American Horror Story

American Horror Story Facebook Twitter
16

                                                                                

Όταν ο Ryan Murphy και ο Brad Falchuk εμπνεύστηκαν το American Horror Story, ενδεχομένως υποψιάστηκαν την επερχόμενη επιτυχία του (δεδομένων των προηγούμενων εμπορικών τους θριάμβων με το Glee και το Nip/Tuck), αλλά αμφιβάλλω αν φαντάστηκαν το μέγεθος του παροξυσμού και τη μαζικότητα της αισθητικής ακολουθίας που θα πυροδοτούσαν, με το νέο τηλεοπτικό trend που λάνσαραν (ίσως άθελά τους). Η σειρά προδίδει την ταυτότητά της εσκεμμένα μέσω του τίτλου, φλερτάροντας, εκ πρώτης όψεως, επικίνδυνα με την γραφικότητα, αλλά στην πραγματικότητα, οικοδομώντας μια σατανική μπλόφα, που, με τη σειρά της, προοικονομεί με ακρίβεια την διάψευση των βιαστικών προσδοκιών του κόσμου για κάτι corny και χιλιοπαιγμένο. Γιατί, όντως, πρόκειται για μια αμερικάνικη ιστορία τρόμου (με αυτοτελείς θεματικούς κύκλους), αλλά παράλληλα, πρόκειται και για κάτι εντελώς διαφορετικό, που πατάει πάνω στο στέρεο έδαφος της αμερικάνικης παράδοσης στο συγκεκριμένο είδος, για να αναπτυχθεί, στη συνέχεια, πέρα από αυτήν, γεννώντας παράδοξα καινοφανείς κόσμους, με αντισυμβατικά μέσα.

 

Το American Horror Story αντλεί τη θεματολογία του από κλασικά μυθιστορηματικά μοτίβα, αλλά πλάθει το υλικό του επί τη βάσει μιας σύγχρονης σεναριακής και σκηνοθετικής δομής, την οποία εμπλουτίζει με πλήθος ερεθιστικών εικαστικών στοιχείων. Το μεγάλο προσόν της σειράς είναι το κινηματογραφικό πρίσμα μέσα από το οποίο είναι ιδωμένη η εξέλιξη των πραγμάτων, το οποίο διαφοροποιεί το έργο από την τετριμμένη τυπολογία της σύγχρονης τηλεοπτικής πραγματικότητας, ανεξαρτήτως budget. Παρότι έχουμε να κάνουμε με τηλεοπτική σειρά, που κάθε της κύκλος είναι, ως είθισται, διαρθρωμένος σε επεισόδια, η αίσθηση της συνεκτικότητας και της εννοιολογικής συνέχειας είναι αυτή που μένει σε εκείνον που παρακολουθεί προσεκτικά και με συνέπεια την εκτύλιξη της πλοκής. Κάθε επεισόδιο αποτελεί κομμάτι του όλου και κανείς δεν το εκτιμά μεμονωμένα, καθώς η αριστοτεχνική σύνδεση των τεκταινομένων σε αναγκάζει να το επεξεργαστείς σε συνάρτηση με αυτό που προηγήθηκε και εκείνο που θα ακολουθήσει. Το νόημα δεν κατακερματίζεται, δηλαδή, αλλά αποτυπώνεται υπό μορφή ταινίας, με πολύ καλοζυγισμένη οικονομία, μάλιστα.

 

Το cast δεν είναι απλώς προσεγμένο - είναι απολύτως προσφυές - και δίνει την εντύπωση πως πρώτα γράφτηκε ο ρόλος και μετά κατασκευάστηκαν οι ηθοποιοί, ειδικά για να τον ενσαρκώσουν. Ο συνδυασμός κλασικών επιλογών αδιαμφισβήτητης αξίας (π.χ Jessica Lange), με μοντέρνα ταλέντα, που χιπστερίζουν όσο πρέπει για να παρουσιάζουν εναλλακτικό ενδιαφέρον, χωρίς να είναι βαρετά ή υπερπροβεβλημένα (π.χ Evan Peters), δίνει στο όλο μίγμα την κατάλληλη καλλιτεχνική ισορροπία και την απαραίτητη ποικιλομορφία, ώστε να εμπίπτει στη σφαίρα του συλλογικά ελκυστικού, αποφεύγοντας, όμως, τον καταδικαστικό σκόπελο του αμείλικτου mainstreaming. Το νέο παντρεύεται με το παλιό υπ' όρους ισότητας, και ο καθένας αναλαμβάνει τη θέση του οργανικά. Καμία έκπτωση, κανένα καπέλωμα. Τα πάντα έχουν τη σκοπιμότητά τους και εγγράφονται στο έργο με τη σωστή δοσολογία.

