Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Μίμης Πλέσσας: Το δεύτερο ζευγάρι δίσκων της B-Other Side Records με τις μουσικές του για ελληνικές ταινίες του ’60

Πασίγνωστα φιλμ και οι απολαυστικές μουσικές επενδύσεις τους, από έναν μετρ του είδους.
Όλοι τις έχουμε δει και όλοι έχουμε ακούσει τις μουσικές τού Πλέσσα.

Η πορεία του Μίμη Πλέσσα στον κινηματογράφο του '60 είναι πασίγνωστη σε όλους. Από τη στιγμή που οι ταινίες της Finos Film και των υπολοίπων παραγωγών της εποχής προβάλλονται συνεχώς από την τηλεόραση (κρατική και ιδιωτική) όλοι τις έχουμε δει και όλοι έχουμε ακούσει τις μουσικές τού Πλέσσα.

 

Μπορεί να μην συνειδητοποιούμε κάθε φορά τον ήχο, το «τι παίζει» πίσω από τις διάφορες σκηνές των λογής-λογής ταινιών, όμως, και σε κάθε περίπτωση, όλες αυτές οι μουσικές έχουν περάσει με κάποιο τρόπο στη συλλογική μας μνήμη. Με το που θα τις ακούσουμε κάπου, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, θα τις αναγνωρίσουμε αμέσως. Καιρός, λοιπόν, να περάσουν και στις δισκοθήκες μας.

 

Ορισμένες απ' αυτές τις μουσικές έχουν τυπωθεί μέσα στα χρόνια σε όλες τις δυνατές φόρμες, από 45άρια και LP (πολλά εκ των οποίων είναι πια δυσεύρετα), μέχρι και σε CD, τα πιο πρόσφατα χρόνια (που και αυτά δεν είναι σίγουρο ότι εντοπίζονται εύκολα πια). Οπότε μια «σωστή» επανεξέτασή τους θα έχει πάντα νόημα, αφού και οι μουσικές είναι πολύ καλές, και διαρκώς σε ζήτηση, από καθημερινούς μουσικόφιλους, εραστές των ελληνικών σάουντρακ, συλλέκτες κ.λπ., και οι ταινίες βλέπονται και ξαναβλέπονται, ψυχαγωγώντας μεγαλύτερους και νεότερους, επανεξετάζονται, τοποθετούνται μέσα στη σύγχρονη εποχή, κρίνονται ξανά κ.ο.κ.

 

Μπορεί να μην συνειδητοποιούμε κάθε φορά τον ήχο, το «τι παίζει» πίσω από τις διάφορες σκηνές των λογής-λογής ταινιών, όμως, και σε κάθε περίπτωση, όλες αυτές οι μουσικές έχουν περάσει με κάποιο τρόπο στη συλλογική μας μνήμη. 

 

Η εταιρεία B-Other Side Records / Lost Archives τον τελευταίο καιρό έχει αναλάβει να φέρει τις μουσικές τού Μίμη Πλέσσα, από τις ταινίες του '60, ξανά στην επικαιρότητα. Προς τούτο σκάβει στο αρχείο του συνθέτη, ξετρυπώνοντας από 'κει μουσικά διαμάντια.

 

Έχουν ήδη κυκλοφορήσει δύο δίσκοι βινυλίου με τα σάουντρακ από τις ταινίες Έγκλημα στα Παρασκήνια (σκ. Ντίνος Κατσουρίδης, 1960), Εφιάλτης (σκ. Ερρίκος Ανδρέου, 1961), Ίλιγγος (1963), Εγωισμός (1963) και Ιστορία μιας Ζωής (1965), και οι τρεις σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, για τους οποίους δίσκους έχουμε γράψει τα σχετικά πέρυσι το καλοκαίρι εδώ, τώρα έχουμε σε κυκλοφορία το 3ο και το 4ο μέρος (που μας δίνουν την αφορμή για το παρόν κείμενο), ενώ αναμένονται ακόμη δύο εκδόσεις (το 5ο και το 6ο μέρος) στο προσεχές διάστημα.

 

Τι περιλαμβάνουν τα «Μίμης Πλέσσας / Μουσική για τον Κινηματογράφο 3» και «Μίμης Πλέσσας / Μουσική για τον Κινηματογράφο 4»; Θα τα δούμε αμέσως πιο αναλυτικά...

 

Κατ' αρχάς να πούμε πως οι εκδόσεις της B-Other Side / Lost Archives είναι εξαιρετικής αισθητικής, αλλά και πολύ καλής ηχητικής ποιότητας. Στα εξώφυλλα αναπαράγονται, με ωραία σχεδίαση, φωτογραφίες από τις ταινίες, ενώ κάθε φάκελος περιέχει ανατυπώσεις lobby cards και insert με πληροφορίες, φωτογραφίες και άλλα στοιχεία. Άρα υπάρχει μια «σωστή» πλαισίωση τού όλου θέματος, την οποία χαίρεται το μάτι και βεβαίως το αυτί.

 

Ο πρώτος δίσκος περιλαμβάνει μουσικές που έγραψε ο Μίμης Πλέσσας ανάμεσα στα χρόνια 1960-1966.

 

«Πιο χαρούμενο από τραγούδι»: Το φιλμ του Ορέστη Λάσκου «Νύχτες στο Μιραμάρε»
«Πιο χαρούμενο από τραγούδι»: Το φιλμ του Ορέστη Λάσκου «Νύχτες στο Μιραμάρε»

 

Μέσα σ' αυτά τα έξι χρόνια έγινε κοσμογονία στην ποπ μουσική. Πριν τους Beatles στην διασκέδαση κυριαρχούσαν οι ορχήστρες, που έπαιζαν «ελαφρά μουσική». Λάτιν ρυθμούς και μελωδίες, βαλσάκια, διάφορα εξωτικά χορευτικά θέματα, τουίστ, τζαζ, ροκ εν ρολ κ.λπ. Μετά τους Beatles, το σέικ, δηλαδή το ροκ, αρχίζει να κάνει πιο έντονη την παρουσία του, στα κινηματογραφικά μοτίβα, σπρώχνοντας σιγά-σιγά προς το περιθώριο όλες τις προηγούμενες μουσικές. Χοντρικά, αυτή η γενικότητα «δουλεύει» και στις μουσικές του Μίμη Πλέσσα, που καταγράφονται εδώ και που αφορούν στις εξής έντεκα ταινίες (κατά χρονολογική σειρά):

 

Νύχτες στο Μιραμάρε (1960, σκ. Ορέστης Λάσκος, παραγωγή Ελ Τουρέ Φιλμ-Βίων Παπαμιχάλης), Καλημέρα Αθήνα (1960, σκ. Γρηγόρης Γρηγορίου, παραγωγή Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης), Χριστίνα (1960, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Αφοί Ρουσσόπολοι, Γιώργος Λαζαρίδης, Δημήτρης Σαρρής, Κώστας Ψαρράς), Η Μπέττυ Παντρεύεται (1961, σκ. Σπύρος Ζιάγκος, παραγωγή Νίκος Σαμπατάκος & Υιός), Ένα Κορίτσι για Δύο (1963, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film), Έξω Φτώχεια και Καλή Καρδιά (1964, σκ. Πάνος Γλυκοφρύδης, παραγωγή Θανάσης Βέγγος-Γιώργος Οικονομίδης), Οι Κληρονόμοι (1964, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film), Η Χαρτοπαίχτρα (1964, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film), Υπάρχει και Φιλότιμο (1965, σκ. Αλέκος Σακελλάριος, παραγωγή Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης, Finos Film), Δάκρυα για την Ηλέκτρα (1966, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film) και Ο Ξυπόλητος Πρίγκηψ (1966, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film).

 

Στο Νύχτες στο Μιραμάρε κυριαρχεί ο τζαζ-οριενταλισμός. Είναι και το σενάριο τέτοιο (με εμίρηδες, αδελφές εμίρηδων τις οποίες ερωτεύονται... μάλλον κακομοίρηδες κ.λπ.), οπότε ο Μίμης Πλέσσας καταστρώνει και τα ανάλογα σχέδια. Τέτοιες μουσικές βρίσκονταν τότε (το 1960) στα πολύ επάνω τους, κυρίως λόγω της τεράστιας επιτυχίας του "Mustapha" από την ορχήστρα του Bob Azzam, βρίσκοντας τον τρόπο φυσικά να εισχωρήσουν και στο σινεμά.

 

Η «Χαρτοπαίχτρα» του Γιάννη Δαλιανίδη
Η «Χαρτοπαίχτρα» του Γιάννη Δαλιανίδη

 

Αντιθέτως το «Χορευτικό» από το Καλημέρα Αθήνα, είναι ένα ελαφρό τζαζ κομμάτι, που περικλείει και blues όμως, μα και ροκ εν ρολ. Όλες οι μουσικές έπαιζαν εξ ίσου, και ο Μίμης Πλέσσας διάλεγε πάντα το καλύτερο.

 

Στη Χριστίνα, επίσης από το 1960, ακούγεται φωνητικό σχήμα (που είναι το Τρίο Μπελκάντο), ενώ ο πρώτος τραγουδιστής είναι ο Leo Leandros (πατέρας της Βίκυς Λέανδρος). Υπάρχει και δεύτερη version του ελαφρού τραγουδιού στο άλμπουμ (στίχοι Γιώργος Οικονομίδης), κάπως διαφορετική (πιο χυμώδης και πιο ερωτική).

 

Από την ταινία Η Μπέττυ Παντρεύεται (1961) ακούμε την Γκιζέλα Ντάλι να τραγουδάει το κλασικό πλέον «Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου» (σε στίχους Δανάης). Ένα διαχρονικό ελληνικό τζαζ στάνταρντ. Φυσικά η Γκιζέλα Ντάλι πρωταγωνιστούσε και στην ταινία. Το τραγούδι πέρασε για πρώτη φορά στην δισκογραφία από τον Φώτη Δήμα (το 1961), αλλά σχεδόν αμέσως γνωρίζει απανωτές εκτελέσεις (Κώστας Χατζής, Τζένη Βάνου, Γιοβάννα...).

 

 

Αν σ΄ αρνηθώ αγάπη μου + Φεγγαράκι Γκιζέλα Ντάλι 

 

Το 1963 ο Μίμης Πλέσσας συνεργάζεται με την Finos Film, στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Ένα Κορίτσι για Δύο, με Αλεξανδράκη, Βουτσά, Λάσκαρη κ.ά. (γνωστό το στόρι). Η μουσική... προοδεύει. Μια bossa nova κι ένα hully gully δίνουν, εδώ, το σήμα. Η bossa nova, το 1962, μέσω του άλμπουμ των Stan Getz / Charlie Byrd "Jazz Samba" [Verve] γίνεται παγκόσμιος ήχος και φυσικά, ως παγκόσμιος, φθάνει και στην Ελλάδα (με πολύ καλά αποτελέσματα).

 

Στο πολύ διασκεδαστικό, λόγω Θανάση Βέγγου, Έξω Φτώχεια και Καλή Καρδιά (1964), ο Μίμης Πλέσσας γράφει ένα blues, που είναι κάπως... light jazz, με την ορχήστρα του να κάνει (μικρά) θαύματα. Πολύ ευχάριστο κομμάτι, όπως και όλη η ταινία συνολικά (που καταγράφει συν τοις άλλοις και το κλίμα των ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη).

 

Μένουμε στο 1964. Ο απόηχος του τουίστ δεν έχει ακόμη σβήσει και κάπως έτσι ο Πλέσσας γράφει έναν ωραίο χορευτικό σκοπό, για την ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Οι Κληρονόμοι. Δίνει όμως ταυτόχρονα και τον «Εξωτικό χορό», ένα ακόμη ιδιαίτερο κομμάτι, που συνδυάζει latin και oriental στοιχεία. Κλασικός ήχος Πλέσσα, και με την ορχήστρα να πετάει.

 

«Οι Κληρονόμοι» του Γιάννη Δαλιανίδη
«Οι Κληρονόμοι» του Γιάννη Δαλιανίδη

 

Πάντα από το 1964 ακούμε ακόμη ένα θέμα, τούτη τη φορά από την Χαρτοπαίχτρα. «Ώρα για cocktail» αποκαλείται, είναι lounge, χαλαρό και jazzy στην αρχή, αλλά μετά αλλάζει και γίνεται πιο... παιχνιδιάρικο και πιο χορευτικό, μ' ένα ωραίο break από κρουστά ανάμεσα, και άλλες ποικιλίες.

 

Το «Χαρούμενο πρωινό» από το κλασικό Υπάρχει και Φιλότιμο του 1965, είναι ένα σύντομο ευχάριστο track, που κυλάει στο άψε-σβήσε. Διαθέτει και ακορντεόν, ενώ η διάθεση που δημιουργεί είναι κάπως νοσταλγική.

 

Το 1966 οι νεανικοί ρυθμοί είναι στα πάνω τους πια. Και όταν λέμε για νεανικούς ρυθμούς, λέμε βασικά για το σέικ. Το «Ρυθμός για νέους» από την ταινία Δάκρυα για την Ηλέκτρα είναι ένα σέικ, με ντραμς, όργανο, ηλεκτρικές κιθάρες και μπάσο, που οπωσδήποτε αποτελεί προϊόν της εποχής του (όπως λέμε).

 

Πάνω σ' αυτή τη βάση χαμός γίνεται και με τον Ξυπόλητο Πρίγκηπα του 1966, από τo σάουντρακ του οποίου καταγράφονται εδώ τέσσερα κομμάτια (τα περισσότερα από κάθε άλλη ταινία). Το "Shake" της αρχής είναι επηρεασμένο από συγκροτήματα τύπου The Sorrows, που ακούγονταν τότε στην Ελλάδα, αλλά πολύ σύντομα αλλάζει, καθώς μπαίνουν τα πνευστά... με την ορχήστρα να παίρνει τη σκυτάλη από το γκρουπ. Υπάρχει αυτή η μετακίνηση στο κομμάτι, από γκρουπ σε ορχήστρα δηλαδή και τούμπαλιν, που το κάνει όσο να 'ναι ξεχωριστό.

 

Στην ταινία το χορεύουν η Μάρθα Καραγιάννη με τον Βαγγέλη Σειληνό. Το «Όνειρο (μέρος Ι)» είναι ένα αργό, τζαζ, κάπως exotica track, με τα κρουστά να έχουν έναν ιδιαίτερο ρόλο, που ταιριάζει κατά πάσα πιθανότητα σ' εκείνο που πρέπει να περιγραφεί (ακόμη και όταν ανεβάζει στροφές). Το «Όνειρο (μέρος ΙΙ)» είναι έντονο χορευτικό (γύρευε τι έβλεπε ο πρωταγωνιστής στα όνειρά του...), ενώ το τρίτο μέρος, το «Όνειρο (μέρος ΙΙΙ)» μοιάζει κάπως με το πρώτο, ενώ εκείνο που κάνει εντύπωση, και εδώ, είναι η ευκολία με την οποία η ορχήστρα αλλάζει μοτίβα – ό,τι ήθελαν έπαιζαν οι άνθρωποι! Πολύ μεγάλοι μουσικοί!

 

 

Μίμης Πλέσσας - Shake - O Ξυπόλητος Πρίγκηψ (Καραγιάννη, Σειληνός)

 

Ποιοι να ήταν αυτοί; Ακριβείς λεπτομέρειες για κάθε ταινία δεν υπάρχουν, όμως σε γενικές γραμμές ήταν αυτοί, που είχαμε αναφέρει και στο προηγούμενο άρθρο, συν μια-δυο προσθήκες.

