Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η παρακμή της Ελληνικής Οικογένειας στα δίσεκτα χρόνια

Η Κάτια Χαραλαμπάκη, ψυχίατρος και οικογενειακή θεραπεύτρια, στο βιβλίο της «Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια - Σημειώσεις μιας ψυχιάτρου» μετρά το βάθος του πόνου που η κρίση προκάλεσε στις ελληνικές οικογένειες
Οι οικογένειες σφάζονται για τα λεφτά, κλαίνε για τα λεφτά, αλληλοκατηγορούνται για τα λεφτά...

Με τι προβλήματα, συγκρούσεις και παθογένειες έρχεται αντιμέτωπος σήμερα ένας οικογενειακός θεραπευτής – για την ακρίβεια ένας θεραπευτής του δημόσιου τομέα; Πώς βλέπει να διαμορφώνονται υπό το βάρος της κρίσης οι σχέσεις μέσα στην περίφημη ελληνική οικογένεια; Τι στάση πρέπει να κρατάει όταν η εξωτερική πραγματικότητα εισβάλλει στο θεραπευτικό πλαίσιο με φόρα; Και από πού θα μπορούσε να πιαστεί όταν και ο ίδιος νιώθει ότι όλα γύρω του γκρεμίζονται;

 

Να μερικά από τα ζητήματα που θέτει η Κάτια Χαραλαμπάκη στο βιβλίο της «Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια - Σημειώσεις μιας ψυχιάτρου» (εκδ. Καστανιώτη). Μερικά, όχι όλα. Στην πραγματικότητα, οι «σημειώσεις» του τίτλου είναι ομιλίες της σε συνέδρια και άρθρα της σε επιστημονικά περιοδικά κατά την τελευταία εξαετία και τα θέματα που προσεγγίζονται σε αυτά είναι πολύ περισσότερα: από τα παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα στα ζευγάρια, τις σχέσεις μάνας-κόρης ή την αποχώρηση των παιδιών από την οικογενειακή εστία μέχρι τις ιδιαιτερότητες της ψυχοθεραπείας που παρέχεται στα δημόσια νοσοκομεία, τις δυσκολίες χειρισμού που παρουσιάζουν οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας και τη συνεισφορά του Αμερικανού ανθρωπολόγου Gregory Bateson και του Ρώσου φιλοσόφου Μιχαήλ Μπαχτίν στην ψυχοθεραπευτική πρακτική. Με τα ωραία, κρουστά ελληνικά της, η Χαραλαμπάκη ελίσσεται ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη, στην πολιτική και στην ποίηση, τους αρχαίους μύθους και την καθημερινή ζωή, και μολονότι το βιβλίο της απευθύνεται κατά κύριο λόγο στο επιστημονικό σινάφι, ανοίγει ορίζοντες και σ' εμάς τους υπόλοιπους.

 

Με καταγωγή από την Κρήτη, η Κάτια Χαραλαμπάκη πήγε τις πρώτες τάξεις του δημοτικού στο Λονδίνο, όπου ο πατέρας της ειδικευόταν στη Χειρουργική, συνέχισε το σχολείο στα Χανιά, κι έπειτα σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα, όπου και ειδικεύτηκε στην Ψυχιατρική. Εκπαιδευμένη στην Ψυχοθεραπεία Οικογένειας εδώ, στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, μυήθηκε στη συστημική προσέγγιση από τον πρωτοπόρο ψυχίατρο Γιώργο Βασιλείου, τις συμβουλές του οποίου είχε προηγουμένως αναζητήσει ιδιωτικά με τον σύζυγό της Αλέκο Αλαβάνο. Και σε δεύτερη δόση από τον Βελγο-εβραιο-άραβα ψυχίατρο και καθηγητή Mony Elkaim και τον Βέλγο ψυχολόγο Jacques Pluymaekers. «Εντυπωσιάστηκα», λέει. «Είδα τα πράγματα πιο πλατιά. Η πρώτη σημαντική συστημική παρατήρηση, για μένα, ήρθε από τη σχέση ατόμου και πλαισίου: ο ίδιος άνθρωπος, σε διαφορετικό πλαίσιο, είναι διαφορετικός». Την ίδια εκείνη εποχή «τα πολιτικά συστήματα είχαν αρχίσει να χάνουν την ειδυλλιακή απλότητα της εξιδανίκευσης, γίνονταν πιο σύνθετα, γριφώδη. Κι εμείς, που είχαμε μόλις απογοητευτεί από αριστερές οργανώσεις που μας είχαν μαγέψει από τα φοιτητικά μας χρόνια, ενώ πενθούσαμε όσα πιστεύαμε και τώρα σβήνονταν, βλέπαμε ταυτόχρονα πόσο διαφορετικοί ήταν οι άνθρωποι μέσα σε μια συλλογικότητα κι έξω από αυτήν...».