 

Ο τομέας της αισθητικής, πάντως, είναι εκείνος που, ίσως από σπόντα, αποκρυστάλλωσε το American Horror Story στις συνειδήσεις του κοινού, ως μείζον υποκείμενο της σύγχρονης ποπ κουλτούρας, ικανό να διαμορφώσει τάσεις τεχνηέντως, χωρίς, πάντως, να εμφορείται επισήμως από τον αέρα του trendsetter. Η επιδεξιότητα, το coolness και η πηγαία αυθεντικότητα, άλλωστε, είναι οι κατ' εχοξήν πυλώνες της ουσιαστικής επιδραστικότητας, που συνθέτουν επιτυχημένες εικαστικές νόρμες. Η grunge ατμόσφαιρα στην οποία μας παραπέμπει ο πρώτος κύκλος μέσω των αναδρομικών αναφορών του, η μουσική και ενδυματολογική κουλτούρα των 60s, όπως αποτυπώνεται, εύστοχα, στο Asylum, και η πρόσμιξη στοιχείων του αμερικανικού νότου με το σύγχρονο hipster στυλιζάρισμα (Coven), είναι κάποιες από τις πολιτισμικές παραμέτρους που καθιστούν τη σειρά τόσο θελκτική και ενδιαφέρουσα, άσχετα από την ιστορία που περικλείει.

 

 

Season 1 (Murder House)

 

To βασικό concept είναι απλό και συνηθισμένο, ειδικά για τα αμερικάνικα δεδομένα: Ένα στοιχειωμένο σπίτι και μια οικογένεια που εγκαθίσταται σ' αυτό, ανυποψίαστη για το παρελθόν του και τις περίεργες δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό του. Σημασία, όμως, δεν έχει τόσο η πρωτοτυπία του μύθου (υπάρχει άλλωστε ανέγγιχτη θεματολογία;), όσο ο τρόπος προσέγγισής του και το ευρύτερο περιβάλλον ανάπτυξης. Η ιστορία ξετυλίγεται αργά, αλλά σταθερά, αποκαλύπτοντας τις διάφορες παραφυάδες της με αλλόκοτα γοητευτικό τρόπο και επενδύοντας ιδιαίτερα στο βάθος των χαρακτήρων. Στην πορεία, το σπίτι μοιάζει να αποκτά δική του βούληση, η παράνοια που κατοικεί μέσα του συμπαρασύρει τους πρωταγωνιστές, και τα πρόσωπα που πετάγονται, ανά διαστήματα, από το πουθενά, αποκαλύπτουν τα κίνητρά τους και τον πραγματικό τους δεσμό μαζί του. 

 

 

Season 2 (Asylum)

 

Ακόμη ένα γνώριμο παραμυθικό πάτερν τίθεται ως βάση ενός κινηματογραφικού οικοδομήματος, που, με τις απαραίτητες ενέσεις σουρεαλισμού και διαστροφής, εξελίσσεται σε εικονοκλαστικό θρίλερ, με πολιτική ατζέντα. Ένα ίδρυμα για τους νοσηρά διαταραγμένους δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται, και το γεγονός ότι η ιστορία εξελίσσεται κατά κύριο λόγο στη δεκαετία του 60, είναι ενδεικτικό της δυσκολίας που θα αντιμετώπιζε οποιοσδήποτε επιχειρούσε να ρίξει φως στα ζοφερά του έγκατα. Η συμμετοχή της εκκλησίας στη συγκάλυψη ή ακόμα και στην τέλεση ειδεχθών εγκλημάτων είναι θεμελιώδες κομμάτι του storyline, αποτελώντας, εκ παραλλήλου, ιδανικό πάτημα για μια διαχρονικά εύστοχη κοινωνική καταγγελία, εκ μέρους των δημιουργών. Το μυστήριο ανατέμνεται όσο πρέπει, χωρίς να εξιχνιάζεται εξαντλητικά. Στο τέλος, κάτι άλυτο θα σου μείνει, για να πάρεις μαζί σου.

 

 

Season 3 (Coven)

 

Στην τρίτη σεζόν, που βρίσκεται ακόμη εν εξελίξει, οι δημιουργοί αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον κράχτη τους, δηλαδή την Jessica Lange, αφήνοντάς τη να ενσταλάξει στο σενάριο την ουσία της προσωπικότητάς της, η οποία μοιάζει να το έχει στιγματίσει καθοριστικά. Ένα ιδιαίτερο σχολείο για χαρισματικά κορίτσια (ο ευφημισμός της μάγισσας) αποτελεί τον πυρήνα ενός κυκεώνα συγκρουσιακών δυνάμεων, ανθρώπινων και υπερφυσικών, που άγουν και άγονται σε μια απρόβλεπτη διαδρομή. Τα δροσερά αλλά αφελή νιάτα, η γοητευτική αλλά δυσοίωνη ωριμότητα, το άκρατο πάθος για εξουσία και η αναπόδραστη ρήξη με την πραγματικότητα, που αυτό επιφέρει, είναι μερικά από τα κύρια συστατικά του Coven, που, με τον σύμμετρο συγκερασμό τους, καταφέρνουν να επικαιροποιήσουν με ενδιαφέροντα τρόπο το αρχέτυπο της μάγισσας.

 

 

Μην το φιλοσοφήσετε περαιτέρω, αν δεν το 'χετε δει, απλώς δείτε το. Σίγουρα θα το ξαναδείτε. Αν το βλέπετε ήδη, συνεχίστε να το παρακολουθείτε. Ή, αν μπορείτε, κάντε αλλιώς.

 

 

 

16

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Όχι άλλο κάρβουνο: Αφήστε το αναρχικό άστρο να λάμπει στην πλατεία Εξαρχείων και καλές γιορτές

Δ. Πολιτάκης / Όχι άλλο κάρβουνο: Αφήστε το αναρχικό άστρο να λάμπει στην πλατεία Εξαρχείων και καλές γιορτές

Μπορεί να έχει άμεση ανάγκη κάποιου είδους ανάπλασης η Πλατεία Εξαρχείων, το τελευταίο που χρειάζεται όμως είναι ένα μίζερο χριστουγεννιάτικο δέντρο με το ζόρι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τα χρόνια των μετακινήσεων και η κουβέντα για το brain drain που δεν μου αρέσει καθόλου

Β. Στεργίου / Τα χρόνια των μετακινήσεων και η κουβέντα για το brain drain που δεν μου αρέσει καθόλου

Αντί να βλέπουμε τη χώρα σαν άδεια πισίνα όπου πρέπει να γυρίσουν τα ξενιτεμένα της μυαλά για να γεμίσει, ας αλλάξουμε τα κολλημένα μυαλά σ' αυτόν εδώ και σε άλλους τόπους.
ΤΗΣ ΒΙΒΙΑΝ ΣΤΕΡΓΙΟΥ
Δεκαετία του 2010: Δέκα χρόνια που στην Ελλάδα ισοδυναμούν με αιώνες

Β. Βαμβακάς / Δεκαετία του 2010: Δέκα χρόνια που στην Ελλάδα ισοδυναμούν με αιώνες

Οποιοσδήποτε απολογισμός της είναι καταδικασμένος στη μερικότητα, αφού έχουν συμβεί άπειρα γεγονότα που στιγμάτισαν τις ζωές όλων μας ‒ δύσκολο να μπουν σε μια αντικειμενική σειρά.
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΜΒΑΚΑ

σχόλια

14 σχόλια
Τη 1η season τη θεωρω καθαρα γνωριμια με το κοινο.Η 2η season εχει ΕΡΜΗΝΙΕΣ αν εξαιρεσουμε του Adam Levine(τραγουδιστης των Maroon 5) που ηταν ενας απλος guest στη season. Ειδικα η Jessica Lange η οποια εκλεψε την παρασταση και στις 3 seasons. H Lily Rabe??? ως διχασμενη-δαιμονισμενη??? ολοι αν οχι οι περισσοτεροι επαιξαν εξαιρετικα στη 2ηH 3η ηταν μακραν η πιο splatter απ'ολες..ΑΛΛΑ ?!? ΕΥΤΥΧΩΣ επεται και συνεχεια
Aυτή την περίοδο βλέπω τον 3ο κύκλο του American Horror Story, για να πω την αλήθεια ανακουφίστηκα που το σκηνικό άλλαξε σε σχέση με το άσυλο κ είναι κάπως πιο "ευχάριστο". Βέβαια στους λάτρεις του τρόμου δεν ξέρω πως θα τους φανεί, θυμίζει κάπως Σαμπρίνα σε ενήλικη βερσιόν. Μάλιστα το διακωμωδούν αρκετά κ μέσα στη σειρά. Πλάκα έχει βλέπεται εύκολα, αλλά αν δε σε ενθουσιάζει η αρχή, δύσκολο να κολλήσεις μετά. Έχω παρατηρήσει πάντως ότι γενικά σατυρίζονται τα πιο κλασικά θέματα σειρών φαντασίας τύπου x-files, ταινιών τρόμου κλπ. Ο δεύτερος κύκλος ήταν ένας αχταρμάς από τα πάντα. Πίτα γύρο απ' όλα. Ναζί, πειράματα, ζόμπι, απαγωγές εξωγήινων, δαίμονες, πόρνες, σχιζοφρενείς, τα πάντα όλα. Μόνο οι Ιλουμινάτοι έλειπαν. Πώς να πάρεις κάτι τέτοιο στα σοβαρά, δε γίνεται. Περίεργη σειρά.
Η δεύτερη σεζόν (Asylum), ήταν πραγματικά καλή. Η ανατροπή στο τελευταίο επεισόδιο, πραγματικά ήταν αναπάντεχη και έπρεπε να ξαναδεί κάποιος όλα τα επεισόδια της σεζόν με άλλο μάτι. Η φετινή σεζόν, δεν με ενθουσιάζει. Τη βλέπω πάντως, ίσως επιφυλλάσαει εκπλήξεις και ανατροπή πάλι.
"νομίζοντας οτί θα φας pizza, στο τέλος τρως αγκινάρα""πετάω 20 μακαρόνια στον τοίχο και όποιο κάτσει" =Ryan Murphy. Μάλλον το "κι αααν σου κάαατσει?" είναι που τραβάει στις δουλειές του, γιατί τότε είναι διασκεδαστικός ρε γμτ!
Πολύ κλω-κλω και αυγό τίποτα. Κάπως έτσι θα χαρακτήριζε την σειρά ο Γεωργίου αν μιλούσαμε για ποδοσφαιρική ομάδα. Ξεκίνησα το American Horror Story γκαβλωμένος. Θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο horror fan οπότε ξεκίνησα την πρώτη σεζόν με μεγάλες προσδοκίες. Μόλις τελείωσα το έκτο επεισόδιο, έστειλα τον φάκελο "American Horror Story season 1" κατευθείαν στον κάδο ανακύκλωσης, χωρίς τύψεις. Σπάνια κίνηση για μένα γιατί συνήθως έχω υπομονή και δεν απορρίπτω τόσο εύκολα τανίες/σειρές. Αλλά μέχρι το έκτο επεισόδιο δεν είχα δει τίποτα που να με κάνει να θέλω να δω την εξέλιξη της όποιας ιστορίας. Βαρετό, ανέμπνευστο, κλισέ και πάνω απ'όλα TRASH. Όταν βγήκε η δεύτερη σεζόν μου τα είχε πρήξει μια καλή μου φίλη να κάτσω να το δω και μου έλεγε ότι η δεύτερη σεζόν είναι πολύ καλύτερη της πρώτης και με άλλη ιστορία αλλά με τους ίδιους ηθοποιούς και είναι σε ΑΣΥΛΟ. Βέβαια αυτή η καλή μου φίλη είναι λίγο κακόγουστη σε τανίες/σειρές/μουσική αλλά δεν το ξέρει. Αλλά από την άλλη λέω: σε άσυλο διαδραματίζεται το όλο πανηγυράκι. Τι μπορεί να πάει στραβά;Well.. έχουμε και λέμε: EΞΩΓΗΙΝΟΙ.Έπρεπε να το βγάλω αυτό από μέσα μου. Εξωγήινοι + Άσυλο = ΟΧΙ.Εντάξει το ήξερα ότι είναι τρασίλα. Ξεκίνησα με ανοιχτό μυαλό. Λέω ντάξει, να με τρομάξει μάλλον αποκλείεται. Να με σοκάρει το ίδιο... Αλλά τουλάχιστον να με διασκεδάσει αυτό θέλω μόνο ρε πούστη μου!