 

Κώστας Παΐδας, Γιάννης Κανελλίδης, Νίκος Αυγέρης, Γιάννης Ιωάννου, Άγγελος Τζιμόπουλος, Μιχάλης Γαβριηλίδης βιολιά, Γιάννης Θεοδωρίδης, Τάκης Πασβάντης τρομπέτες, Τώνης Σίβερας, Στέφανος Βλαβιανός τρομπόνι, Νίκος Τσεσμελής, Ανδρέας Ροδουσάκης, Νίσος Πανταζής μπάσο, Τίτος Καλλίρης, Σωτήρης Μαρίνος κιθάρες, Κίμων Βασιλάς, Λέανδρος Κοκκόρης, Απόστολος Σακαντάρης ακορντεόν, Νίκος Γκίνος, Θανάσης Αραπίδης, Ανδρέας Ορτέγκα, Βούλης Κουιμελής, Ρήγας Σαριτζιώτης σαξόφωνα, Νίκος Λαβράνος κρουστά, Ιγκόρ Ράνιετς, Γιώργος Λαβράνος ντραμς.

 

 

Μίμης Πλέσσας O.S.R."Οι κληρονόμοι"/"Ξυπόλητος πρίγκηψ"/"Νύχτες στο Μιραμάρε" B-otherSide records

 

Το επόμενο βινύλιο, το «Μίμης Πλέσσας / Μουσική για τον Κινηματογράφο 4», ξεκινάει χρονικά από 'κει που σταμάτησε το προηγούμενο. Από το 1966. Έτσι, εδώ, καταγράφονται μουσικές από τις ταινίες: Οι Κυρίες της Αυλής (1966, σκ. Ντίνος Δημόπουλος, παραγωγή Finos Film), Αχ! Αυτή η Γυναίκα μου (1967, σκ. Γιώργος Σκαλενάκης, παραγωγή Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης), Κάτι Κουρασμένα Παλληκάρια (1967, σκ. Ντίνος Δημόπουλος, παραγωγή Finos Film), Ο Ψεύτης (1968, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film), Το Θύμα (1969, σκ. Ντίνος Δημόπουλος, παραγωγή Finos Film), Ο Γόης (1969, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film) και Ξύπνα Βασίλη (1969, σκ. Γιάννης Δαλιανίδης, παραγωγή Finos Film).

 

Το «Ούλα ούλα» ένα χαριτωμένο surf-rock από την ταινία Οι Κυρίες της Αυλής (1966) νομίζω πως όλοι το θυμούνται. Τέσσερις... Μπήτληδες, που τους υποδύονται οι Τάσος Γιαννόπουλος, Μπάμπης Ανθόπουλος, Θάνος Παπαδόπουλος και Νάσος Κατακουζηνός, έχοντας για χορεύτρια μπροστά την Ελένη Προκοπίου, προσπαθούν να πείσουν τον ιδιοκτήτη του κλαμπ Δημήτηρη Μπισλάνη, για την αξία τους, αλλά εκείνος φαίνεται να αδιαφορεί.

 

ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ - Ούλα ούλα ούλα (Οι κυρίες της αυλής, 1966)

 

Στο σάουντρακ τού Αχ! Αυτή η Γυναίκα μου (1967), μια αληθινά σπιρτόζα κωμωδία του Γιώργου Σκαλενάκη, καταγράφεται το ωραιότερο σέικ του ελληνικού κινηματογράφου. Είναι το «Shake στον καθρέφτη», το οποίο χορεύει απολαυστικά η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Εδώ το ακούμε από βινύλιο... και αυτό λέει τα πάντα. Το άλλο κομμάτι, το «Στο καθιστικό», είναι πιο jazzy στην αρχή, στη μέση μετατρέπεται και σε σέικ, για να επανέλθει στο αρχικό μοτίβο για το κλείσιμο.

 

 

Ο Αισθησιακός χορός της Αλίκης

 

Σε ροκ ρυθμούς (σέικ) κινείται και το σάουντρακ από το Κάτι Κουρασμένα Παλληκάρια (1967). Το βασικό θέμα παρουσιάζεται σε τρεις παραλλαγές, οι οποίες δείχνουν πεντακάθαρα το πόσο πολύ είχαν διαποτίσει τις μουσικές συνήθειες της εποχής τα έντονα χορευτικά tracks. Φυσικά, μια γυμνασμένη και ικανή ορχήστρα, όπως ήταν εκείνη του Μίμη Πλέσσα, μπορούσε να ανταποκριθεί άνετα σε όλες αυτές τις απαιτήσεις.

 

«Κάτι κουρασμένα παλληκάρια»
«Κάτι κουρασμένα παλληκάρια»

 

Από τον Ψεύτη (1968), μια κομεντί παρεξηγήσεων, εδώ καταγράφονται επτά θέματα (τα πιο πολλά, από κάθε άλλη ταινία σ' αυτό το βινύλιο). Light μουσικές, σύντομες, ευχάριστες, χορευτικές (άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο), jazzy, lounge, περιγραφικές καταστάσεων και ατμοσφαιρών (ανάμεσα χωράει μία ακόμη bossa nova, κι ας είμαστε πλέον στο '68), οι οποίες εντυπωσιάζουν με την ποικιλία τους.

 

Όμως και στο Θύμα (1969) το σέικ πρωταγωνιστεί στην «Ώρα για πάρτυ» (κι αυτό πολύ δυνατό χορευτικό κομμάτι, από τα ωραιότερα του άλμπουμ), ενώ και στο track με τον ίδιο τίτλο, στο «Θύμα», τα vibes δεν λένε να πέσουν, διατηρώντας την κλαμπίστικη διάθεση στο ίδιο υψηλό επίπεδο.

 

Ο Κώστας Βουτσάς, στα τέλη των σίξτις, είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής της Finos Film. Τεράστιες οι εμπορικές επιτυχίες του, με την μια ταινία να διαδέχεται την άλλη. Ήδη γράψαμε για τον Ψεύτη και το Θύμα, ενώ τώρα σειρά έχει ο Γόης (1969). Εδώ ανθολογείται μόνον η μουσική των τίτλων, που είναι, και αυτή, εντελώς χαρακτηριστική του κλίματος Πλέσσα. Ηλεκτρικές κιθάρες, πνευστά, έντονη χορευτική διάθεση – μια μανιέρα, με την καλή έννοια, που θα μπορούσε να σε βγάλει ασπροπρόσωπο σε κάθε περίπτωση.

 

«Ξύπνα Βασίλη»
«Ξύπνα Βασίλη»

 

Το δεύτερο βινύλιο της B-Other Side Records (και τέταρτο συνολικά), με τις μουσικές του Μίμη Πλέσσα από ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου στα σίξτις, θα ολοκληρωθεί με τα τέσσερα θέματα από την γνωστή σε όλους κωμωδία Ξύπνα Βασίλη (1969), που αποτελούσε διασκευή από τον Γιάννη Δαλιανίδη του θεατρικού έργου με τον ίδιο τίτλο του Δημήτρη Ψαθά.

 

Και τα τέσσερα θέματα, που καταγράφονται εδώ και ονοματίζονται «Τίτλοι», «Bossa nova», «Blues» και «Βραδινή δεξίωση» διακρίνονται (πέραν των «τίτλων»), γι' αυτό που λένε. Το «Blues» π.χ. είναι ένα αργό jazzy κομμάτι, αισθησιακό, που θα μπορούσε να είχε στίχους και να το τραγουδούσε η Τζένη Βάνου. Ωραίο και το «Βραδινή δεξίωση» με το βιμπράφωνο, την ηλεκτρική κιθάρα και την τρομπέτα, να δημιουργούν μια κάπως σοφιστικέ ατμόσφαιρα, την οποία –δεν είμαι απολύτως σίγουρος τώρα–, μπορεί να διέλυσε ο... ποιητής Τιμολέων Φανφάρας, με τις απαγγελίες του.

 

 

Μίμης Πλέσσας Ο.S.R. "Κάτι κουρασμένα παλληκάρια"-"Ο ψεύτης"-"Άχ, αυτή η γυναίκα μου"-"Ξύπνα Βασίλη"

 

Επαφή

Κάποτε τελείωσα το Πολυτεχνείο. Δημοσιεύω κείμενα (για τη μουσική κυρίως) από τα τέλη του ’80. Το 1996 έγραψα ένα βιβλίο για το Ελληνικό Ροκ. Για 17 χρόνια (1996-2013) ήμουν αρχισυντάκτης στο περιοδικό Jazz & Τζαζ. Από το 2009 τρέχω το on line Δισκορυχείον και από το 2014 γράφω για το LiFO.gr…

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μίμης Πλέσσας: Ο πρίγκιπας του ελληνικού σάουντρακ
Μια παλιότερη κουβέντα του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου με τον Μίμη Πλέσσα, με αφορμή τα νέα βινύλια που κυκλοφορεί η B-Other Side Records με την κινηματογραφική μουσική του μεγάλου Έλληνα συνθέτη.
10+1 σημαντικοί ελληνικοί ροκ δίσκοι από την ανεξάρτητη B-Other Side Records
Μίμης Πλέσσας, Νικόλας Άσιμος, Stress, Παρθενογένεσις, αγόριαstonilio, Nurse of War και άλλες κυκλοφορίες της αθηναϊκής εταιρείας που καταγράφει το παρελθόν και το παρόν του ελληνικού ροκ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο,
Για πρώτη φορά σε βινύλιο 5 έξοχα σάουντρακ του Μίμη Πλέσσα από τα '60s
Noir-jazz, latin-jazz, cha-cha, striptease-jazz, blues και λοιπές groovy μουσικές, διαχρονικά αγαπημένες και πάντοτε σε ζήτηση, από τις ταινίες «Έγκλημα στα Παρασκήνια», «Εφιάλτης», «Ίλιγγος», «Εγωισμός» και «Ιστορία μιας Ζωής»
Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;
Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, βιβλίο, χορός, εικαστικά, διαλέξεις, αλλά και η λογοκρισία να δουλεύει...
Η Νάνα Μούσχουρη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στα Χανιά, μεγάλωσε στην Αθήνα, μένει μεταξύ Γενεύης και Αθήνας. Ο Μπομπ Ντίλαν είχε δηλώσει στο «Rolling Stone» ότι αυτή και η Ουμ Καλσούμ είναι οι αγαπημένες του τραγουδίστριες

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Gypsyton: Oι Έλληνες τσιγγάνοι του ΤικΤοκ
Στην Ελλάδα το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του TikTok είναι τα βίντεο που «ντύνονται» με κομμάτια που δεν θα ακούσεις ποτέ να παίζουν στο ραδιόφωνο, είτε επειδή είναι «φτηνά» και αρκετά λούμπεν για τα καθωσπρέπει μέσα είτε επειδή δεν θα βγουν ποτέ έξω από τα όρια της τοπικής κοινότητας που τα καταναλώνει.
Η παραδείσια φωνή της Κλέβερ Καφ
H Έλση Σαράτση σκιαγραφεί το πορτρέτο της σπουδαίας Βρετανής κοντράλτο Κάθλιν Φέριερ
Τα άγνωστα χρόνια του Θάνου Μικρούτσικου στις Βρυξέλλες
Εκεί, στην καρδιά της Ευρώπης, ο συνθέτης έζησε μερικές από τις σημαντικότερες και πιο παραγωγικές του στιγμές, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '80.
Ιεροσυλία ή ιδιοφυείς μίξεις; Τα mashups με τα τραγούδια του ΛεΠα και κλασικά new wave έχουν γίνει viral
Αυτό που ανεβάζει στο κανάλι του ο Daniel Webber τις τελευταίες μέρες είναι κάτι που σε σαστίζει και δεν ξέρεις πώς να το εκλάβεις
Ο Ρίνγκο έγινε 80, αλλά λέει 79, για να γιορτάσει κανονικά του χρόνου
Ο αιωνίως χαλαρός και μακάριος ντράμερ των Beatles κλείνει τα 80, αλλά μοιάζει με ακμαίο εξηντάρη της διπλανής πόρτας που δεν βρίσκει τον λόγο να αλλάξει προδιάθεση λόγω ηλικίας και μόνο.
Σίλια Κατραλή: «Ονειρεύομαι έναν κόσμο ελεύθερο σαν κάμπινγκ»
Η νεαρή καλλιτέχνις έχει βρει διαφορετικούς τρόπους να εκφράζει τη θετική της ενέργεια μέσα από το θέατρο, τη συγγραφή και τη μουσική.
Τα καλύτερα μουσικά άλμπουμ που ακούσαμε πρόσφατα
Τέσσερις κυκλοφορίες από τις πιο πρόσφατες του μήνα, που ξεχώρισαν κυρίως από γυναικείες φωνές και σχήματα – και ένα πανκ γκρουπ για αλλαγή.
Ο Ένιο Μορικόνε και η καλλιτεχνική σχέση του με την Ελλάδα
Με αφορμή τον θάνατο του μεγάλου Ιταλού συνθέτη επικεντρωνόμαστε στο κομμάτι εκείνο του έργου του που, έμμεσα ή άμεσα, σχετίστηκε με την χώρα μας.
Ένιο Μορικόνε: Για μια χούφτα νότες
Η μουσική του μεγάλου Ιταλού μαέστρου είχε αφεντικό, αλλά δεν είχε έναν Θεό: μπορούσε να γίνει υψιπετής ή ταπεινή, ακόμη και βρόμικη, αν χρειαζόταν.
Όταν ο Ένιο Μορικόνε έγραφε μουσική για την ταινία της Τσιτσιολίνα που γυρίστηκε στην Ελλάδα
Η cult ταινία του Ιάπωνα Masuo Ikeda, «Dedicato al Mare Egeo», είχε φίνα μουσική (εκτός των άλλων).
Τα 10 σημαντικότερα σάουντρακ του Ένιο Μορικόνε
Ο μεγάλος Ιταλός συνθέτης που πέθανε σε ηλικία 91 ετών έχει δημιουργήσει μερικές από τις πιο εμβληματικές μελωδίες στην ιστορία του σινεμά.
Central Pozitronics: Γνωρίστε το πιο συναρπαστικό κρυμμένο μυστικό του ελληνικού ροκ
Το πρώτο άλμπουμ των Central Pozitronics περιέχει μερικές από τις πιο φασαριόζικες στιγμές του είδους.
Βασίλης Χαραλαμπίδης: «Η αποστασιοποίηση, ως ιδέα, δημιουργεί πάρα πολλά ερωτηματικά»
Λίγες ώρες πριν οι δράσεις του Φεστιβάλ Χλωροκίνη ξαναζωντανέψουν τους χώρους του «Ρομάντσο», του bios και του Latraac, o Βασίλης Χαραλαμπίδης μιλάει για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί τους τελευταίους μήνες στην πολιτιστική ζωή της Αθήνας, τα προβλήματα αλλά και το συλλογικό όραμα για ένα φεστιβάλ που θα δώσει ζωή στο κέντρο.
Η Jessie Ware και η ντίσκο του 21ου αιώνα
Το νέο άλμπουμ της Βρετανής μουσικού που έχει τίτλο «What's your pleasure?» είναι το τέλειο καλοκαιρινό αντίδoτο στη γενικότερη απαισιοδοξία.
Hawk: «Η Ελλάδα είναι πολύ πίσω στη μουσική βιομηχανία· η Αλβανία μας γ*μάει πατόκορφα»
Ο γνωστός ράπερ, αν και σαρώνει γενικώς, έχει θέματα με τα «παρατράγουδα» της μουσικής φάσης στην Ελλάδα. Και τα εκφράζει στη συνέντευξη αυτή.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή