Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο ζόφος της Κολιμά: το στρατόπεδο όπου εξόντωναν τους τροτσκιστές στον Αρκτικό Βορρά

Ο Κωστής Παπαγιώργης γράφει για το συγκλονιστικό, ωμό και λεπτομέρές ντοκουμέντο «Ιστορίες από την Κολιμά», εκεί όπου ο συγγραφέας Βαρλαάμ Σαλάμοφ πέρασε τη μισή ενήλικη ζωή του.
Σχέδιο από το Γκουλάγκ του Danzig Baldaev © FUEL Publishing (2010) ISBN: 978-0956356246 (© Danzig Baldaev / FUEL Publishing)

Είναι αποδεδειγμένο ότι η ανθρώπινη δυστυχία αποτελεί το καλύτερο υλικό για το μυθιστόρημα. Όσο φανταστικά κι αν είναι τα εξιστορούμενα βάσανα, ο αναγνώστης μετέχει συχνά με παλμό καρδίας, ταυτίζεται με τα θύματα και την κατεστραμμένη ζωή, αλλά δεν χάνει -όπως λένε- ούτε σταλαγματιά αίμα.

Το περιβόητο έπος του Σαλάμοφ, που αφηγείται με ανεπανάληπτο τρόπο την υπο-ανθρωπότητα των σταλινικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, είναι ένα έργο που, αν μη τι άλλο, ανανεώνει το είδος, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο.

Ο συγγραφέας εξορίστηκε για ψύλλου πήδημα (διακίνησε το Γράμμα του Λένιν προς το Συνέδριο, όπου θιγόταν η προσωπικότητα του Στάλιν, και μετά, μια από τις ποινές του, τον καταδίκασε και πάλι επειδή ισχυρίστηκε ότι ο Ιβάν Μπούνιν ήταν κλασικός συγγραφέας!).

Η Κολιμά ήταν στρατόπεδο εξόντωσης στον Αρκτικό Βορρά, όπου πήγαιναν (για να μη γυρίσουν) οι «εχθροί του λαού», ήτοι οι κατηγορούμενοι ως τροτσκιστές. 


Το παράδοξο είναι οτι ο Σαλάμοφ, στις 1.968 σελίδες του, δεν αναπτύσσει το αναμενόμενο πολιτικό κατηγορητήριο κατά του σταλινισμού και του κομμουνιστικού καθεστώτος. Άλλωστε, και ο ίδιος ηταν με τον τρόπο του «κομμουνιστής». Βρίσκουμε αναφορές εδώ κι εκεί, αλλά πουθενά - σε καμιά από τις 145 ιστορίες του-  ο σταλινισμός δεν γίνεται καθαυτό θέμα.

 

Σχέδια από το Γκουλάγκ του  Danzig Baldaev © FUEL Publishing (2010) ISBN: 978-0956356246 (© Danzig Baldaev / FUEL Publishing)
Σχέδια από το Γκουλάγκ του Danzig Baldaev © FUEL Publishing (2010) ISBN: 978-0956356246 (© Danzig Baldaev / FUEL Publishing)
 

Αποκομμένοι ο ένας απ' τον άλλον πέθαιναν στη λευκή έρημο της Κολιμά από πείνα, κρύο, πολύωρη δουλειά, ξυλοδαρμούς κι αρρώστιες. Όσο για τις σαρκικές τους συνήθειες, οι κακοποιοί είναι όλοι παιδεραστές. Γύρω από κάθε ξακουστό κακοποιό κυκλοφορούν νεαροί με πρησμένα, θολά μάτια και γυναικεία ονόματα: διάφορες Μάνκα, Ζόικα, Βέρκα, τις οποίες ταΐζει ο προστάτης και πλαγιάζει μαζί τους. Διόλου παράδοξο το γεγονός ότι σε κάποιο στρατόπεδο οι κακοποιοί διέφθειραν μια σκύλα και πλάγιαζαν μαζί της σαν να ήταν γυναίκα.

