ADVERTORIAL
Η Άννα, τελευταία, περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας της μπροστά σε έννοιες που προσπαθούν να περιγράψουν κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είναι· βιωσιμότητα, υπευθυνότητα, κοινωνικό αποτύπωμα. Και η αλήθεια είναι πως αποτελούνται από λέξεις που χρησιμοποιεί αρκετά συχνά στην καθημερινότητά της.
Όμως αυτές τις εβδομάδες, οι συγκεκριμένοι όροι βρίσκονται παντού. Σε σημειώσεις, drafts και διορθώσεις πάνω σε διορθώσεις. Η Άννα είναι μέρος της ομάδας στα γραφεία της Lidl Ελλάς, που αυτήν την εποχή δουλεύει πάνω στην ετήσια Έκθεση Βιωσιμότητας. Μια έκθεση που κάθε χρόνο προσπαθεί να συγκεντρώσει σε λίγες σελίδες κάτι που στην πραγματικότητα συμβαίνει κάθε μέρα. Τον τρόπο δηλαδή που μια εταιρεία επηρεάζει τον κόσμο γύρω της.
Στις συναντήσεις μιλούν για πολλά διαφορετικά πράγματα. Για τους παραγωγούς που μετρούν χρόνια συνεργασίας με την εταιρία και προμηθεύουν τα καταστήματα με προϊόντα από την ελληνική γη. Για τους ελέγχους ποιότητας που προηγούνται πριν ένα τρόφιμο φτάσει στο ράφι. Για τις αλληλεγγύες πρωτοβουλίες που στηρίζουν κοινωνικές δομές και οργανισμούς, αλλά και για τις πρακτικές που μειώνουν το περιβαλλοντικό αποτύπωμα μιας τόσο μεγάλης αλυσίδας.
Κι όλα αυτά, τελικά, ενώνονται σε μια… πιο καθημερινή ιστορία. Μια ιστορία ευθύνης, διαφάνειας και συνεχούς βελτίωσης. Αυτό, δηλαδή, που οι επιχειρήσεις ονομάζουν βιώσιμη ανάπτυξη. Η Έκθεση προσπαθεί να συγκεντρώσει όλους τους δείκτες αυτούς μαζί. Με στοιχεία, δράσεις και παραδείγματα. Με τρόπο που να δείχνει όχι μόνο τι έχει ήδη γίνει, αλλά και πώς μπορεί να γίνει κάτι ακόμη καλύτερα την επόμενη χρονιά. Γιατί μια τέτοια έκθεση δεν είναι μόνο απολογισμός. Είναι και ένας τρόπος να κοιτάς λίγο πιο καθαρά πού βρίσκεσαι και πού θέλεις στην πορεία να φτάσεις.
Καμιά φορά, καθώς διαβάζει τις σελίδες, η Άννα σκέφτεται ότι η λέξη «βιωσιμότητα» ακούγεται λιγάκι θεωρητική. Λίγο μεγάλη και γενικευμένη για να χωρέσει σε μια απλή κουβέντα, όπως θα χρειαστεί λίγο αργότερα την ίδια μέρα.
Το απόγευμα, όταν επιστρέφει σπίτι, η λέξη εμφανίζεται ξανά, αλλά αυτήν τη φορά σε ένα εντελώς διαφορετικό μέρος. Στο τραπέζι της κουζίνας. Η κόρη της έχει απλώσει εκεί βιβλία, μολύβια και ένα μεγάλο, μπλε τετράδιο. Η εικόνα είναι γνώριμη. Μια γόμα που έχει ήδη αφήσει τα σημάδια της και ένα μολύβι που περιστρέφεται ανάμεσα στα δάχτυλα με ανυπομονησία.
«Μαμά, μπορείς να με βοηθήσεις λίγο;» Η Άννα κάθεται δίπλα της. «Τι έχουμε;» Η μικρή γυρίζει το τετράδιο προς το μέρος της. «Έκθεση. Για τη βιωσιμότητα». Η Άννα γελά. «Τι σύμπτωση! Κι εγώ αυτό κάνω όλη μέρα στο γραφείο». Η μικρή σηκώνει το βλέμμα με περιέργεια. «Δηλαδή γράφεις κι εσύ έκθεση;» «Κάπως έτσι. Μόνο που η δική μας είναι… λίγο μεγαλύτερη».
Η κόρη της αρχίζει να ρωτά περισσότερα. Η Άννα σκέφτεται για λίγο πώς να εξηγήσει όσα χρειάζεται, χωρίς να ακουστεί σαν επαγγελματική παρουσίαση -αυτό θα ήταν λάθος. «Προσπαθούμε να εξηγήσουμε τι σημαίνει να λειτουργεί μια εταιρεία με τρόπο που να σκέφτεται λίγο περισσότερο τον κόσμο γύρω της». Η μικρή την ακούει και ξεκινά να γράφει σκόρπιες προτάσεις στο τετράδιο, με εκείνον τον τρόπο που γράφουν τα παιδιά όταν προσπαθούν να βάλουν σε τάξη μια καλή ιδέα.
Το να φροντίζεις τον κόσμο γύρω σου.
Το να μην σπαταλάς όσα έχεις.
Το να προσπαθείς να κάνεις τα πράγματα λίγο καλύτερα από πριν.
Η Άννα διαβάζει τη σελίδα και χαμογελά. Γιατί μέσα σε αυτές τις λίγες προτάσεις αναγνωρίζει κάτι πολύ οικείο. Την ίδια ιδέα που προσπαθεί να ετοιμάσει και η ίδια τα πρωινά στο γραφείο. Μόνο που εδώ δεν υπάρχουν δείκτες, στόχοι ή πίνακες. Υπάρχει απλώς μια ακατέργαστη σκέψη που μοιάζει αυτονόητη. Από αυτές που τα παιδιά καταλαβαίνουν αμέσως και οι μεγάλοι χρειάζονται σελίδες για να περιγράψουν.
Η μικρή σηκώνει το κεφάλι. «Η δική σου έκθεση πόσες σελίδες είναι;». Η Άννα χαμογελά. «Αρκετές». Η μικρή κλείνει το τετράδιο της με περηφάνεια. «Η δική μου είναι μία». Για λίγο η κουζίνα επανακτά την ησυχία της. Η Άννα μαζεύει τα βιβλία και σκέφτεται πως τελικά, σε ένα παιδικό τετράδιο, όλα χωράνε μονάχα σε λίγες σκόρπιες γραμμές. Ίσως γιατί η βιωσιμότητα, πριν γίνει έκθεση, σκοπός ή στρατηγική, είναι πρώτα απ’ όλα κάτι πιο απλό. Η προσπάθεια να κάνεις τα πράγματα λίγο καλύτερα από χθες.
Και να συνεχίζεις να προσπαθείς και αύριο. Και ξανά. Και ξανά. Μέχρι να το πετύχεις και να συνειδητοποιήσεις ότι ο επόμενος κόσμος ίσως και να γίνει ελαφρώς καλύτερος από τον προηγούμενο.