Στα δύο πρώτα επεισόδια κάτι πήγε να γίνει αλλά στην πορεία τα πάντα γίνανε ένα ματσομπούρδελο. Serial killer, εξωγήινοι, Anne Frank και δεν συμμαζεύεται... Η πλάκα είναι ότι η σειρά δεν είναι τόσο κακή. Δηλαδή τα πάντα είναι πολύ προσεγμένα. Από την παραγωγή μέχρι τις ερμηνείες των ηθοποιών, τα κοστούμια και όλο αυτό το 60's feeling είναι well executed. Και επίσης μ'άρεσε πολύ το τελευταίο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν σε σημείο που να νομίζω ότι βλέπω άλλη σειρά. Αλλά μόλις αφαιρέσεις όλο αυτό το γυαλιστερό περιτύλιγμα νομίζοντας οτί θας pizza, στο τέλος τρως αγκινάρα.
Γιαυτό ακριβώς δεν δικαιολογεί τον όρο "trash". Δεν πρόκειται για μια χαμηλού προϋπολογισμού σειρά με φτωχά εφέ και ατάλαντους ηθοποιούς αλλά για μια πολυδιαφημισμένη παραγωγή με σεβαστό budget και γνωστούς ηθοποιούς. Αχταρμάς άνευ λόγου.
Η σειρά έχει πολύ δυνατή σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτικά ταλέντα. Σίγουρα τραβηγμένες σεναρικές ιδέες και σκηνοθεσία που οπωσδήποτε υποπέφτουν στο προσωπικό γούστο του καθενός και την αποψή του περί ακροτήτων, αλλά προσωπικά θεωρώ πως η και καλά "επιτηδευμένη" σκηνοθεσία αποδίδει αριστουργηματικά το κλίμα παράνοιας υπό το οποίο εκτυλίσσονται οι ιστορίες. Αρκετά οξύμωρο το οτι υπέφερες κατα τη διάρκεια των επεισοδίων της 2ης που έχτιζαν προς το φινάλλε που τόσο σου άρεσε. Η δεύτερη σεζόν είναι η αγαπημένη μου (και καλύτερη πιστεύω) της σειράς καθώς δένουν υπέροχα οι ακραίες ιδέες υπό το πρίσμα του "τρελού" στο άσυλο καθώς και το πως οι θεματολογίες αντικατοπτρίζουν την εποχή: εξωγήινοι - ταξίδι στο διάστημα/άνθρωπος στο φεγγάρι, Ανν Φρανκ/ναζί επιστήμονας - απομεινάρια ενός πολύ πρόσφατου πολέμου, γκέι καταπιεσμένη δημοσιογράφος φυλακίζεται παράνομα και και και... Όλα αυτά όπως προέιπα υπό εξάιρετη και καινοτόμα για την τηλεόραση σκηνοθεσία, γνήσια ανατρεπτικό σενάριο με την απαραίτητη ένταση (σε αντίθεση ας πούμε με το prison break που ο θεατής απηυδούσε βλέποντας τον Μάικλ σε κάθε επεισόδιο να το σκάει πίσω από την χέστρα και τον σκηνοθέτη/σεναριογράφο να προσπαθεί να αγχώσει ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ τον θεατή για το αν θα προλάβει να γυρίσει ο ήρωας και να το παίξει κοιμισμένος στον φρουρό, όταν η απάντηση ήταν προφανής... μιλώντας για φτωχές ανατροπές και ένταση).
Προσωπικά, βρίσκω την τρίτη σεζόν πολύ πιο σφιχτοδεμένη κι ενδιαφέρουσα από τη δεύτερη, η οποία ξεκίνησε πολύ καλά, αλλά το έχασε στο τέλος. Γενικά, ο τίτλος της σειράς είναι πολύ παραπλανητικός ή ίσως και ειρωνικός. Ναι μεν βασίζεται στις κλασικές δομές του αμερικανικού horror, αλλά περισσότερο εστιάζει στο παρασκήνιο, παρά στην αφήγηση.
Είμαι φαν των ταινιών τρόμου αλλά αυτή η σειρά είναι μεγάλη μούφα. Μπερδεμένη, βαρετή χωρίς να προσφέρει πολλά. Βάζουν πολλούς χαρακτήρες και η ανάπτυξη τους είναι μηδαμινή ενώ το σενάριο τελειώνει απότομα. Αν συνέχιζαν ένα στόρυ σε δύο-τρείς κύκλους μπορεί να ήταν καλύτερα.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