 

Ο αφηγητής κατεβαίνει πολλά σκαλοπάτια για να βρεθεί στο ύψος του. Αυτό που ανακάλυψε στα στρατόπεδα ήταν ο ίδιος ο άνθρωπος. Γράφει, για παράδειγμα: «Όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα -η αγάπη, η φιλία, η ζήλια, η φιλανθρωπία, το έλεος, η δίψα για δόξα, η τιμιότητα- μας είχαν εγκαταλείψει μαζί με το κρέας που στερούμασταν στη διάρκεια της παρατεταμένης λιμοκτονίας μας. Σ’ αυτή την ασήμαντη μυϊκή στοιβάδα που παρέμενε ακόμα πάνω στα κόκαλά μας, που μας έδινε ακόμα τη δυνατότητα να τρώμε, να κινούμαστε και να αναπνέουμε, ακόμα και να πριονίζουμε κορμούς δέντρων και να γεμίζουμε με το φτυάρι τα καρότσια με χώμα και πέτρες, και μάλιστα να σπρώχνουμε τα καρότσια πάνω σε ένα ατελείωτο ξύλινο μονοπάτι μέσα στα ορυχεία του χρυσού (...), σε αυτή, λοιπόν, τη μυϊκή στοιβάδα είχε θέση μόνο ο θυμός, το πιο παλιό ανθρώπινο συναίσθημα». (σ. 76-77)

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σαλάμοφ αντιμετωπίζει με κάποια υποτίμηση τις Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων. Ο Ντοστογιέφσκι, τονίζει ο αφηγητής, δεν συνάντησε και δεν γνώρισε ανθρώπους του αυθεντικού κόσμου των κακοποιών (σ. 280).

Επίσης, παρατηρεί με μαύρο χιούμορ: «Η εποχή του Ντοστογιέφσκι ήταν διαφορετική, και το τότε κάτεργο δεν είχε φτάσει σε τέτοια αναβάθμιση, σαν αυτή που διηγήθηκα εδώ. Ό,τι συμβαίνει εδώ είναι υπερβολικά ασυνήθιστο, απίστευτο, και το φτωχό ανθρώπινο μυαλό δεν είναι σε θέση να δώσει συγκεκριμένη μορφή στην εδώ ζωή...». (σ. 179)

Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Ενώ θα περίμενε κανείς να διαβάσει για στυγνούς ανθρωποφύλακες του καθεστώτος -που δεν λείπουν βέβαια-, εκείνο που ανακαλύπτει είναι οι κακοποιοί, τα απίθανα ανθρωπάρια (φονιάδες, κλέφτες, ανώμαλοι, αποσαθρωμένες ψυχές, ανθρωποφάγοι στην κυριολεξία) που είχαν ειδικό ρόλο στο στρατόπεδο.

Οι κακοποιοί ήταν οι «φίλοι του λαού», ενώ οι πολιτικοί κρατούμενοι αποτελούσαν την απεχθή μάζα των «εχθρών του λαού». Ο τρόμος, με άλλα λόγια, πήγαζε από την καθημερινή συνύπαρξη με τα κατακάθια της κοινωνίας που είχαν ειδικά δικαιώματα στην Κολιμά.

Όσο για τους πολιτικούς εξόριστους, αυτούς που υπόκεινταν στην «Γκαρανιάδα», ήτοι την εκκαθάριση των τροτσκιστών, είχαν να αντιμετωπίσουν δυο μέτωπα: τους κακοποιούς που σκότωναν με το έτσι θέλω, και βέβαια τις Αρχές.

 

Ο Σαλάμοφ στην φωτογραφία των αρχείων του γκουλαγκ
Ο Σαλάμοφ στην φωτογραφία των αρχείων του γκουλαγκ

 

«Η απουσία ενιαίας συνδετικής άποψης αποδυνάμωνε εξαιρετικά την ηθική αντοχή των κρατουμένων. Δεν ήταν ούτε εχθροί της εξουσίας ούτε κρατικοί εγκληματίες, και πεθαίνοντας δεν καταλάβαιναν γιατί έπρεπε να πεθάνουν. Ο εγωισμός τους, ο θυμός τους, δεν είχε πού να στηριχθεί. Κι αποκομμένοι ο ένας απ’ τον άλλον πέθαιναν στη λευκή έρημο της Κολιμά από πείνα, κρύο, πολύωρη δουλειά, ξυλοδαρμούς κι αρρώστιες.

