπάρχει ένα κομβικό επεισόδιο που δοκιμάζει τα όρια έκφρασης του αφηγηματικού μέσου, όπως εκείνο το αξέχαστο «υποθαλάσσιο» τέταρτο επεισόδιο του τρίτου κύκλου στο οποίο δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου διάλογοι και έμοιαζε με κάποιον αλλόκοτο και ιδιοφυή συνδυασμό Ζακ Τατί και Γουές Άντερσον.

 

Στον τρέχοντα κύκλο, τον ρόλο αυτό παίζει το έκτο επεισόδιο, το οποίο αποτελεί έναν 20λεπτο απόκοσμο μονόλογο του ήρωα υπό τη μορφή μιας stand up comedy νεκρολογίας της μητέρας του. Μεταξύ παλαιών και νέων χαρακτήρων, επιστρέφει με τη φωνή της θεϊκής Άντζελα Μπάσετ και η «δικιά μας» (λόγω επιθέτου και πιθανής ελληνικής καταγωγής) Άνα Σπανακόπιτα (ναι), η πρώην ατζέντισσα (και γκόμενα) του Bojack, η οποία παίζει σημαδιακό ρόλο στην πλοκή της σειράς που έχει να κάνει με τα απόνερα της χιονοστιβάδας καταγγελιών, καταδίκης αλλά και άφεσης αμαρτιών που άφησε πίσω της η υπόθεση Γουάινστιν και το #metoo κίνημα.

 

 

Το τρέιλερ του 5ου κύκλου

 

Η εικαστική πλευρά (το animation δηλαδή) της σειράς έχει επίσης εξελιχθεί σε κάτι ακόμα πιο σύνθετο και μαγικό, αυτό που εξακολουθεί να μένει όμως έντονα στο μυαλό είναι τα λόγια, τόσο οι (αυτο)σαρκαστικοί αφορισμοί όσο και οι αλήθειες που πέφτουν πάντα σαν το χαλάζι, αποδομώντας συχνά την ίδια τη φύση του μέσου αλλά και της μυθοπλασίας εν γένει.

 

«Το χάπι εντ στην κωμωδία καταστάσεων είναι αδιέξοδο. Αν όλοι είναι ευτυχισμένοι, τότε δεν έχει νόημα να συνεχιστεί το σόου», λέει στον μακρύ μονόλογό του ο Bojack. Και συνεχίζει: «Η Μεγάλη Χειρονομία των ηρώων της μυθοπλασίας –γενικά είσαι ρεμάλι και το ξύνεις, αλλά ξαφνικά πας και κάνεις κάτι ηρωικό και μεγαλοπρεπές και μετά έχεις καθαρίσει για πάντα– δεν αρκεί ποτέ στην αληθινή ζωή...».