 

Διαζευγμένοι που, λόγω ανέχειας, αναγκάζονται να ζουν υπό την ίδια στέγη. Ζευγάρια που, για φορολογικούς λόγους, χωρίζουν εικονικά. Αδέλφια που μέχρι πρότινος έδειχναν αγαπημένα παύουν να επικοινωνούν επειδή μια γέννα ανατρέπει τις ισορροπίες στα κληρονομικά τους. Παιδιά που είχαν αποχωρήσει προ πολλού από το σπίτι επιστρέφουν τώρα στο πατρικό μαζί με τις δικές τους οικογένειες... Υπάρχει περίπτωση να μείνει κανείς αλώβητος από την κρίση;

 

Η «συστημική» αντίληψη στην ψυχοθεραπεία στηρίζεται στην άποψη ότι το ψυχολογικό πρόβλημα ενός προσώπου πολλές φορές δεν είναι μόνο δικό του, είναι η έκφραση της παθολογίας ολόκληρης της οικογένειας, του «συστήματος». Αυτό τη διαχωρίζει από την ψυχανάλυση, που ως θεραπεία στηρίζεται στο άτομο. Κατά τη Χαραλαμπάκη, αυτές οι δύο θεωρήσεις δεν είναι ανταγωνιστικές, μπορούν να στηρίξουν η μία την άλλη. Όπως άλλωστε επισημαίνει, «δεν είναι τυχαίο ότι η Συστημική Θεωρία οφείλει, ιστορικά τουλάχιστον, την ύπαρξή της στην τεράστια οικονομική και πολιτική κρίση που ακολούθησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και τώρα που η φτώχεια, όχι μόνο σε υλικά αλλά και σε πνευματικά αγαθά, έχει εμφανιστεί με δραματικό τρόπο, αποτελεί ένα σημαντικό εργαλείο τόσο για την ψυχοθεραπεία όσο και για την κατανόηση των πτυχών μιας επαναλαμβανόμενης, ρευστής και αβέβαιης πραγματικότητας».

 

Η ίδια, από τις αρχές της δεκαετίας του '90, συνέδεσε την επαγγελματική της πορεία με τη Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, της οποίας σήμερα προΐσταται. Η συγκεκριμένη μονάδα, που λειτουργεί και ως εκπαιδευτικό κέντρο, δεν στεγάζεται μέσα στο Δαφνί. Βρίσκεται στο Παγκράτι (Ελλανίκου 3) και απασχολεί «τρεις ψυχιάτρους, τέσσερις ψυχολόγους, δύο κοινωνικούς λειτουργούς, μία προϊσταμένη ψυχιατρική νοσηλεύτρια και μία διοικητική υπάλληλο». Υποδέχεται άτομα που έχουν παραπεμφθεί εκεί από διάφορα νοσοκομεία, αλλά και άτομα που έχουν ζητήσει βοήθεια από μόνα τους. Και προσφέρει δωρεάν διάφορα είδη θεραπείας −ατομική, ομαδική, οικογενειακή, ζεύγους−, αντιμετωπίζοντας πάντα τον άνθρωπο ως μέλος ενός συστήματος. Πόσος κόσμος εξυπηρετείται; «Μέσα στο 2016 πραγματοποιήσαμε 1.848 συνεδρίες, στις οποίες συμμετείχαν 2.038 άτομα». Οι δημόσιες δομές που προσφέρουν κάτι ανάλογο στην Ελλάδα δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα του ενός χεριού.