Έμαθαν αμέσως να μην υπερασπίζονται τον συνάδελφό τους, να μη στηρίζουν ο ένας τον άλλον. Αυτό ακριβώς επεδίωκαν και οι Αρχές. Οι ψυχές όσων επέζησαν υφίσταντο πλήρη αποσύνθεση και τα σώματά τους δεν διέθεταν τις αναγκαίες για σωματικό μόχθο ιδιότητες». (σ. 602)

 

Το πλέον αποτρόπαιο βασανιστήριο του στρατοπέδου ήταν η αδυναμία του κρατουμένου ν’ απολαύσει έστω και μια ώρα μοναξιάς. Στον ύπνο και στον ξύπνιο, την ώρα της εργασίας και του φαγητού, στο νοσοκομείο ή οιαδήποτε άλλη στιγμή τη ζούσε κάτω απο τα μάτια των συγκρατουμένων.

Το ζήτημα του φαγητού ήταν κι αυτό απίθανο μαρτύριο, καθότι, λιμοκτονώντας, δεν έτρωγαν για να επιβιώσουν, αλλά για να μην πεθάνουν. Οι σελίδες του Σαλάμοφ για την τροφή αξίζουν ειδικό ανθολόγιο. Ακολουθούν φυσικά οι ασθένειες, η ηθική κατάπτωση και οι φόνοι.

 

Στο στρατόπεδο μόνο οι Ούρκα (οι κακοποιοί στην αργκό των ποινικών) ζουν σχετικά καλά. Αυτούς τους υπολογίζουν, αυτούς φοβάται η πολυάνθρωπη διοίκηση. Αυτοί είναι πάντα ντυμένοι, χορτασμένοι και υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον. Ενίοτε σφάζουν κιόλας κάποιον αντίπαλο.

«Οι ποινικοί έχουν υπερβολική ροπή προς τη θεατρικότητα και την εισάγουν στη ζωή τους με τρόπο που θα τον ζήλευε κι ο Γιβρέινοφ (ο θεατρικός σκηνοθέτης). Αποφασίστηκε να σκοτώσουν τον ομαδάρχη και η πρόταση ενός απο τους ποινικούς να κόψουν με το πριόνι το κεφάλι του έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Το κεφάλι πριονίστηκε μ’ ένα συνηθισμένο οριζόντιο πριόνι. Γι’ αυτό υπήρχε τώρα διαταγή που απαγόρευε να μένουν στους κρατούμενους τη νύχτα τσεκούρια και πριόνια» (σ. 705).

 

Το πλέον αποτρόπαιο βασανιστήριο του στρατοπέδου ήταν η αδυναμία του κρατουμένου ν' απολαύσει έστω και μια ώρα μοναξιάς. Στον ύπνο και στον ξύπνιο, την ώρα της εργασίας και του φαγητού, στο νοσοκομείο ή οιαδήποτε άλλη στιγμή τη ζούσε κάτω απο τα μάτια των συγκρατουμένων.

 

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κανονιένκο, που σκότωνε για να τον δέχονται στο νοσοκομείο. «Με το που ερχόταν ο καιρός να βγει από το νοσοκομείο, ο Κανονιένκο σκότωνε κάποιον στη μεταγωγή, του ήταν αδιάφορο ποιον, ένα οποιοδήποτε κορόϊδο - τον στραγγάλιζε με μια πετσέτα. Η πετσέτα, μια κοινή πετσέτα του δημοσίου, ήταν το αγαπημένο όργανο δολοφονίας, η υπογραφή του. Τον συλλαμβάνανε, άνοιγαν εις βάρος του καινούργια υπόθεση, τον ξαναδίκαζαν, του έριχναν μια επιπλέον εικοσιπενταετή κάθειρξη στις πολλές εκατοντάδες χρόνια που είχε ήδη. Μετά τη δίκη, ο Κανονιένκο προσπαθούσε να βρεθεί στο νοσοκομείο για “ξεκούραση”, μετά ξανασκότωνε, κι όλα ξαναρχιζαν. Την εποχή εκείνη είχαν καταργηθεί οι εκτελέσεις των ποινικών. Επιτρεπόταν να εκτελούνται μόνο οι “εχθροί του λαού”, οι πενηνταοκτάρηδες - ήτοι οι τροτσκιστές». (σ. 555)

 

Το πρώτο πράγμα που δεν ισχύει στο στρατόπεδο είναι η φιλία. Ο ξεπεσμός είναι τόσο μεγάλος, ώστε ο πιο κοντινός σου είναι ικανός να σε «καρφώσει» για μια μπουκιά ψωμί, για ένα ζευγάρι κάλτσες, για ένα τσιγάρο.

Η σατανική διοίκηση ανέχεται μόνο το κατώτερο δυνατό επίπεδο ζωής, ώστε ακόμη και οι ίδιοι οι κρατούμενοι να ζουν μεν, αλλά να μην καταλαβαίνουν τρόπον τινά τον εαυτό τους.

Ανάμεσα στους κρατούμενους δεν υπήρχε ούτε ο παραμικρός δεσμός. Λίγο να έστρεφες την κεφαλή, κάτι θα σου έκλεβαν. Το στρατόπεδο ήταν ανθρωποφαγικό, ως εκ τούτου έπρεπε ν’ αναπτύξεις απίθανες δυνάμεις για να επιβιώσεις - περιέργως πώς, πρώτοι πέθαιναν οι άνθρωποι της Βαλτικής: Λετονοί, Λιθουανοί, Εσθονοί...

 

Επίσης, ένα θλιβερό στοιχείο του στρατοπέδου ήταν οι ξυλοδαρμοί. Δεν μιλάμε μόνο για τους ξυλοδαρμούς των ανακρίσεων, παρά για τους καθημερινούς ξυλοδαρμούς που εκμηδενίζουν το κύρος του αδύναμου.

«Τον διανοούμενο-κρατούμενο τον τσακίζει το στρατόπεδο. Όλα όσα ήταν πολύτιμα ποδοπατούνται τώρα στη λάσπη, σε πολύ μικρό διάστημα, σε κάποιες λίγες εβδομάδες ο άνθρωπος χάνει τον πολιτισμό και την κουλτούρα του.

Το επιχείρημα της συζήτησης είναι η γροθιά, το στειλιάρι. Μέσο προτροπής ο υποκόπανος, το χτύπημα κατευθείαν στο πρόσωπο.

Έτσι, ο διανοούμενος μετατρέπεται σε δειλό κι ο εγκέφαλός του τού υπαγορεύει δικαιολογίες για τις πράξεις του. Μπορεί να πείσει τον εαυτό του για οτιδήποτε, να συνταχθεί με οποιαδήποτε από τις πλευρές σε μια συζήτηση. Μια σφαλιάρα, μια γροθιά μετατρέπει τον διανοούμενο σε πειθήνιο υπηρέτη κάποιου Σένιετσκα, Κόστετσκα. Η φυσική επίδραση γίνεται ηθική επίδραση. Ο διανοούμενος είναι φοβισμένος για πάντα. Το πνεύμα του έχει τσακιστεί.

Αυτόν το φόβο και το τσακισμένο πνεύμα τα κουβαλάει και στην ελεύθερη ζωή του».

 

Η Κολιμά έτσι όπως είναι σήμερα
Η Κολιμά έτσι όπως είναι σήμερα

 

Σχέδια από το Γκουλάγκ του  Danzig Baldaev © FUEL Publishing (2010) ISBN: 978-0956356246 (© Danzig Baldaev / FUEL Publishing)
Σχέδια από το Γκουλάγκ του Danzig Baldaev © FUEL Publishing (2010) ISBN: 978-0956356246 (© Danzig Baldaev / FUEL Publishing)
 

 

Ο Σαλάμοφ επιμένει ψυχαναγκαστικά στην άποψη ότι ανέκαθεν η λογοτεχνία αντιμετώπιζε τον κόσμο του εγκλήματος με συμπάθεια, προσθέτοντάς του μάλιστα ένα ρομαντικό φωτοστέφανο, όπως συμβαίνει με τον Γιάννη Αγιάννη του Ουγκό και τους κατεργίτες του Ντοστογιέφσκι.

Αποφασίζει, λοιπόν, να υποστηρίξει οτι ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος, καταλήγοντας Ούρκα, δηλαδή του σχοινιού και του παλουκιού.

 

Σύμφωνα με το βίωμά του, οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Στους «άντρες», τα «αλάνια», στους «ζούκι ζούκι» και στα «κορόιδα», δηλαδή τους αδύναμους.

 

Παρά τις απόψεις κάποιας λογοτεχνίας, «λόγος τιμής» δεν υφίσταται. Τα πάντα θυσιάζονται για τη σκοπιμότητα. Μέσα στο στρατόπεδο, αυτό που ρυθμίζει τη συμπεριφορά του κακοποιού είναι το ανατριχιαστικό «πέθανε εσύ και μετά εγώ».

 

Όσο για τις σαρκικές τους συνήθειες, οι κακοποιοί είναι όλοι παιδεραστές. Γύρω από κάθε ξακουστό κακοποιό κυκλοφορούν νεαροί με πρησμένα, θολά μάτια και γυναικεία ονόματα: διάφορες Μάνκα, Ζόικα, Βέρκα, τις οποίες ταΐζει ο προστάτης και πλαγιάζει μαζί τους. Διόλου παράδοξο το γεγονός ότι σε κάποιο στρατόπεδο οι κακοποιοί διέφθειραν μια σκύλα και πλάγιαζαν μαζί της σαν να ήταν γυναίκα.

 

Σχέδια από το Γκουλάγκ του  Danzig Baldaev © FUEL Publishing (2010) ISBN: 978-0956356246 (© Danzig Baldaev / FUEL Publishing)
Σχέδια από το Γκουλάγκ του Danzig Baldaev © FUEL Publishing (2010) ISBN: 978-0956356246 (© Danzig Baldaev / FUEL Publishing)
 

 

Η Κολιμά, μπορούμε να πούμε, είναι προσωπική ανακάλυψητου συγγραφέα που διασώζει κάτι αμιγώς ρώσικο, αμιγώς ανθρώπινο, που δεν το προέβαλαν άλλοι κατάδικοι, πιθανώς επειδή η πολιτική βάραινε περισσότερο από την ανθρωπογνωσία. Όπως γράφει, οι αντιλήψεις του ἀάλλαξαν τις έννοιες, υπερέβησαν τα όρια του καλού και του κακού.

                  

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ  περιοριστήκαμε σε αναφορές στις πρώτες χίλιες σελίδες, αφήνοντας το υπόλοιπο βιβλίο να το απολαύσει ο αναγνώστης με τον δικό του τρόπο.

 

Άλλωστε, το βιβλίο -,που έφτασε σε μας με καθυστέρηση σαράντα ετών-, αντιπροσωπεύει ένα βαρυσήμαντο γεγονός στα εκδοτικά μας πεπραγμένα, καθώς αποτελεί κι έναν «εκδοτικό» άθλο, όπου οι 2.000 σελίδες χώρεσαν σ’ έναν τόμο μέσου μεγέθους και όγκου. Τυπώθηκε λοιπόν «σε χαρτί Σαμουά Βίβλου 40 γραμμαρίων απο την EBNER & SPIEGEL GmbH Γερμανίας τον Νοέμβρη του 2011». Και μόνο εκδοτικά ο τόμος είναι ένα πολύτιμο δώρο για τον αναγνώστη.

 

Για τη μεταφράστρια Ελένη Μπακοπούλου έχουμε γράψει επανειλημμένα. Στην ίδια εκδοτική μορφή κυκλοφορούν ο Ηλίθιος και οι Αδερφοί Καραμάζοφ  της ιδίας κι ευχόμαστε ολοψύχως να έπεται συνέχεια.

 

Βαρλάμ Σαλάμοφ, Ιστορίες από την Κολιμά, Μτφρ.: Ελένη Μπακοπούλου, Σελ.: 1.968, τιμή: €43,00, Εκδόσεις Ίνδικτος
 
Κορυφαίος Έλληνας δοκιμιογράφος, συγγραφέας και διανοητής. Συνεργάτης της LIFO, από το πρώτο τεύχος της μέχρι τον θάνατό του το 2014.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ποιος ήταν πραγματικά ο Λεονάρντο ντα Βίντσι
O άκρως ευαίσθητος και αντιφατικός Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν εφευρέτης των πιο ακραίων μηχανών και μέγας ανατόμος. Κυρίως, όμως, υπήρξε το πιο δημιουργικό μυαλό που ανέδειξαν ποτέ οι Καλές Τέχνες και οι επιστήμες, όπως αποκαλύπτει η «Βιογραφία μιας μεγαλοφυΐας» του Walter Isaacson που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Απρόβλεπτες χαρές του γήρατος
Η ανταρσία της τρίτης ηλικίας στα σουηδικά αστυνομικά μυθιστορήματα
Το νόημα του στυλ: ένας πλήρης κατάλογος με τις υποκουλτούρες του 20ου αιώνα
Το Cool: Style, Sound and Subversion είναι το απόλυτο εγχειρίδιο όλων των στυλ της περιθωριακής κουλτούρας του περασμένου αιώνα
Η κρυφή σεξουαλική ζωή της Παλιάς Αθήνας
Ο Θωμάς Σιταράς με αφορμή το βιβλίο του «Πόθοι και Πάθη στην παλιά Αθήνα, 1834-1938» μιλά για τα αποσιωπημένα σκάνδαλα όσων αργότερα μας έπρηξαν στο κήρυγμα
Ο «ελληνικός έρωτας» στην αρχαία Ελλάδα υπό νέο φως
Μια ριζοσπαστική επανεκτίμηση της ομοερωτικής φιλίας στην αρχαία Ελλάδα σε ένα βιβλίο-σταθμό του James Davidson.
Η αδιανόητη βιβλιοθήκη του γιου του Κολόμβου
Για την "βυθισμένη βιβλιοθήκη" έγραψε ο Edward Wilson-Lee
Τα ερημικά καλοκαίρια της Ζυράννας Ζατέλη
Τα καλοκαίρια, η Ζυράννα Ζατέλη μένει πάντα στην Αθήνα. Περιγράφει στη LiFO γιατί και πώς.
Ο άγνωστος Νίκος Γκάτσος μέσα από τις αφηγήσεις της Αγαθής Δημητρούκα
Η στιχουργός, συγγραφέας και μεταφράστρια που έζησε στο πλευρό του ποιητή, μιλά για πρώτη φορά με τέτοια ειλικρίνεια και αμεσότητα για τη ζωή και τις συνήθειες του κορυφαίου Έλληνα στιχουργού και ποιητή.
μαύρος ήλιος * Η ακραία ζωή του Χάρρυ και της Καρές Κρόσμπυ
Harry & Caresse Crosby : Οι εκδότες-σύμβολα της μεταπολεμικής Lost Generation που σημάδεψαν την πρωτοπορία του 20ου αιώνα
*[Φίλη, μου δίνεις λίγη σοκολάτα;] Από τον Πάνο Μιχαήλ
Η Μαρία Χαραμή μοιράζει τρυφερά μια ποιητική σοκολάτα μέσω του περιοδικού SYMBOL το 2000
13 βιβλία που θα σε ταξιδέψουν στα πέρατα του κόσμου
Για τη Γιουρσενάρ η ανάγκη για ταξίδια ήταν σαν τον σεξουαλικό πόθο. Για τον Μωάμεθ ένα κομμάτι από την Κόλαση. Όπως κι αν είναι, η ταξιδιωτική λογοτεχνία αποτελεί τον πιο εύκολο τρόπο να ανακαλύψουμε τη δική μας σχέση με τα ταξίδια - μια σχέση διαρκή.
Ίαν Φλεμινγκ: ένας υμνητής των ώριμων απολαύσεων της ζωής
Ο Ίαν Φλεμινγκ που πέθανε σαν σήμερα το 1908, έδωσε στη λογοτεχνία και τη ζωή ένα ανδρικό πρότυπο συγκεκριμένων προδιαγραφών, δύσκολα αντιγράψιμο
Η Ελένη Βαρβιτσιώτη αποκαλύπτει το δραματικό παρασκήνιο του 2015 που σημάδεψε την Ελλάδα
Στο αποκαλυπτικό βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα: Το παρασκήνιο του 2015, Οι συγκρούσεις, το Plan B» των δημοσιογράφων Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτώριας Δενδρινού παρουσιάζονται τα γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Ιούλιο του 2015.
Καλοκαίρι 1951: Οι αναμνήσεις του Νίκου Δήμου
Οι πολυκατοικίες σκότωσαν το τοπίο, έφραξαν τα μελτέμια, έχτισαν τα λιμανάκια, σκίασαν τις μικρές αμμουδιές. Αλλά το άρωμα και τη γεύση της θάλασσας, το άρωμα και τη γεύση της μνήμης, δεν μπορούν να τα σκοτώσουν.
Η Άντζελα Δημητρακάκη καταπιάνεται με το δύσκολο θέμα της αυτοκτονίας στο τελευταίο της μυθιστόρημα
«Στράφηκα στην αυτοκτονία, ακριβώς λόγω του πολυδιάστατου τραύματος που συνιστά» αναφέρει η συγγραφέας για το βιβλίο «Τίνα: Η ιστορία μιας ευθυγράμμισης»
10 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Cartman Cartman 3.2.2018 | 21:16
Must read.
Σπουδαίο βιβλίο και μια έκδοση κόσμημα.
Ανατριχιαστικό!
Α...και την επόμενη φορά που κάποιος εγχώριος σταρ συνεντευξιαζόμενος δηλώσει τροτσικιστής και οπαδός του ΚΚΕ ταυτόχρονα,παρακαλώ να του σταλεί προς ανάγνωση το παρόν κείμενο.
avatar σκύλος 6.2.2019 | 09:39
Όταν έχουμε αναρχικούς κρατιστές, το τροτσκιστής κκες είναι πταίσμα.
avatar pane 6.2.2019 | 14:53
σωστά! να συμπληρώσω και τους νεοφιλελεύθερους καρατικοδίαοτους και δημοσίους υπαλλήλους
avatar σκύλος 6.2.2019 | 15:52
Σωστός!
Το θέμα δεν είναι πταίσμα ή μη, δεν είναι η πολιτική ή οποιαδήποτε άλλη αξιολόγηση, εδώ πρόκειται απλά για "αντίφαση εν τοις όροις", άρα για κάτι το ασύμβατο.
avatar atman 4.2.2018 | 16:59
τροτσιστες σχημα λογου. ο λογος της κατηγοριας ηταν παντα ενας, η μη απολυτη υπακοη ή υποψια ανυπακοης στο καθεστως.

btw to Η σατανική διοίκηση ανέχεται μόνο το κατώτερο δυνατό επίπεδο ζωής, ώστε ακόμη και οι ίδιοι οι κρατούμενοι να ζουν μεν. μηπως σας θυμιζει κατι;;;


τεσπα τι να πεις για ενα λαο που νομιζει οτι το 1984 και η Φαρμα των Ζωων εχουν γραφτει για τον ... νεοφιλελευθερισμο...
Στον Κολιμά δεν εστέλνοντο μόνον Τροτσκιστές, αλλά κάθε είδους κατάδικοι προς εξόντωσιν, διότι ο Κολιμάς ήτο "στρατόπεδον θανάτου". Ο Κολιμάς -αρσενικό, ακολουθώντας τον ιστορικό Βλάση Αγζίδη (Kolyma)- ευρίσκεται στο Β-Α άκρον της Σιβηρίας μερικώς εντός του Αρκτικού κύκλου με κλίμα ιδιαιτέρως αφιλόξενον όπου το έδαφος καλύπτεται με Permafrost (Μόνιμα παγωμένο έδαφος). Είναι το ψυχρότερον κατωκημένον μέρος της γης και οι θερμοκρασίες τον χειμώνα ήσαν στα ορυχεία που συνήθως ήσαν υπαίθρια γύρω στους -55 βαθμούς Κελσίου και έφθαναν τους -70!
Εκεί εστάλησαν και οι Έλληνες κατά το ολοκαύτωμα των Ελλήνων της ΕΣΣΔ (ιδέ, Ελληνική επιχείρηση της Εν Κα Βε Ντε - Βικιπαίδεια).
Πόσοι κατάδικοι υπήρξαν στον Κολιμά; Στον Κολιμά υπήρχον άνω των 120 στρατοπέδων και κάθε στιγμή υπήρχον εκεί κατά μέσον όρον 400 χιλιάδες κατάδικοι. Υπολογίζεται ότι μετεφέρθησαν εκεί τουλάχιστον 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι.
Πόσοι απεβίωσαν; Ποίον το ποσοστόν θανάτων; Όταν η ΕΣΣΔ κατέλαβε την Ανατολικήν Πολωνίαν το 1939 έστειλε 1.060.000 Πολωνούς στα Γκούλαγκ όμως το 1941-42 απηλευθερώθησαν και επέστρεψαν, οπότε γνωρίζομε μερικούς αριθμούς. Στον Κολιμά εστάλησαν το 1940-41 10.000 έως 12.000 Πολωνοί και αυτοί απηλευθερώθησαν μεταξύ Οκτωβρίου 1941 και Ιουλίου 1942, δηλαδή στον Κολιμά έμειναν ολιγώτερον από δύο έτη. Οι απελευθερωθέντες επιβιώσαντες ήσαν 583 άτομα! Ποσοστόν θανάτων άνω του 95%. Ο Robert Conquest υπολογίζει ως κατώτατον αριθμόν αποβιωσάντων τα τρία εκατομμύρια!
Haifischnet Haifischnet 6.2.2019 | 16:01
Αφού τους κατέδιδαν για ψύλλου πήδημα, προφανώς και δεν έστελναν μόνο τροτσκιστές. Από αφορμές, άλλο τίποτα, κατέδιδε ο γείτονας για να κερδίσει ένα δωμάτιο. Άλλωστε δωρεάν εργατικά χέρια (σκλάβους) ήθελαν για τα κάθε λογής ορυχεία εκεί (χρυσός, ψευδάργυρος, άνθρακας).
Μου μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για το "Ο Στάλιν στην Κολιμά" του Δημήτρη Μπελαντή.

Πρόκειται για ένα βιβλίο "πολιτικής επιστημονικής φαντασίας" που εξετάζει την αντιστροφή των γεγονότων: οι τροτσκιστές υπερισχύουν και στην Κολιμά βρίσκονται πλέον οι σταλινικοί, υφιστάμενοι την ίδια ακριβώς μεταχείριση την οποία στην πραγματικότητα επιφύλαξαν αυτοί στους αντιπάλους τους.

Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται απλά για μια εκτροπή του κομμουνισμού από τον (όντως) "κακό Στάλιν" : ο σπόρος του ολοκληρωτισμού βρισκόταν ήδη προ πολλού μέσα στον μπολσεβικισμό και στον λενινισμό οι οποίοι κατέφυγαν ανενδοίαστα (και εξέλιξαν σημαντικά) όλο το τσαρικό απολυταρχικό οπλοστάσιο.
Ας μην ξεχνάμε την σφαγή των ναυτών της Κροστάνδης από τον Τρότσκι...
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή