Κόψε φάτσα

Για μια επιθετική ανθρώπινη συμπεριφορά, που πήρε κεφάλι στο αχανές κωλοχανείο των social media 

 

Ταβέρνα στην Αθήνα, 1965
Ταβέρνα στην Αθήνα, 1965

 

 

Κόψε φάτσα, λέμε. Δηλαδή, αναμέτρησε τον άλλον  και τοποθέτησέ τον εκεί που ανήκει. Εκεί που νομίζεις ή φαίνεται ότι ανήκει. 

 

Το έχεις ανάγκη. Ο άγνωστος είναι απειλή. Ο απροσδιόριστος ύπουλος. 

 

Εννοείται, προτιμάς δίπλα σου εκείνον που σου μοιάζει. Το αντίθετο, προϋποθέτει κάποια βάσανο αναγωγών- και πού τέτοια διάθεση, είμαστε κουρασμένοι. 

 

Αλλά αντέχεις και το αντίθετο, αρκεί να μη σε ζαλίζει ιδιαιτέρως και αρκεί βαθμηδόν να γίνει προβλέψιμο: μια κάπως αξιοπρεπής ενόχληση. Μια μύγα.

 

Το πρόβλημα είναι όταν κάποιος που τον έχεις κόψει για μαλάκα, σε σώσει τη δύσκολη στιγμή. 

 

Όταν ο κρετίνος λύσει τη δύσκολη εξίσωση.

 

Ή το αντίθετο.

 

Εκεί, κοιτάς σαν χάνος. Για λίγο. Μετά, θυμώνεις, επειδή τα φαινόμενα σε εξαπάτησαν. Και κυρίως γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις, τελικά. Να χειροκροτήσεις τον κρετίνο; Να ευχαριστήσεις το μαλάκα;

 

Συνήθως συνεχίζεις σαν το βόδι, την ίδια πορεία. Να βρίζεις εκείνον που σε έσωσε, να ρίχνεις σφαλιάρες στον ιδιοφυή που σήκωσε την μπάνκα. Αφού όσο μύχια είναι η ανάγκη σου να κόβεις φάτσες, άλλο τόσο απάλευτη είναι η τάση σου να κολλάς στα λάθη σου.