Τι βλέπουν, λοιπόν, τα μάτια της κυρίας Χαραλαμπάκη; Ιδού μια περίπτωση που αναφέρει στις πρώτες σελίδες του βιβλίου της: «Έβλεπα ένα ζευγάρι, γύρω στα πενήντα, με έναν έφηβο γιο. Σε εκείνη τη φάση ήταν και οι δύο άνεργοι κι έπαιρναν οικονομική βοήθεια από τις οικογένειες καταγωγής τους. Ο άντρας έκανε τρεις χειρουργικές επεμβάσεις για μελάνωμα. Σε κάθε συνεδρία η γυναίκα του ούρλιαζε κατηγορώντας τον για τα πάντα, και για το ότι ήταν άρρωστος! Ένιωθα άρρωστη μετά από κάθε συνεδρία. Του φώναζε γιατί μια φορά εκείνος αγόρασε για το σπίτι ένα κουτί φέτα από μια μάρκα που ήταν κατά 0,25 ευρώ ακριβότερη από τη συνήθη. Ούρλιαζε ότι είναι καλύτερα για εκείνον να πεθάνει αύριο από το να συνεχίσει να ζει και να βασανίζει με αυτό τον τρόπο την ίδια και το παιδί. Ο άντρας ήταν σιωπηλός και απολογητικός, τόσο για τη φέτα όσο και για το ότι ήταν άρρωστος. Φυσικά, η γυναίκα είχε υποστεί κακομεταχείριση στην παιδική της ηλικία και αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να δουλευτεί».


Η παραπάνω περίπτωση ίσως είναι ακραία. Σίγουρα, πάντως, τα τελευταία χρόνια της ύφεσης και της εκτεταμένης στέρησης, τόσο οι συγκρούσεις μεταξύ του ζευγαριού όσο και οι συγκρούσεις με τα παιδιά έχουν αυξηθεί: «Οι άνθρωποι», λέει η κ. Χαραλαμπάκη, «σφάζονται για τα λεφτά, κλαίνε για τα λεφτά, αλληλοκατηγορούνται για τα λεφτά. Κι όπως διαπιστώνουμε πολύ συχνά στις συνεδρίες, παλινδρομούν, χάνουν την ικανότητα νοηματοδότησης. Μιλούν για την τροφή, τα υλικά αγαθά, τα χρήματα, τον χρόνο, δείχνοντας να αγνοούν τι ακριβώς συμβολίζουν, τι αξίες αντιπροσωπεύουν όλα αυτά. Για παράδειγμα, ένα ζευγάρι τις προάλλες διαφωνούσε έντονα για ένα συμβάν κατά το οποίο ο σύζυγος είχε αρνηθεί να δώσει στη σύζυγο 5 ευρώ. Και καβγάδιζαν ουρλιάζοντας ο ένας στον άλλον για το αν αυτό συνέβη Τετάρτη ή Παρασκευή!».

 

Διαζευγμένοι που, λόγω ανέχειας, αναγκάζονται να ζουν υπό την ίδια στέγη. Ζευγάρια που, για φορολογικούς λόγους, χωρίζουν εικονικά. Αδέλφια που μέχρι πρότινος έδειχναν αγαπημένα παύουν να επικοινωνούν, επειδή μια γέννα ανατρέπει τις ισορροπίες στα κληρονομικά τους. Παιδιά που είχαν αποχωρήσει προ πολλού από το σπίτι επιστρέφουν τώρα στο πατρικό μαζί με τις δικές τους οικογένειες... Υπάρχει περίπτωση να μείνει κανείς αλώβητος από την κρίση; Η απάντηση απλώνεται στους παρακάτω ελεγειακούς στίχους του Σόλωνα, τους οποίους φροντίζει να παραθέσει η κα Χαραλαμπάκη, σε δική της απόδοση: «Το δημόσιο κακό έρχεται στο σπίτι του καθένα/ Ακόμα κι αν αυτός έχει ισχυρές αυλόπορτες, δεν μπορούν ν' αντισταθούν/ Αυτό πηδάει και τα πιο ψηλά εμπόδια/ Το δημόσιο κακό σίγουρα θα τον βρει, ακόμα κι αν αυτός είναι κρυμμένος στο πιο μυστικό μέρος του δωματίου του».

 

Σύμφωνα με την ίδια, η κατάρρευση κάθε ασφαλούς συναισθηματικής πρόσδεσης στο κοινωνικό, πολιτικό και θεσμικό μέρος της ζωής έφερε τέτοιες ανατροπές, ώστε να βιώνουμε αδιανόητα πρωτόγνωρες εμπειρίες. «Όλες οι σχέσεις» λέει, «οικογενειακές, συναδελφικές, φιλικές, θεσμικές, πολιτικές, είναι καινούργιες μ' έναν παράλογο τρόπο. Όταν ξεκίνησε η κρίση, όλοι οι γιατροί στο Δαφνί συναντιόμασταν κάθε βδομάδα, είτε για επιστημονική συζήτηση είτε για συνέλευση είτε για μια απλή ενημέρωση. Αυτήν τη στιγμή, σχεδόν δεν υπάρχει ουσιαστική επαφή κανενός με κανέναν. Γενικά, σήμερα η επικοινωνία των ανθρώπων κινείται μεταξύ δύο πόλων, ανάμεσα στις κραυγές και τη σιωπή. Βλέπουμε πολλές οικογένειες ν' απομονώνονται από τον έξω κόσμο και τα μέλη τους να "συγχωνεύονται" εντός του σπιτιού με τρόπο συγκρουσιακό. Συμβαίνει και το αντίθετο, πολλές συγγενικές σχέσεις κόβονται μαχαίρι. Πρόκειται απλώς για την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος».

 

Ένα από τα κεφάλαια του βιβλίου «Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια» είναι αφιερωμένο στο ζήτημα της αποπαίδωσης. Η αποχώρηση των παιδιών από το σπίτι αποτελεί κομβικό σημείο στην εξέλιξη της οικογένειας – «είναι καμπή». Προφανώς και σ' αυτήν τη διαδικασία οι κοινωνικές συνθήκες παίζουν τον ρόλο τους. Ούτως ή άλλως, όμως, οι έφηβοι, οι νέοι ενήλικες, μπορεί να συμπεριφέρονται «τρελά» τη συγκεκριμένη περίοδο. «Όταν το παιδί έχει φτάσει τα 27 και δεν έχει πάρει πτυχίο, όταν ζητάει να ξαναδίνει κάθε μάθημα επειδή έχει πάρει χαμηλό βαθμό, όταν αναβάλλει διαρκώς την ολοκλήρωση των σπουδών του, αυτό κάτι σημαίνει. Σημαίνει ότι δεν θέλει να φύγει από το σπίτι!». Όσο δεν ξεχωρίζουν οι γενιές −«πράγμα σύνηθες στην παραδοσιακή οικογενειακή πολυκατοικία»−, όσο οι γονείς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους σαν φιλαράκια, τόσο απομακρύνεται η προοπτική της αποχώρησης. Η κ. Χαραλαμπάκη συμμερίζεται απολύτως την άποψη που υποστηρίζει πως οποιαδήποτε ψυχοπαθολογία που δεν είναι οργανική σχετίζεται με την αποπαίδωση.

 

Ούτε ο θεραπευτής επιτρέπεται να γίνει φιλαράκι με τον θεραπευόμενο: «Έχει σημασία να βρει καθένας την ιδιαιτερότητά του, ώστε να αναπτυχθεί μια ουσιαστική, βιωματική και δημοκρατική σχέση. Όσο κι αν εισβάλλει η εξωτερική πραγματικότητα ανάμεσά τους, το ίδιο το θεραπευτικό πλαίσιο δεν πρέπει να καταργηθεί. Αν ο θεραπευτής καταρρεύσει συναισθηματικά ή κυριευτεί από οίκτο για τα δεινά των πελατών του, δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στον ρόλο του. Πολλοί με ρωτάνε "πώς αντέχεις μ' αυτά που ακούς;". "Ως θεραπευτές, συνήθως νιώθουμε υγιείς" απαντώ. "Μόλις καθίσουμε μόνοι μας στη δική μας καρέκλα, συχνά νιώθουμε κι εμείς εξουθενωμένοι". Αν μη τι άλλο, όμως, τόσο η ψυχοθεραπεία που κάνει κανείς για τον εαυτό του όσο κι αυτή που κάνει ως θεραπευτής είναι ένα νησί που προσφέρει μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση».

 

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και μέσα επικοινωνίας στο Παρίσι. Εχει δουλέψει στην"Αυγή" και την "Ελευθεροτυπία", σε περιοδικά ("Τέταρτο", "Αντί", " Σχολιαστής", "Μετρό", "ΜΕΝ", "Vogue" κα) και σε τηλεοπτικές εκπομπές ("Βιβλιόραμα", "Αξιον Εστί", "Εχει γούστο", κ.α) καλύπτοντας κυρίως θέματα βιβλίου.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μια ψυχοθεραπεύτρια μας δίνει συμβουλές για να διαχειριστούμε τις απώλειες στα χρόνια της Κρίσης
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να αγωνιάς κάθε μέρα να μην χάσεις το κάθε τί που κρατάς στα χέρια σου.»
Γιατί τα λογικά επιχειρήματα δεν είναι ποτέ αρκετά για να μας πείσουν ότι κάνουμε λάθος; Ένας ψυχολόγος εξηγεί
«Η λογική το λέει», «δες το λογικά», «κοινός νους»: φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά για να πείσουμε τους άλλους για την ορθότητα ενός επιχειρήματος και οι λόγοι που αυτό δεν είναι αρκετό

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, κι αν όχι, θα τα ξαναπούμε»: Ένα φιλμάκι με την  Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Η σπουδαία ποιήτρια μιλά για τη ζωή της - αλλά και για τη ζωή μας - και απαγγέλει αποσπάσματα από τα γραπτά της ένα απόγευμα του Νοεμβρίου του 2016.
Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ: «Υπερασπίζομαι το δικαίωμα να ζεις με τους όρους που εσύ επέλεξες»
Το 2007 στην έντυπη LIFO, η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ είχε μιλήσει για τη μοναχική άσκηση που είναι το να γράφεις και να ζεις! Η έλλειψη στόμφου που χαρακτηρίζει τα λόγια της είναι μία από τις πολλές αρετές της ποίησής της.
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
1939 - 2020
Eπίσκεψη στο σπίτι της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ στην Αίγινα
«Η ανημποριά με γεμίζει ελπίδα...»
Στον απαράβατο κήπο της Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ
Ένα αφιέρωμα στην μεγάλη Ελληνίδα ποιήτρια που σχεδόν αθόρυβα τις τελευταίες δεκαετίες δημιούργησε ένα συμπαγές ποιητικό σώμα ιδιαίτερης αξίας και ομορφιάς.
Κουγιτίμ Αλία: Ο ισοβίτης που μετέφραζε Σοφοκλή μέσα στα αλβανικά γκουλάγκ
Μια μεταφραστική εργασία - πρότυπο που πραγματοποιήθηκε στο χοτζικό καθεστώς, κάτω από συνθήκες η αντιξοότητα των οποίων παραμένει ακόμη ασύλληπτη για τον δυτικό κόσμο.
Αλέξανδρος Ίσαρης: «Δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, ούτε και αισιόδοξος ποιητής»
Ένα απόγευμα με τον πολυτάλαντο συγγραφέα και καλλιτέχνη, με αφορμή το νέο του βιβλίο «Περίπατοι» και την προσεχή ατομική του έκθεση.
Ιμπραχίμ αλ Κούνι: «Αν θέλεις να ζήσεις αθάνατος για πάντα, πρέπει να πεθάνεις μια φορά από αγάπη»
Ο σημαντικότερος εν ζωή Άραβας συγγραφέας μιλά αποκλειστικά στο Lifo.gr
«Μόμπι-Ντικ» του Χέρμαν Μέλβιλ: Ξαναδιαβάζουμε το αριστούργημα της αμερικανικής λογοτεχνίας
Το μεγάλο έπος της αμερικανικής λογοτεχνίας, που στην καρδιά του περιέχει την αναμέτρηση του ανθρώπου με οτιδήποτε τον ξεπερνά, ανεβαίνει στο Θέατρο Παλλάς με τη μορφή μιούζικαλ από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.
Ο Τζέιμς Μπόλντουιν δεν είναι ο νέγρος σου
Σαν ένας άλλος άγριος Ζενέ της μαύρης Αμερικής, ο Μπόλντουιν άφησε το δικό του στίγμα τον περασμένο αιώνα μέσα από μυθιστορήματα άγριας ομορφιάς και μανιφέστα σκληρής αλήθειας. Παρότι δεν χώρεσε ποτέ σε ταμπέλες, έγινε το κατεξοχήν σύμβολο της μαύρης κουλτούρας της Αμερικής, και όχι μόνο.
Η εκατοντάχρονη φιλόσοφος και ο ουτοπιστής Σαρλ Φουριέ
Το έργο του Φουριέ στο επίκεντρο της αλληλογραφίας Simone Debout-André Breton.
«Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»: Πού οφειλόταν η θλίψη της Ψευτοχελώνας;
Το πιο αγαπημένο βιβλίο οδηγεί, μέσα από το λαγούμι, σε νέες αποκαλύψεις και τη δικαίωση ενός παλιού γνώριμου, μετά από χρόνια.
Παρασκευή βράδυ στην οικία Κατακουζηνού με την Alice Oswald
Μπαίνουμε σ' ένα ποίημα ή σε μια οποιαδήποτε αφήγηση μόνοι.
Τα  παραμύθια των αδελφών Grimm στην αρχική hardcore εκδοχή τους
Μια έκδοση με όλα τα παραμύθια στην αρχική τους σκοτεινή έκδοση χωρίς λογοκρισία.
Ένα παραμύθι: Ολόκληρη η σπανιότατη ηχογράφηση της Αλίκης Βουγιουκλάκη ως Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων (1959)
Το πάντα μοντέρνο, αλληγορικό και trippy έργο του Λιούις Κάρολ με την Αλίκη σε ένα ρόλο που της ταιριάζει γάντι
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Ειναι ευχης εργο που στις μερες μας, με την κριση να επηρεαζει δραματικα την ζωη μας, παρεχονται δωρεαν τετοιες υπηρεσιες.
Απο την αλλη, αναρωτιεμαι: δεν ειναι λιγες οι 1.848 συνεδριες τον χρονο για εναν οργανισμο που εχει 7 θεραπευτες (ψυχιατρους και ψυχολογους)? Αυτο σημαινει οτι καθε θεραπευτης κανει μια συνεδρια την μερα περιπου.
mr. pinkeyes mr. pinkeyes 9.4.2017 | 01:34
Όπως έγραψα και σε άλλο σχόλιο σήμερα που δεν ξέρω γιατί δεν δημοσιεύτηκε, έκλεισα κάποτε ένα ραντεβού εκεί (μετά από καιρό από όταν τηλεφώνησα), και όταν ήθελα να κλείσω το επόμενο με την ίδια θεραπεύτρια, επικαλέστηκε επαγγελματικά ταξίδια και υποχρεώσεις και μου κατέστησε σαφές ότι ήταν αδύνατο να προγραμματίσουμε δευτερο ραντεβού...
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή