Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
20 ελληνικά μουσικά άλμπουμ που αγαπήσαμε τη δεκαετία 2010-2019
Μουσική

20 ελληνικά μουσικά άλμπουμ που αγαπήσαμε τη δεκαετία 2010-2019

Οι μουσικοί συντάκτες της LiFO σταχυολογούν τις τάσεις της δεκαετίας και επιλέγουν τα αγαπημένα τους άλμπουμ από όλα τα είδη.

Ήταν μια δεκαετία που τα είχε όλα: νέες τάσεις, την παρακμή της πειραματικής μουσικής (που άνθησε την προηγούμενη δεκαετία), έντεχνους σταρ, το ραπ έγινε το απόλυτο mainstream, σχήματα και καλλιτέχνες με αγγλόφωνο στίχο «ανακάλυψαν» τον ελληνικό, το φύλο και η ταυτότητα άρχισε να παίζει μεγάλο ρόλο στα μουσικά πράγματα (τα Φυτά είναι μια κατηγορία από μόνοι τους), μετά τον θάνατο του Παντελίδη το λαϊκό, όπως το ξέραμε, άρχισε να χάνει τη δύναμη που είχε τα προηγούμενα χρόνια και η επιτυχία να μετριέται από τις ακροάσεις στο Spotify και τις τάσεις στο YouTube. Τίποτα δεν έχει μείνει ίδιο στη μουσική λίγο πριν από το τέλος της δεκαετίας, που κλείνει με το νέο ελληνικό ραπ να κυριαρχεί στο επίσημο chart της IFPI (τα 90 στα 100 κομμάτια στις επιτυχίες της χρονιάς είναι ραπ!).


Οτιδήποτε συμβαίνει στο εξωτερικό εξακολουθεί να γίνεται το παράδειγμα για τις νέες τάσεις ‒πάντα αυτό συνέβαινε‒, μόνο που πλέον γίνεται με μεγάλη ταχύτητα, έτσι το τραπ και το ρεγκετόν έρχονται αυτούσια (ήχος και στίχος ίδιος με των αμερικανικών) και σαρώνουν στις νεαρές ηλικίες. Από το 2016 και μετά αρχίζουν να εμφανίζονται mega stars στο είδος που σταδιακά επισκιάζει σχεδόν τα πάντα, χωρίς να παίζει στο ραδιόφωνο, χωρίς να καλύπτεται από τα παραδοσιακά μέσα, τα οποία ίσα που το αγγίζουν ως «φαινόμενο», με τρία χρόνια καθυστέρηση. Το YouTube και τα social media δείχνουν την τεράστια δύναμή τους και κάνουν celebrities τον Light, τον Snik, τον FY, τον Mad Clip, τον Hawk, τον Sin Boy. Το «Mama» γίνεται το πιο πετυχημένο κομμάτι της δεκαετίας, μέχρι να το εξαφανίσει μια νύχτα ο δημιουργός του από το YouTube. Η επιτυχία μετριέται σε δεκάδες εκατομμύρια views (πραγματικά ή αγορασμένα).

 

Η νέα γενιά δεν χρειάζεται κανέναν να της υποδείξει τι θα ακούσει, έτσι κι αλλιώς δεν ακούει ραδιόφωνο, δεν βλέπει τηλεόραση, δεν διαβάζει εφημερίδες. Δεν άλλαξε μόνο το πώς επιλέγει μουσική και ο τρόπος που την ακούει, άλλαξαν τα πάντα και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα ακολουθήσει.


Οι βαθιές ρίζες του έντεχνου στην Ελλάδα επιβεβαιώθηκαν και αυτήν τη δεκαετία. Η Νατάσσα Μποφίλιου και Ελεωνόρα Ζουγανέλη έχτισαν σταθερά πολύ δυνατά προφίλ, κατορθώνουν να γεμίζουν μεγάλους χώρους κι έγιναν οι νέες λαϊκές ντίβες, των οποίων τα κομμάτια τραγουδάει όλη η Ελλάδα. Από κοντά ακολούθησε όλη η παλιά φρουρά (Θ. Παπακωνσταντίνου, Μάλαμας κ.ά.) αλλά και νέοι αξιόλογοι συνθέτες, όπως ο Γιώργος Καγιαλίκος.

 

Νατάσα Μποφίλιου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Νατάσα Μποφίλιου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Ξαφνικά, συντονισμένα ή μη, οι αγγλόφωνοι Έλληνες καλλιτέχνες κάνουν στροφή στον ελληνικό στίχο, από τους Bazooka και τους Baby Guru μέχρι τον The Boy, τη Nalyssa Green και τη Monika. Έτσι, το ελληνόφωνο τραγούδι γίνεται τάση.

 

Βέβαια, με το streaming έχει διαλυθεί πια το όνειρο για καριέρα στο εξωτερικό, παρότι θα περίμενε κανείς να γίνει το αντίθετο. Υπάρχουν Έλληνες που κάνουν καριέρα έξω, όπως ο Leon of Athens, και τα σχήματα του stoner που κάνουν πολύ πετυχημένες περιοδείες. Το stoner rock (Planet of Zeus) και το black metal (Rotting Christ) είναι τα μόνα ροκ είδη που έχουν πλέον μεγάλο κοινό, ενώ το indie rock αποδυναμώνεται συνεχώς, όχι σε ποιότητα κυκλοφοριών αλλά στον αριθμό των οπαδών του. Το σκληρό ροκ εξακολουθεί να βγάζει αξιόλογες δουλειές (Hail Spirit Noir, Ψ.Χ.). 

 

Για κάποιο διάστημα, και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας, υπάρχει μια αναβίωση του garage και της ψυχεδέλειας των '60s, με κύριους εκπροσώπους τους Acid Baby Jesus, οι οποίοι κατορθώνουν να υπογράψουν στην αμερικανική ανεξάρτητη Slovenly Records, ενώ το Ρομάντσο διοργανώνει για χρόνια ‒μέχρι και πέρσι‒ ολόκληρο φεστιβάλ (το ΨΧ) αφιερωμένο σε αυτόν τον ήχο.


Η ροκ μουσική βρίσκει νέους τρόπους να αναγεννηθεί μέσα από το νέο παραδοσιακό, έναν δρόμο που άνοιξε ο Γιάννης Χαρούλης, ο οποίος μέσα στη δεκαετία έγινε ο κύριος εκφραστής του. Οι Villagers of Ioannina City παντρεύουν τα δημοτικά με το σκληρό ροκ και γίνονται ένα «βόρειο» φαινόμενο με τεράστια επιτυχία στα live. Ο παραδοσιακός ήχος βγαίνει και προς τα έξω, εκτός Ελλάδας, με μικρότερα πρότζεκτ ηλεκτρονικής μουσικής που βρίσκουν απρόσμενη αναγνώριση από εμβληματικά περιοδικά της πρωτοπορίας όπως το «Wire» ή την «Guardian». Οι Kolida Babo και ο Anatolian Weapons παίρνουν εξαιρετικές κριτικές, ενώ στην Ελλάδα σχεδόν δεν τους ξέρουμε.


Στις αρχές της δεκαετίας και μέχρι τα μέσα της το synth wave και το punk των '80s εμφανίστηκαν ξανά, με πολιτικό στίχο και αντιδραστικό χαρακτήρα, ίσως η μόνη μουσική που εξέφρασε την αγωνία της για τις μέρες της κρίσης, με τους Regressverbot, Bazooka και Οδός 55 να δίνουν πολύ ενδιαφέροντα δείγματα, αλλά και την επιστροφή συγκροτημάτων όπως τα Χωρίς Περιδέραιο, Stress κ.λπ.


H dance μουσική ξαναπαίρνει τα πάνω της. Η house και η techno δεν χάνουν ποτέ τη δυναμική τους στη νυχτερινή διασκέδαση, ενώ σχηματίζονται συνεχώς πάρτι και ομάδες αλλά και φεστιβάλ, όπως το ADD, το Techniques και το Reworks στη Θεσσαλονίκη.

 

ADD festival. Φωτο: Mike Tsiolis
ADD festival. Φωτο: Mike Tsiolis


Η δεκαετία αυτή ήταν η δεκαετία των φεστιβάλ. Ξεκίνησαν ‒και καθιερώθηκαν‒ άπειρα φεστιβάλ, πειραματικά, ηλεκτρονικά, ροκ, με χορό και νέα ρεύματα, αφιερωματικά, ραπ, queer, για όλα τα γούστα και τις τάσεις, διοργανωμένα από μικρές ομάδες ή και τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Συναυλιακά, η αγορά ανοίγει (Release, Ejekt), εμφανίζεται το Sonar Athens, ενώ το Plisskën γίνεται καλοκαιρινό και χειμερινό, αγκαλιάζοντας μικρότερα ονόματα.


Η δεκαετία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και για την τζαζ. Με νέους (και παλιούς) χώρους, νέα σχήματα, νέα ταλέντα, κάμψη στη δισκογραφία και δίχως πια το περιοδικό «Jazz & Τζαζ», η τζαζ στην Ελλάδα προχώρησε προς όλες τις κατευθύνσεις. Και προς το mainstream και προς τις «ακραίες» μεριές του improv και του experimental.

 

Δισκογραφικά, δεν αλλάζει τίποτα. Η Inner Ear παραμένει ο ναός του ανεξάρτητου. Από την άλλη, η Panik μαζεύει στο roster της σχεδόν όλα τα ελληνικά ονόματα και μαζί με την ΕΜΙ και την Cobalt αρχίζουν να επενδύουν στo ελληνικό ραπ.

 

Αυτό που άλλαξε εντελώς αυτήν τη δεκαετία είναι το ενδιαφέρον του κόσμου για την πειραματική σκηνή, η οποία παρακμάζει διεθνώς, όχι λόγω ποιότητας των κυκλοφοριών αλλά επειδή ο κόσμος έχει στραφεί πλέον μαζικά στο mainstream. Μεγάλα sites που ασχολούνταν αποκλειστικά με αυτό το είδος κλείνουν, είναι ελάχιστα πλέον τα ονόματα που ενδιαφέρουν το ευρύ κοινό, το καταλαβαίνει κανείς από τα νούμερα που κάνουν τα σχετικά βίντεο στο YouTube, που είναι ελάχιστα. Βέβαια, ποτέ τα νούμερα δεν ήταν ένδειξη ποιότητας, αλλά δείχνουν την ανταπόκριση του κόσμου και τι τον ενδιαφέρει.


Τη δεκαετία αυτή ο κόσμος πήρε τη δύναμη στα χέρια του. Δεν μπορείς να αγνοήσεις ότι έκανε σταρ τη Μαρίνα Σάττι και τον Sin Boy ούτε ότι ακούει πλέον αυτά που θέλει, χωρίς να υπάρχει από πίσω μια εταιρεία ή να τα προωθούν τα παραδοσιακά μέσα. Ήταν μια δεκαετία που τα μέσα έχασαν το καινούργιο, αυτό που υπάρχει τώρα ‒ πάντα παρακολουθούσαν αμήχανα τις τάσεις, χωρίς να ξέρουν πώς να αντιδράσουν και τι στάση να κρατήσουν. Η νέα γενιά δεν χρειάζεται κανέναν να της υποδείξει τι θα ακούσει, έτσι κι αλλιώς δεν ακούει ραδιόφωνο, δεν βλέπει τηλεόραση, δεν διαβάζει εφημερίδες. Δεν άλλαξε μόνο το πώς επιλέγει μουσική και ο τρόπος που την ακούει, άλλαξαν τα πάντα και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα ακολουθήσει.

 

Το «Mama» γίνεται το πιο πετυχημένο κομμάτι της δεκαετίας, μέχρι να το εξαφανίσει μια νύχτα ο Sin Boy  από το YouTube.
Το «Mama» γίνεται το πιο πετυχημένο κομμάτι της δεκαετίας, μέχρι να το εξαφανίσει μια νύχτα ο Sin Boy από το YouTube.

 

20 άλμπουμ Ελλήνων καλλιτεχνών από κάθε κατηγορία (χωρίς κάποια συγκεκριμένη σειρά):

Larry Gus

Years Not Living

[DFA, 2013]

Η ψυχεδελική sample-delica του Παναγιώτη στο ανώτατο σημείο της, ακολουθώντας τους μέντορές του Madlip και Caribou, και ο πρώτος δίσκος του στην αμερικανική DFA που τον έκανε διεθνή. Ένας καταιγισμός από ήχους κρουστών και πνευστών, samples, φωνών και παράδοξων συνθέσεων που φτιάχνουν ένα μοναδικό σύμπαν. Με το «Years not living» αποχαιρετάει μια ολόκληρη εποχή. [M.H]

 

Baby Guru

Baby Guru

[Inner Ear, 2011]

Το πρώτο άλμπουμ των Obi Serotone, King Elephant και Sir Kosmiche, ηχογραφημένο στο υπόγειο του King Elephant, ήταν η δική τους εκδοχή της kraut pop με αφρικανικά κρουστά, looping, χίπικα περάσματα και τον απόηχο από Silver Apples στα μεγάλης διάρκειας κομμάτια, που μετέτρεπαν τα live σε διονυσιακή γιορτή. Οι Baby Guru έκαναν κάτι εντελώς δικό τους, αναγνωρίσιμο, και άφησαν το στίγμα τους στην ελληνική ροκ σκηνή σε μια περίοδο κατά την οποία άνθησε, έστω και φευγαλέα. [M.H]

 

Nalyssa Green

Μπλουμ

[Inner Ear, 2018]

Το Μπλουμ της Nalyssa Green είναι ο πιο όμορφος ποπ δίσκος με ελληνικό στίχο που βγήκε αυτήν τη δεκαετία.
Το Μπλουμ της Nalyssa Green είναι ο πιο όμορφος ποπ δίσκος με ελληνικό στίχο που βγήκε αυτήν τη δεκαετία.

 

Ένας απίστευτα «θηλυκός» δίσκος, με μελωδίες-καταδύσεις στον κόσμο της ψυχής και στίχους που είναι σύγχρονη ποίηση, εξομολογητική, αληθινή, με δόσεις ειλικρίνειας που φτάνουν στα όρια του αβάσταχτου. Είναι ο πιο όμορφος ποπ δίσκος με ελληνικό στίχο που βγήκε αυτήν τη δεκαετία. [M.H]

 

May Roosevelt

Junea

[Inner Ear, 2017]

To «κοσμικό διερευνητικό darkwave» της May Roosevelt στον πιο ποπ δίσκο της, με ρυθμικά κομμάτια βασισμένα στο συνθεσάιζερ και αιθέρια φωνητικά με κωδικοποιημένους στίχους που συνθέτουν τον κόσμο της Junea. Κομμάτια όπως το «Air», το «Pa», το «Flowers», το «In your eyes» (τραγουδισμένα στα γιαπωνέζικα) σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές, τότε που η μουσική ήταν προτεραιότητα για πολλούς. [M.H]

 

 

Air

 

ΛΕΞ

2XXX

[self release, 2018]

Ο ΛΕΞ είναι φαινόμενο: ραπάρει αλήθειες με έναν τρόπο λυρικό, παρότι οι στίχοι του δεν είναι καθόλου ευχάριστοι. Αφηγείται ιστορίες με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν οι Στέρεο Νόβα, είναι old school και «επικίνδυνα» επιδραστικός σε ένα κοινό που έχει ανάγκη από κάποιον εκπρόσωπο. Το «2XXX» είναι ολόκληρο βιβλίο σύγχρονης urban ποίησης. [M.H]

 

FY

Lingo

[Capital Records, 2018]

Το «Lingo» είναι ένα εφηβικό άλμπουμ από έναν new era ράπερ που χρησιμοποίησε όλα τα στοιχεία του σύγχρονου ραπ για να φτιάξει έναν από τους καλύτερους δίσκους που έβγαλε ποτέ 18χρονος στην Ελλάδα.
Το «Lingo» είναι ένα εφηβικό άλμπουμ από έναν new era ράπερ που χρησιμοποίησε όλα τα στοιχεία του σύγχρονου ραπ για να φτιάξει έναν από τους καλύτερους δίσκους που έβγαλε ποτέ 18χρονος στην Ελλάδα.

 

Όταν ο FY κυκλοφόρησε το «Lingo» ήταν 18 χρονών κι αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί ανήκει στην πρώτη γενιά που μεγαλώνει μέσα στην κρίση. Και είναι μια γενιά άγνωστη, που προσπαθεί να διασκεδάσει το αδιέξοδο που την έχουν αναγκάσει να βιώσει, είναι «ελαφριά», αλλά είναι τουλάχιστον ειλικρινής, προσπαθεί να βρει τους δικούς της τρόπους να αλλάξει τη μιζέρια γύρω της και κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, όπως μπορεί, και χίλιες φορές να το ρίξει στον χορό παρά να τα σπάει και να καταστρέφει. Το «Lingo» είναι ένα εφηβικό άλμπουμ από έναν new era ράπερ που χρησιμοποίησε όλα τα στοιχεία του σύγχρονου ραπ για να φτιάξει έναν από τους καλύτερους δίσκους που έβγαλε ποτέ 18χρονος στην Ελλάδα. [M.H]

 

Σtella

Σtella

[Inner Ear, 2015]

Με τόσο έντονη παρουσία στο ελληνικό ραδιόφωνο όσο ελάχιστοι άλλοι Έλληνες indie μουσικοί, η Σtella δικαιώνει το πείσμα μιας ντροπαλής δημιουργού που μέχρι το 2014 φοβόταν να χρησιμοποιήσει τη φωνή της, αλλά με τις συνθέσεις της κινούσε τα νήματα της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής. Η Σtella είναι ολοκληρωμένη δημιουργός, τα γράφει όλα μόνη της και, συνεργαζόμενη με τον Nteibint στην παραγωγή, δοκίμασε να κατακτήσει τον κόσμο ‒ και τα κατάφερε. Τα «Picking Words» και «Detox» είναι τα απόλυτα radio friendly κομμάτια της δεκαετίας. [Μ.Π.]

 

The Man of Managra

Τhe Man of Managra

[Inner Ear, 2014]

Coti K.
Coti K.

 

Μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, ο Coti K., αφήνει κατά μέρος τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς του και αναδύεται ως εμπνευσμένος τραγουδοποιός από τα νερά της Τήνου. Βαθιά προσωπικά τραγούδια, γεμάτα τρυφερότητα, μελαγχολία, προσμονή, παιγμένα στο μπάσο και με lo-fi χαρακτήρα συνθέτουν την ώριμη περίοδο του. Ένα υπέροχο ηχητικό ταξίδι. [Μ.Π.]


Villagers of Iοannina City

Riza

[Mantra Records, 2014]

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δημοτική παράδοση «παντρεύεται» με δυτικούς μοντέρνους ήχους στην ελληνική μουσική, αυτήν τη φορά όμως μια παρέα από τα Γιάννενα συνδέει με αυθάδεια και τόλμη τα ηπειρώτικα με το stoner rock. Το αποτέλεσμα είναι ένας υβριδικός ιδιοφυής δίσκος που δεν ανήκει ολοκληρωτικά ούτε στο ένα είδος ούτε στο άλλο, με κομμάτια που θα ακούγονταν ιδανικά στα πανηγύρια του μέλλοντος. [Μ.Π.]

 

Aκούστε ολόκληρο το άλμπουμ

 

Regressverbot 

Music for Life Ordinary Machines

[Fabrika Records, 2016]

Κανένα άλλο συγκρότημα δεν αποτύπωσε τόσο έντονα τα χαμένα όνειρα μιας γενιάς που μεγάλωνε μέσα στην κρίση όπως οι Regressverbot. Με δυστοπικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς, στίχους γεμάτους απόγνωση, αδρεναλίνη και υπαρξιακό άγχος, σήμερα συνεχίζουν να ακούγονται πιο καίριοι από ποτέ. Από τους πιο γνήσιους απόγονους των Stereo Nova, των Χωρίς Περιδέραιο και της Λένας Πλάτωνος, ξεπήδησαν από την underground σκηνή της Θεσσαλονίκης και μιλούσαν την δική τους γλώσσα σε μια εποχή που η ουσία ήταν απαραίτητη όσο τίποτε άλλο. [Μ.Π.]

 

 

Ακούστε ολόκληρο το άλμπουμ

 

Drug Free Youth

The Avocado Index

[Nowhere Street Music, 2012]

O Γιώργος Φωτόπουλος μπορεί να υμνούσε το κατσαπάνκ με τα Komodina 3 και πλέον να είναι ταγμένος στην electro pop με τους Nomos 751, όμως ως Drug Free Youth έφτιαξε ένα αμιγώς hauntology άλμπουμ, στοιχειωμένο από μουσικές στιγμές τους παρελθόντος. Το «Avocado Index» δεν είναι ούτε ακριβώς ψυχεδελικό ούτε progressive, αντίθετα πιο πολύ μοιάζει σαν να γράφτηκε από έναν τρελό επιστήμονα που σε κομμάτια σαν το αριστουργηματικό «Σύννεφα από καραμέλα» δίνει σάρκα και οστά σε μια φανταστική υποθετική συνεργασία του Γιώργου Ρωμανού με τους Broadcast, καταπατώντας οποιαδήποτε ηχητικά σύνορα. [Μ.Π.]

 

 

Σύννεφα από καραμέλα


Jay Glass Dubs

Epitaph

[Bokeh Versions, 2019]

Χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια και διάφορα σχήματα και μουσικά είδη ώστε ο Δημήτρης Παπαδάτος να καταφέρει επιτέλους να ξεκλειδώσει το πλήρες εύρος των ικανοτήτων του στο dub και τα ελληνικά στοιχεία. Και το έκανε ως Jay Glass Dubs με το φετινό άλμπουμ του, «Epitaph». Δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται σε μερικές από τις πιο βαρβάτες διεθνείς λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2019. [Μ.Π.]

 

Sin Boy

Ka Gu Ras

[EMI, 2019]

Ο αυτοσαρκαστικός τίτλος του άλμπουμ δείχνει ότι έχει επίγνωση του τι είναι και πού απευθύνεται: σε ένα κοινό που πηγαίνει στα μπουζούκια, που έκανε ήρωα τον Παντελίδη και χρησιμοποιεί τη μουσική για να συνοδεύσει τη ζωή του, χωρίς να έχει και ιδιαίτερες απαιτήσεις. Ο Sin Boy, όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Εκτός από τον απόλυτο hit maker αυτής της δεκαετίας και είδωλο της πιτσιρικαρίας, είναι ένας αυτοδημιούργητος ποπ σταρ (με τη βοήθεια του YouTube και των social media) που αυτοκαταστράφηκε στο απόγειό του, αφήνοντας πίσω του έναν δίσκο που δεν μοιάζει με τίποτε άλλο που έχει βγει στην Ελλάδα, με το ρεγκετόν στα καλύτερά του και τόσο ρηχούς στίχους όσο και όλα τα ανάλογα κομμάτια σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Ka Gu Ras είναι ο τέλειος ποπ δίσκος για όποιον μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει ποπ μουσική σήμερα. [M.H]

 

Νατάσσα Μποφίλιου

Εισιτήρια Διπλά

[Lyra, 2010]

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας, το φοβερό τρίδυμο των Θέμη Καραμουρατίδη - Γεράσιμου Ευαγγελάτου - Νατάσσας Μποφίλιου βρισκόταν σε μια μεταιχμιακή φάση ως προς την απήχησή του σε ένα πιο mainstream κοινό. Τότε ήταν που παρέδωσαν το καλύτερο συνολικά άλμπουμ τους μέχρι τώρα, που ακουγόταν ως μια πλήρης ιστορία από την αρχή ως το τέλος. Εδώ περιλαμβάνονταν μερικά αριστουργήματα («Το Μέτρημα», «Ο Λύκος», «Οι μεγάλες αγάπες», «Οι ομπρέλες του Demy», «Οι Πρώην», «Σε ξεχώρισα», «Το Ραντεβού»), τα οποία, στην έκρηξη της δημοφιλίας της Μποφίλιου, τραγουδήθηκαν ξανά και ξανά, επί σειρά ετών, στα live της και ακόμα τη χαρακτηρίζουν. [Αλέξανδρος Διακοσάββας]

 

 

Ακούστε ολόκληρο το άλμπουμ

 

Μανώλης Γαλιάτσος

Πατρίδα χωρίς παράδεισο

[Largo, 2012]

Μ' ένα μελοποιημένο ποίημα του Γιώργου Σαραντάρη και μερικές εξαιρετικές μουσικές, ο συνθέτης Μανώλης Γαλιάτσος επιχειρεί να αναπτερώσει το ηθικό του ακροατή, τοποθετώντας τον σε ένα περιβάλλον οπωσδήποτε ηρωικό, εντός του οποίου κυριαρχεί η έννοια της αποστολής και του χρέους. Μπαίνει όμως το ερώτημα: έχει τη δύναμη ένα άλμπουμ να επιτύχει κάτι τέτοιο; Την έχει, όταν η μουσική αντανακλά το χάρισμα του δημιουργού. Ο Γαλιάτσος, με τις σαφείς αναφορές στον Ένιο Μορικόνε, την αγάπη του για την κλασική, το ροκ και τη χατζιδακική μελωδία εισπράττει από τους οργανοπαίκτες του αληθινά ηχοχρώματα εγχόρδων, θαυμάσια πνευστά και επικά κρουστά, ολοκληρώνοντας ένα CD που ακούγεται ως ύμνος προς τον ευκλεή πεσόντα, αλλά ταυτοχρόνως και ως ελεγεία προς την ιερή πατρίδα που βουλιάζει, ατιμασμένη, μέσα στο ψέμα και την προδοσία. [Φ.Τ.]

 

 

Αϊδονολάλιο

 

Κόρε.Ύδρο.

Απλές ασκήσεις στον υπαρξισμό

[Inner Ear/ Ανούσια Ένταση, 2013]

Το εξαιρετικό ροκ άλμπουμ των Κόρε.Ύδρο. από-και-για την Κέρκυρα. Είναι ο τόπος, εννοούμε, που κατευθύνει τη γραφίδα του Π.Ε. Δημητριάδη στο χαρτί ή στο πεντάγραμμο. Από τη μια οι λυρικοί ποιητές του νησιού, οι Επτανήσιοι ποιητές αλλά και όσοι στάθηκαν στην άκρη του γκρεμού με την ίδια ή παρόμοια (νεο)ρομαντική και λεπτοφυώς σαρκαστική γραφή, και από την άλλη οι θεσπέσιες μελωδίες, οι πολυφωνικές χορωδίες, οι μουσικές των καντουνιών, οι μπάντες με τα κόρνα, τα σαξόφωνα, τις τρομπέτες, τα τρομπόνια. Αυτοί είναι οι Κόρε.Ύδρο. στο μεγάλο, τελευταίο άλμπουμ τους. Ένα συγκρότημα που δεν θα μπορούσε να υπάρχει πουθενά αλλού στη χώρα, παρ' εκτός στην Κέρκυρα. [Φ.Τ.]

 

Γιώργος Κουβαράς 

Επί Σκηνής

[Εκδόσεις Κ.Μ. Ζαχαράκης, 2019]

Το άλμπουμ αυτό θα μπορούσε να αποτελεί το ηχητικό ίζημα μιας θεατρικής παράστασης ή μάλλον πολλών ταυτοχρόνως, ικανών να αναγνωριστούν μέσω των ποικίλων κυμάτων που άλλοτε συμβάλλουν, άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε οδεύουν ασύμβατα προς τον παρεχόμενο χώρο. Αυτά τα επίπεδα τού λόγου (που μπορεί να είναι απαγγελίες, ή τραγούδι, ή φωνήματα, ή προηχογραφημένα σπαράγματα) συνδυάζονται με ήχους, με μουσικές πρωτότυπες ή μη που εντάσσονται επιστημονικά στο γενικότερο σύστημα, δίνοντάς του ζωή. Ο Γιώργος Κουβαράς, κοντολογίς, ανασταίνει μια παλιά, προαιώνια πρακτική επικοινωνίας του λόγου με τη μουσική, γνωστή και ως «μουσική ρητορική», η οποία φαίνεται πως αποτελεί μιαν «άγνωστη χώρα» στη σύγχρονη πρωτοπορία. Σημαντικός δίσκος. [Φ.Τ.]

 

Μπάμπης Παπαδόπουλος

Παραλογές του Άχρηστου

[Puzzlemusik, 2019]

Φωτο: Σίμος Σαλτιέλ
Φωτο: Σίμος Σαλτιέλ

 

Έδωσε κι άλλα δυνατά άλμπουμ ο κιθαρίστας Μπάμπης Παπαδόπουλος μέσα στη δεκαετία, αλλά το «Παραλογές του Άχρηστου» είναι το ωραιότερο. Οι «Παραλογές» ακούγονται ως μια συλλογή, ως ένας δίσκος με ανέκδοτα, μα εντυπωσιακά ορχηστρικά, που φανερώνουν ατόφια διάθεση για πειραματισμό και ψάξιμο – δίχως να αποκλείεται, απ' αυτό το ψάξιμο, το λαϊκό και το πηγαίο. Δεν διαθέτουν πολλοί συνθέτες τούτη την ικανότητα: να είναι την ίδια στιγμή και radical και popular, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος μιας τέτοιας απόφασης. Γιατί πάντα θα υπάρχει ένα κόστος, όταν καταφέρνεις να συνδυάσεις σ' ένα άλμπουμ τόσο δημιουργικά το μπουζούκι ενός χασάπικου με το noise-rock και το γενικότερο «προχωρημένο». [Φ.Τ.]

 

Σείριος Σαββαΐδης

Πλανωδία

[G.O.D. Records, 2016]

Τι δροσούλα, τι καθαρό νεράκι είναι αυτό το LP! Τι αντίδοτο στην ανοησία και το ανυπόφορο λέγε-λέγε. Και δεν αναφερόμαστε στην τραγουδιστική ανοησία σώνει και καλά, μα στη γενικότερη. Στα φληναφήματα που διαχέονται σε ανυπολόγιστες ποσότητες στην κανονική και ψηφιακή ζωή, σκεπάζοντας κάτω από τους τόνους της ασημαντότητας τις λίγες (πάντα ήταν λίγες) διαυγείς και αμόλυντες φωνές. Μια τέτοια διαυγής και αμόλυντη φωνή είναι και αυτή του Σείριου Σαββαΐδη, που πηγάζει από τα ρουμάνια του Παγγαίου, για να χυθεί στο πέλαγο, πλημμυρίζοντας τη χώρα. Το φολκ άλμπουμ της δεκαετίας (και όχι μόνο). [Φ.Τ]

 

Άννα Στερεοπούλου 

c_i_r_c_e: the black cut

[A Stereoscopic perspective of Music & Art, 2015]

Το «c_i_r_c_e: the black cut» είναι ένα από τα ωραιότερα αβαντ-ηλεκτρονικά έργα που έχουν ηχογραφηθεί έως σήμερα στην Ελλάδα. Η νέα συνθέτρια Άννα Στερεοπούλου έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Εδώ ακούγονται απολαυστικά κομμάτια, πλήρως υποβλητικά, που θα τα ζήλευαν ακόμη και οι Pink Floyd των mid-70s (δεν είναι υπερβολή), ενώ άλλα tracks έχουν έναν cosmic επικό χαρακτήρα, γειτνιάζοντας με το kraut των Tangerine Dream λόγου χάριν. Παρόλη την πρωταρχική συνθετότητα και πολυπλοκότητα του πρότζεκτ στην πράξη, το "c_i_r_c_e: the black cut" είναι ένα καθαρό έργο που δείχνει τον προσωπικό τρόπο και την ικανότητα της Στερεοπούλου να αναμετριέται με πολλές και διαφορετικές συνιστώσες, ελέγχοντας πλήρως τη συνισταμένη τους. [Φ.Τ.]

 

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Leon of Athens: Στην Ελλάδα όλοι τρώγονται μεταξύ τους
Ο νεαρός μουσικός κάνει μια στάση από την παγκόσμια περιοδεία του για μια μεγάλη καλοκαιρινή συναυλία, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών
Το νέο ελληνικό ραπ: Τα 30 πρόσωπα που πρέπει να ξέρεις
Είναι το πιο δημοφιλές αλλά και το πιο περιφρονημένο από τα mainstream Μέσα μουσικό είδος στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Το ελληνικό ραπ έχει πολλές στιγμές που μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο (παγκοσμίως) αλλά και αρκετά προβλήματα. ΑΠΟ ΤΟΝ Μ.HULOT
Ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς: Μπάμπης Παπαδόπουλος - «Παραλογές του Άχρηστου»
Ο νέος έξοχος δίσκος του κιθαρίστα από τις πάλαι ποτέ Τρύπες, που επιβεβαιώνει τη σταθερά ανοδική πορεία του
Τα 10 άλμπουμ που αγάπησα πιο πολύ το 2018
Μια επιλογή του Μ.Ηulot από τις κυκλοφορίες μιας χρονιάς που η μουσική άρχισε να ξαναγίνεται σημείο αναφοράς.
 Η «Πλανωδία» του Σείριου Σαββαΐδη είναι ένα παράξενο άλμπουμ που δεν μοιάζει με τίποτα απ' όσα έχεις μέχρι τώρα ακούσει
Σπάνια μυστηριακά τραγούδια, φτιαγμένα από σπαράγματα της αρχαίας ελληνικής μουσικής και δημοτικά που ξαναγίνονται hit με έναν ιδιαίτερο τρόπο
ADD 2019: η Αθήνα χόρεψε στο μεγάλο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής
Εντυπώσεις από το event σε συνδιοργάνωση six d.o.g.s και Στέγης Ιδρύματος Ωνάση που συγκέντρωσε 8.000 άτομα στο Αεροδρόμιο Ελληνικού, από το απόγευμα του Σαββάτου μέχρι το πρωί της Κυριακής.
Η Νατάσσα Μποφίλιου ετοιμάζει τρία live ακριβώς όπως αυτά που αγαπήσαμε
Η αγαπημένη ερμηνεύτρια επανασυνδέεται εκ νέου με τον «πυρήνα» της, δηλαδή τους Θέμη Καραμουρατίδη και Γεράσιμο Ευαγγελάτο, συνθέτη και στιχουργό των μεγάλων επιτυχιών της, προχωρώντας σε νέες καλλιτεχνικές αναζητήσεις, αλλά παραμένοντας πιστή στην ιδιοσυγκρασία της.
Τα ηχηρά μηνύματα των Villagers of Ioannina City για Φύσσα, Γρηγορόπουλο, Ζακ Κωστόπουλο και μετανάστες
Έντονα πολιτικά μηνύματα είχε η τελευταία συναυυλία των Villagers of Ioannina City στο Θέατρο Βράχων

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

O Στέφανος Τσιαλής αντιμετωπίζει το μέλλον της κλασικής μουσικής στη χώρα μας με αισιοδοξία
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, μιλά εφ' όλης της ύλης λίγο πριν διευθύνει την περίφημη Β' Πράξη από την όπερα Τριστάνος και Ιζόλδη του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Η αλληλογραφία ανάμεσα στον Γιάννη Χρήστου και τον T.S. Eliot, αναφορικά με το μουσικό έργο «Έξι Τραγούδια σε Ποίηση T.S. Eliot»
Ένα από τα πιο φημισμένα έργα του συνθέτη Γιάννη Χρήστου – με αφορμή τα 50 χρόνια από τον θάνατό του
Είδα τον Φώτη Παπαδόπουλο σε ένα «Όνειρο Φευγάτο»
Για τους συντελεστές τού «Όνειρο Φευγάτο» εκείνο που κάνει τα ακούσματα αυτά ξεχωριστά είναι αφενός το ευδιάκριτο προσωπικό στίγμα του δημιουργού τους και η διαχρονικότητα που βγάζουν, δείγματα ενός γνήσιου ταλέντου που είχε ακόμα να προσφέρει πολλά, αφετέρου η ειλικρίνεια, η τόλμη, η τρυφερότητα και η βαθιά ευαισθησία που εκφράζουν ακόμα και στις πιο δύσκολες, τις πιο σκληρές αποστροφές τους.
Johnny Labelle: Ένας lo-fi crooner από το κέντρο της Αθήνας
Small talk με τον νεαρό μουσικό με αφορμή το νέο του άλμπουμ «Cold Fruit».
Πού στο καλό πήγε η νέα μουσική στην Ελλάδα;
Μια ματιά στα line up των επερχόμενων καλοκαιρινών μουσικών φεστιβάλ αποδεικνύει πως έχουμε καταντήσαμε το πιο συντηρητικό κοινό της Ευρώπης, που πάει να δει φανατικά ό,τι είναι παλιό και αγνοεί εντελώς το καινούργιο.
The Bug: Ο μάγος του dub έρχεται για μια βραδιά στην Αθήνα
Ο Kevin Martin μιλά στη LiFO ενόσω κάνει babysitting στην κόρη του στο Βερολίνο, δηλώνει ότι ντρέπεται που είναι Βρετανός και αποκαλύπτει ότι στο Ρομάντσο θα είναι μία από τις σπάνιες φορές που δεν θα φέρει κάποιον MC μαζί του.
Hot Jazz στην Αθήνα: 9 αγαπημένα τζαζ κομμάτια που θα ακούσουμε απόψε στο Χοροστάσιο
Τρεις παραγωγοί διαλέγουν από τρία αγαπημένα κομμάτια που θα παίξουν σε μια βραδιά αφιερωμένη στην τζαζ.
Η Λιάνα Μαστάθη και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου
7 τραγούδια που αξίζει να ακούσετε αυτό το Σ/Κ
Το φετινό Open Day της Στέγης αγκαλιάζει το περιβάλλον
Για μία ημέρα, όλοι οι χώροι της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση θα γεμίσουν με μουσικούς που θα ερμηνεύουν έργα σύγχρονων συνθετών, με στόχο την αφύπνιση του κοινού σχετικά με το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή.
Καμπάνες, αστραπόβροντα, βροχή, κι εκείνη η κοπέλα στο εξώφυλλο: 50 χρόνια “Black Sabbath”, 50 χρόνια heavy metal
Μισός αιώνας ακριβώς συμπληρώθηκε από το ιστορικό ντεμπούτο ενός από τα πιο επιδραστικά ροκ συγκροτήματα σε ολόκληρο το ροκ φάσμα - άλμπουμ που προκαλεί ακόμα δέος, όπως και το απόκοσμο, εμβληματικό εξώφυλλό του.
Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Απόλυτος
Σαν σήμερα πεθαίνει ο χαρισματικός συνθέτης-φιλόσοφος που αποθέωσε τον γερμανικό ρομαντισμό και άλλαξε την πορεία της κλασικής μουσικής φτάνοντάς τη σε δυσθεώρητα «άκρα». Υπήρξε μια από τις πιο μεγαλοφυείς, επιδραστικές αλλά και αμφιλεγόμενες –κυρίως για τα αντισημιτικά του γραπτά– προσωπικότητες του 19ου αιώνα.
Movement (1920-2020): Ένα φεστιβάλ για τη μετανάστευση πληθυσμών έρχεται στη Στέγη
Ας φανταστούμε έναν κόσμο πέρα από συνοριακούς, φυλετικούς και έμφυλους διαχωρισμούς.
10 εξαιρετικά ελληνικά άλμπουμ από το 2019
Μια λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, που τώρα έχει μεγαλύτερο νόημα απ' ό,τι τον προηγούμενο Δεκέμβριο.
Πώς το «The Box» του Roddy Ricch έγινε η πιο μεγάλη επιτυχία αυτήν τη στιγμή στον κόσμο
Το κομμάτι του νεαρού ράπερ με τους μυστηριώδεις στίχους, που έχει γίνει το πιο μεγάλο viral στο ΥοuTube, κυριολεκτικά «σαρώνει».
Η όχι και τόσο θριαμβευτική επιστροφή των Pet Shop Boys
Οι Pet Shop Boys έβγαλαν πρόσφατα νέο άλμπουμ και η υποδοχή του ήταν ανάμεικτη ‒ αλλά δεν ήταν οι μόνοι "παλιοί" με νέα δουλειά.
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar SilverS 23.12.2019 | 03:01
Πολυ λυπηρη δεκαετια και τα χειροτερα ειναι μπροστα μας. Η παρακμη ειναι αργη και εχει ξεκινησει σχεδον μια 20ετια τωρα. Το χειροτερο με την σημερινη ποπ δεν ειναι η "προχειροτητα" της ουτε ο ηχος της-αυτο αλλαζει παντα με τα χρονια- αλλα τα πολυ λαθος προτυπα και ιδεες που εκφραζει (εστω και σε ενα χαβαλετζιδικο πλαισιο).

Λειπει απο τη λιστα το τελευταιο αλμπουμ του Sillyboy μαζι με την μπαντα του Ghost Relatives.
avatar Γράφων 23.12.2019 | 09:04
Απλά γερνάς δεν ειναι τίποτα θα το συνηθίσεις ...
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή