Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties

Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties Facebook Twitter
Ο Βέρνερ Χέρτζογκ στα γυρίσματα της ταινίας “Lebenszeichen”
1

Έμαθα για τον Βέρνερ Χέρτζογκ μέσα από τη μουσική – δεν είναι κάτι πρωτόφαντο, συμβαίνει. Εννοώ πως πρώτα άκουσα τα σάουντρακ, που είχαν γράψει για διάφορες ταινίες του οι krautrockers Popol Vuh και μετά, παρακινούμενος από τις μουσικές, αναζήτησα τα αντίστοιχα φιλμ.

Με άλλα λόγια ήταν οι synth ήχοι τού γερμανικού γκρουπ που με είχαν σημαδέψει εκεί στα μέσα του ’80. Και αναφέρομαι, βασικά, στα άλμπουμ “Aguirre”, “Herz aus Glas” και “Fitzcarraldo”, που από μόνα τους είχαν τη δύναμη να σε μεταφέρουν σ’ ένα εξώκοσμο, φανταστικό σύμπαν. Ανάλογες, φυσικά, ήταν και οι ταινίες τού Χέρτζογκ. Ουδεμία σχέση, θέλω να πω, με το σινεμά της γενιάς του (Βιμ Βέντερς, Φόλκερ Σλέντορφ, Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, Μαργκαρέτε Φον Τρότα κ.ά.).

Ήταν ο λεγόμενος «νέος γερμανικός κινηματογράφος», που έκανε αισθητή την παρουσία του στα φεστιβάλ και τις αίθουσες (στα χρόνια του ’70 κυρίως), επιχειρώντας, κατά πρώτον, να ξεπλύνει από πάνω του την ντροπή του πολέμου, αρθρώνοντας ένα λόγο συχνά πολιτικό, ή, ακόμη καλύτερα, με την ευρύτερη έννοια πολιτικό, εξετάζοντας τον άνθρωπο και τις ανθρώπινες σχέσεις (κοινωνικές, ερωτικές κ.λπ.) μέσα από το πλέγμα τού νέου αστικού αποσυντονισμού, που εγκλώβιζε τον πρωταγωνιστή, συχνά, στην προσωπική/ εσωτερική μοναξιά του.

Το "Lebenszeichen" κατέκτησε την «αργυρή άρκτο» της Κριτικής Επιτροπής του 18ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου το καλοκαίρι του 1968, κάνοντας το όνομα του Βέρνερ Χέρτζογκ παγκοσμίως γνωστό.

Έτσι, ακόμη και στον μεταφυσικό, κατά βάση, Χέρτζογκ, ήταν εκείνη ακριβώς η μοναξιά, που οδηγούσε τον κονκισταδόρ Αγκίρε/ Κλάους Κίνσκι στο δρόμο προς την καταστροφή.

Αυτή η παράνοια, αυτή η εμμονή στον ιδιωτικό χώρο, με συνέπειες που διαχέονταν στον κοινωνικό, πυροδοτεί το έργο του Βέρνερ Χέρτζογκ από το ξεκίνημά του, από τις πρώτες κιόλας… ελληνικές ταινίες του.

Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties Facebook Twitter
Lebenszeichen

Ο Χέρτζογκ ήταν επηρεασμένος από τη ζωή και τα κατορθώματα του παππού του Ρούντολφ Χέρτζογκ, που ήταν αρχαιολόγος και ιστορικός της Ιατρικής και ο οποίος είχε ανακαλύψει το Ασκληπιείο της Κω, στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Έτσι, μεγαλώνοντας, θέλησε να βρεθεί στα χώματα που είχε πατήσει δεκαετίες πριν ο πρόγονός του. Όπως είχε πει και ο ίδιος ο γερμανός σκηνοθέτης, που έχει γεννηθεί το 1942 (camerastyloonline):

«Όταν ήμουν 15 ετών, είχα ξεκινήσει να επισκεφτώ την Ελλάδα για ν’ ακολουθήσω τα χνάρια του παππού μου, που ήταν αρχαιολόγος στην Κω. Έφτασα στη Θεσσαλονίκη έπειτα από ολονύχτιο ταξίδι με οτοστόπ, ωστόσο ενώ βρισκόμουν περίπου εκατό μέτρα από την προκυμαία, ξαφνικά άρχισε να αιμορραγεί η μύτη μου. Μια κυρία που έμενε σε ένα κοντινό διαμέρισμα με είδε, μου έφερε μια πετσέτα για να σταματήσει η ρινορραγία, με περιέθαλψε και μου πρόσφερε καφέ. Αυτή ήταν η πρώτη μου εντύπωση από την Ελλάδα και από τη Θεσσαλονίκη. Γύρισα την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου, το “Σημάδια Ζωής”, στην Κω και την Κρήτη, ενώ επίσης έχω κάνει και μια ταινία μικρού μήκους στα ελληνικά».

O Χέρτζογκ είχε βάλει στόχο να γυρίσει στην Ελλάδα την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του “Lebenszeichen” (Σημάδια Ζωής) ήδη από τις αρχές του ’67, αλλά τον πρόλαβε το πραξικόπημα. Όπως διαβάζουμε στο βιβλίο τού Moritz Holfelder “Werner Herzog/ Die Biografie” [LangenMüller, München 2012]:

«Τον Απρίλιο του 1967, λίγες βδομάδες πριν από την έναρξη των γυρισμάτων, ένα πραξικόπημα στην Ελλάδα φέρνει τον στρατό στην κυβέρνηση. Σχεδόν όλες οι άδειες για τις λήψεις που είχαν δοθεί στον Χέρτζογκ δεν ίσχυαν πλέον, επειδή το παλιό κάστρο της Κω, που ήταν ο βασικός χώρος γυρισμάτων είχε μετατραπεί σε στρατιωτική εγκατάσταση (έτσι του είπαν). Τότε ο Χέρτζογκ ζήτησε από τον δήμαρχο του νησιού να παρέμβει, δηλώνοντας πως ο ίδιος, ως σκηνοθέτης, δεν ενδιαφερόταν για τα στρατιωτικά μυστικά, και πως κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, ήταν κατανοητό. Παρά ταύτα ο τοπικός διοικητής δεν υποχωρούσε, αρνούμενος επανειλημμένα να δώσει την άδεια. Όμως ο Χέρτζογκ δεν το έβαλε κάτω. Άρχισε να γυρίζει την ταινία, λέγοντας πως θα σταματούσε μόνο σε περίπτωση σύλληψής του. Τότε ο δήμαρχος εμφανίστηκε στο πλατώ, επιλήφθηκε του θέματος… και χορηγήθηκε τελικά η άδεια».

Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties Facebook Twitter
Lebenszeichen
Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties Facebook Twitter
Lebenszeichen

Ποιο ήταν το στόρι της ταινίας;

Είμαστε στα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κι ένας γερμανός αλεξιπτωτιστής, ο Στρότσεκ (Peter Brogle) τραυματίζεται και μεταφέρεται για να αναρρώσει σ’ ένα ελληνικό νησί, μαζί με τη γυναίκα του Νόρα (Αθηνά Ζαχαροπούλου) και δύο στρατιώτες, τον βίαιο και παρορμητικό Μάινχαρντ (Wolfgang Reichmann) και τον χαμηλών τόνων Μπέκερ (Wolfgang von Ungern-Sternberg). Όλοι αυτοί κατασκηνώνουν σ’ ένα παλιό φρούριο (σ.σ. γυρίσματα στο κάστρο της Κω), το οποίο χρησιμοποιείται και σαν αποθήκη πυρομαχικών. Στην πορεία όμως κάτι δεν πάει καλά. Η ομάδα αρχίζει να χάνει την εξωτερική συνοχή και την εσωτερική ισορροπία της, εμφανίζοντας κάποια σημάδια ψυχικής διάλυσης, με τον Στρότσεκ να επηρεάζεται περισσότερο απ’ όλους. Η δύναμη μιας φυσικής εικόνας από ψηλά (σ.σ. γυρίσματα στο οροπέδιο Λασιθίου με τους εκατοντάδες ανεμόμυλους) του παίρνει το μυαλό. Κλείνεται στο κάστρο και αρχίζει να συμπεριφέρεται πέρα από κάθε λογική.

Φυσικά στο φιλμ υπάρχουν κι άλλοι ρόλοι κι ένας απ’ αυτούς (ο πιανίστας) φυλάγεται για τον Florian Fricke. Ποιος ήταν αυτός; Ο άνθρωπος, που θα ξεκινούσε λίγο αργότερα (1969) τους Popol Vuh, το γερμανικό συγκρότημα που συνδέθηκε από πολύ νωρίς με τα σάουντρακ ταινιών του Βέρνερ Χέρτζογκ (Αγκίρε, Καρδιά από Γυαλί, Νοσφεράτου, Φιτζκαράλντο, Κόμπρα Βέρντε…), δημιουργώντας τον δικό του ηχητικό κόσμο (ηλεκτρονική μουσική, με χρήση κρουστών κ.λπ. απόλυτης κοσμικής διάστασης).

Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties Facebook Twitter
Ο Florian Fricke, μετέπειτα ιδρυτικό μέλος των Popol Vuh, στην ταινία “Lebenszeichen”

Για το σάουντρακ του “Lebenszeichen”, όμως, ο Χέρτζογκ θα συνεργαζόταν με τον Σταύρο Ξαρχάκο! Πώς είχε γίνει η γνωριμία δεν ξέρω. Ο Ξαρχάκος, πάντως, ετοίμασε γνωστά (παραλλαγές στη μελωδία τού «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι») όπως και πρωτότυπα θέματα, δημιουργώντας μιαν ελληνοπρεπέστατη συνοδεία, ντύνοντας τις άψογα φιλμαρισμένες ασπρόμαυρες εικόνες τού τοπίου της Κω με τον πρέποντα τρόπο. Φερ’ ειπείν η σκηνή λίγων δευτερολέπτων προς το τέλος, με τα πυροτεχνήματα που εκτοξεύει ο Στρότσεκ από το κάστρο, έχει τη δική της ομορφιά, με τη μουσική τού Ξαρχάκου να την απογειώνει.

Το “Lebenszeichen” δεν ήταν μια ταινία που πέρασε απαρατήρητη στην εποχή της. Κατέκτησε την «αργυρή άρκτο» της Κριτικής Επιτροπής του 18ουΔιεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου το καλοκαίρι του 1968, κάνοντας το όνομα του Βέρνερ Χέρτζογκ παγκοσμίως γνωστό, οδηγώντας τη θρυλική γερμανο-γαλλίδα κριτικό Lotte Eisner να μιλήσει για μια «αληθινή ταινία», που έπιανε το νήμα της γερμανικής κινηματογραφίας από την δεκαετία του ’20 –τόσο παλιά– πριν το κόψουν οι Ναζί.

 

Lebenszeichen (1968) Trailer

Αυτή είναι, όμως, η μισή ιστορία…

Καθώς ο Βέρνερ Χέρτζογκ θα βρεθεί στην Κρήτη για τα γυρίσματα του “Lebenszeichen” θα προλάβει να γυρίσει ένα ακόμη φιλμ, μικρού μήκους αυτή τη φορά, που είχε τίτλο “Letzte Worte” (Τελευταία Λόγια)  και το οποίο διαρκούσε μόλις 13 λεπτά. Τι είχε συμβεί;

Ο Χέρτζογκ, στο λίγο διάστημα που έμεινε στην Κρήτη, στο Λασίθι, θα πρέπει να είχε πληροφορηθεί για την Σπιναλόγκα, το νησί που λειτούργησε για δεκαετίες (1905-1957) ως λεπροκομείο, ενώ θα πρέπει να άκουσε και την ιστορία του λυράρη που αποφάσισε να παραμείνει στην Σπιναλόγκα και μετά το κλείσιμό της, επιμένοντας να ζήσει στον τόπο που βρέθηκε για πολλά χρόνια, ως ασθενής, παντελώς μόνος του – μέχρι να τον φέρουν δια της βίας οι χωροφύλακες απέναντι, στην Κρήτη.

Αυτήν ακριβώς την ιστορία θέλησε να μετατρέψει σε ταινία ο Γερμανός. Βρήκε λοιπόν έναν ξακουστό λυράρη της περιοχής, τον Αντώνη Παπαδάκη ή Καρεκλά, πείθοντάς τον να υποδυθεί τον άγνωστο λυράρη. Άλλοι λένε ότι ο Καρεκλάς ήταν ο πραγματικός «τελευταίος λυράρης» της Σπιναλόγκας, πράγμα μάλλον αδύνατο, άλλοι λένε πως είχε περάσει/μείνει στην Σπιναλόγκα όχι ως λεπρός, αλλά ως επισκέπτης, ενώ άλλοι λένε πως απλώς υποδύθηκε ένα ρόλο, όντας κι εκείνος ένας από τους μεγαλύτερους λυράρηδες της εποχής του.

Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties Facebook Twitter
Letzte Worte

Για τον Αντώνη Καρεκλά είχα πρωτοδιαβάσει το 1994 στην εξαιρετική έκδοση των 10 CD «Οι Πρωτομάστορες» [Αεράκης/ Κρητικό Μουσικό Εργαστήρι] και βεβαίως είχα ακούσει τα πέντε κομμάτια του, που καταγράφονταν εκεί από τις 78 στροφές («Σταφιδιανός», «Ρεθεμνιώτικα πεντοζάλια», «Συρτό Καρεκλά», «Ρεθεμνιώτικος συρτός», «Σούστα»). Θέλω να μεταφέρω εκείνο το βιογραφικό, στο οποίο, σημειωτέον, δεν αναφέρεται τίποτα περί Σπιναλόγκας…

«Ο Αντώνης Καρεκλάς γεννήθηκε στα Περιβόλια Ρεθύμνου στα 1893. Άρχισε να ασχολείται με τη λύρα από μικρό παιδί, και ήταν ένας από τους πρώτους λυράρηδες της εποχής του στην περιοχή του Ρεθύμνου, και με την μεγαλύτερη ίσως προσφορά στην διάδοση και καθιέρωση της λύρας στην κεντρική Κρήτη.

 Πρωτόπαιξε λύρα σε μια εποχή που το λαούτο δεν είχε ακόμα καθιερωθεί ως συνοδευτικό όργανο της λύρας στην Κρήτη και στις εμφανίσεις του χρησιμοποιούσε το μπουλγαρί, όργανο δημοφιλέστατο την εποχή εκείνη στην περιοχή του Ρεθύμνου.

 Ο Αντώνης Καρεκλάς με συνοδεία λαούτου έπαιξε για πρώτη φορά στα 1928 με τον περίφημο λαουτιέρη της εποχής Σταύρο Ψυλλάκη ή Ψύλλο. Στα πρώτα του γλέντια τον συνόδευαν οι μπουλγαρίστες Γιώργης Αγιούτης και Βλαδίμηρος, και λίγο αργότερα, μαθητής ακόμα στο μπουλγαρί, ο Στέλιος Φουσταλιέρης που ήταν και ανιψιός του.

 Στη συνέχεια αφού πρώτα έμαθε όλα τα μυστικά του οργάνου στον ανιψιό του, συνεργάστηκε μαζί του για πολλά χρόνια. Στη δισκογραφία ο Αντώνης Καρεκλάς εμφανίζεται γύρω στο 1930, μαζί με τον –άγνωστο τότε στο πλατύ κοινό– Φουσταλιέρη, ηχογραφώντας τα περίφημα Ρεθυμνιώτικα Πεντοζάλια.

 Στην πορεία της μακρόχρονης καριέρας του ηχογράφησε αρκετά τραγούδια σε δίσκους 78 στροφών, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες.

 Εδώ αξίζει να σημειώσουμε για την ξακουστή σούστα του Καρεκλά με τα πολλά γυρίσματα, που έχει μείνει κλασική για τους σημερινούς λυράρηδες.

 Ο Αντώνης Καρεκλάς ήταν χαρακτηριστικός τύπος μποέμ, και χάρη στη θαυμάσια λύρα που έπαιζε είχε κερδίσει πολλά χρήματα.

 Αν και ήταν από τους δοξασμένους λυράρηδες της εποχής του είχε άδοξο τέλος, αφού έφτασε στο σημείο να ζητιανεύει για τον επιούσιο.

 Πέθανε ύστερα από πολυκύμαντη ζωή στο Άσυλο Ανιάτων Χανίων το 1980, σε ηλικία 87 χρονών».

Εντυπωσιασμένος λοιπόν από την ιστορία του «τελευταίου λυράρη» της Σπιναλόγκας, ο Βέρνερ Χέρτζογκ θα γυρίσει το “Letzte Worte” στην ελληνική γλώσσα(!), με τον πρωταγωνιστή Αντώνη Καρεκλά να κοιτάζει την κάμερα στην αρχή, δίχως να μιλάει, καθώς στο αμέσως επόμενο πλάνο βλέπουμε δύο χωροφύλακες να επαναλαμβάνουν έξι φορές τη φράση: «Εμείς τον πήραμε από ’κει. Εμείς τον σώσαμε». (Ο Χέρτζογκ κρατάει τα πάντα, χωρίς να κόβει κάτι στο μοντάζ).

Τα ελληνικά φιλμ του διάσημου γερμανού σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ στα sixties Facebook Twitter
Letzte Worte

Στη συνέχει εμφανίζεται ο Καρεκλάς, που τον ακούμε στο εξής: «Δεν λέω τίποτα. Δεν λέω τίποτα. Δε λέω. Δε λέω τίποτα. Δε λέω. Όχι δε λέω. Όχι δε λέω τίποτα. Δε λέω».

Ακολουθούν τα παιξίματα και τα τραγούδια του (τον συνοδεύει ο Λευτέρης Δασκαλάκης στο μπουζούκι) και βεβαίως οι διηγήσεις των διαφόρων, που πλέκουν σιγά-σιγά το μύθο. Η ταινία ολοκληρώνεται με τον Καρεκλά να επαναλαμβάνει, για μια δεύτερη φορά, πως δεν πρόκειται να πει απολύτως τίποτα.

Τι άραγε θα μπορούσε να πει σε σχέση με το μύθο; Κανείς δεν ξέρει…

Πάντως, όσα θέλησε να πει τα είπε με τη λύρα του και τη φωνή του. Κι αυτό το κατέγραψε πρώτη φορά σε φιλμ ένας Γερμανός…

Οθόνες
1

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Pulp Fiction / Το νέο Χόλιγουντ των 80άρηδων στο Φεστιβάλ Καννών

Ο Κόπολα πούλησε τα φημισμένα αμπέλια του και σκάρωσε ένα από τα ακριβότερα στοιχήματα στην ιστορία του σινεμά. Όμως, το Φεστιβάλ Καννών των auteurs και των κινηματογραφιστών αιχμής έχει τόση ανάγκη τους καταξιωμένους δημιουργούς μιας αλλοτινής εποχής;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιώργος Αρβανίτης: «Έλεγα "είμαι καλύτερος" και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Αρβανίτης: «Πείσμωνα για να γίνω ο καλύτερος και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Από μια νιότη γεμάτη αντιξοότητες, ο τροχός για εκείνον γύρισε, η ζωή του στράφηκε στο φως και έγινε βιβλίο. Η Ευρώπη τον ανακάλυψε από τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στις ιστορίες του πρωταγωνιστούν ο Φίνος, ο Μαστρογιάνι και ο Κουροσάβα. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας που ήταν «πάντα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος» είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Εμφύλιος πόλεμος

Οθόνες / «Εμφύλιος πόλεμος»: Μυθοπλαστική εικασία ή ρεαλιστικό σενάριο;

Με μια φιλμογραφία γεμάτη ζόμπι, κλώνους και αποκυήματα φαντασίας, αυτή είναι η λιγότερο αλληγορική ταινία του Άλεξ Γκάρλαντ που επιλέγει να μην εξηγήσει τις αιτίες του διχασμού, επιμένει σε μια πολιτική ασάφεια και δεν κατονομάζει τον Τραμπ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Οθόνες / Γέλιο-κονσέρβα: Ο θάνατος του πιο απόκοσμου και μισητού ήχου στην τηλεόραση

Το laugh track στις κωμικές σειρές αντιπροσώπευε την ψευδαίσθηση μιας κοινότητας, αλλά τώρα ακόμη κι αυτή η ψευδαίσθηση έχει χάσει τη λάμψη της. Καμία σειρά με γέλιο-κονσέρβα δεν έχει κερδίσει το βραβείο Emmy καλύτερης κωμωδίας εδώ και σχεδόν 20 χρόνια.
THE LIFO TEAM
Σάκης Καρπάς: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Οθόνες / Unboxholics: «O κόσμος θα μας πει να συνεχίσουμε ή θα μας στείλει σπίτι μας»

Καθώς το «Μην ανοίγεις την πόρτα», το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Unboxholics, ετοιμάζεται να βγει στις αίθουσες, ο Σάκης Καρπάς μας μιλά για το δάσος και άλλα πράγματα που τους τρομάζουν, για αγαπημένες ταινίες και games τρόμου, αλλά και για την άδικη δαιμονοποίηση των gamers.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των 90s;

Pulp Fiction / Γιατί επιστρέφουμε συνεχώς στο σινεμά των '90s;

Είναι η δεκαετία του '90 η καλύτερη όλων στο σινεμά; Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος συζητά με την κριτικό και αρθρογράφο της LiFO Ειρήνη Γιαννάκη για τη δεκαετία που ξεκίνησε με το «Pretty Woman», το «Goodfellas», το «Χορεύοντας με τους λύκους» και το «Μόνος στο σπίτι» και έκλεισε με τα «Μάτια ερμητικά κλειστά», την «Έκτη αίσθηση», το «Matrix» και το «Fight Club».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Ghostwatch»: H ταινία τρόμου που προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό

Οθόνες / «Ghostwatch»: Γιατί αυτή η ταινία τρόμου προκάλεσε πανικό στο βρετανικό κοινό το 1992;

H κυκλοφορία του «Late Night with the Devil» στους κινηματογράφους ξαναφέρνει στην επικαιρότητα μια πρωτοποριακή και πέρα για πέρα ανατριχιαστική δημιουργία του BBC, που προκάλεσε πανικό και ακραίες αντιδράσεις στη Βρετανία το 1992, οδηγώντας έναν νεαρό τηλεθεατή στην αυτοκτονία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Οθόνες / Πάτρικ Τατόπουλος: Ο designer που σχεδίασε το Μπάτμομπιλ, τον Γκοτζίλα και έναν δονητή για το «Seven»

Ο διάσημος Ελληνογάλλος σκηνογράφος του Χόλιγουντ μιλά στη LiFO για την τέχνη του, για το «Independence Day», το «Dark City», το «Poor Things» και την «Barbie», και για τότε που ο Φίντσερ του ζήτησε να του σχεδιάσει έναν δονητή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
«Back to Black»: Aξίζει η κινηματογραφική βιογραφία της Έιμι Γουάινχαουζ

The Review / «Back to Black»: Είναι η ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ αντάξια του μύθου της;

Ο Γιάννης Βασιλείου και ο Άκης Καπράνος είδαν την ταινία της Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον μέχρι τέλους, επιβίωσαν και βρέθηκαν στο στούντιο της LiFO για να συζητήσουν για την εμπειρία τους και για τα στοιχεία που κάνουν καλή μια κινηματογραφική μουσική βιογραφία.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ!»

Οθόνες / Kirsten Dunst: «Το σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου για το “Kinds of Kindness” είναι ό,τι πιο weird έχω διαβάσει ποτέ»

Με αφορμή τον πολυσυζητημένο «Εμφύλιο Πόλεμο» του Άλεξ Γκάρλαντ, η Αμερικανίδα ηθοποιός συζητά με τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τους ρόλους που την απελευθερώνουν, για την ανάγκη να υπάρχουν γυναίκες ηγέτιδες στην πολιτική, για τα πιο ιδιαίτερα σενάρια που έχουν πέσει στα χέρια της, όπως αυτό της τελευταίας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η Αστυγραφία πάει σινεμά

Οθόνες / Αστυγραφίες στην οθόνη: 24 ταινίες με πρωταγωνιστή την πόλη προβάλλονται στο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης

Το πρόγραμμα που έχει καταρτιστεί σε συνεργασία με την Πινακοθήκη περιλαμβάνει 24 ταινίες, μεγάλου και μικρού μήκους, μυθοπλασίας αλλά και ντοκιμαντέρ, ελληνικές και ξένες, όπου πρωταγωνιστεί η πόλη αλλά και αναγνωρίσιμοι τύποι της ανθρωπογεωγραφίας και της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Οθόνες / Κύρος Παπαβασιλείου: «Η ζωή είναι το μόνο μας καταφύγιο»

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Κάμπια Νύμφη Πεταλούδα» μίλησε στη LIFO για τον γραμμικό χρόνο, για την ανάγκη να δώσουμε φωνή στα ανείπωτα και για όσα κρύβονται πίσω από αυτόν τον ιδιαίτερο τίτλο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

σχόλια

1 σχόλια