Το Santa Thecla είναι μια οινική ανάμνηση που μας ταξιδεύει στη Σέριφο. Πίσω από το κρασί αυτό υπάρχει μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης και επιβίωσης. Η ιστορία ξεκινάει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο παππούς Χρήστος πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς και στάλθηκε σε ένα στρατόπεδο κράτησης στον Δομοκό. Η γυναίκα του η Κυριακούλα δεν άφησε τα πράγματα στη μοίρα τους. Έφερε τα πάνω κάτω. Μέσα στη φτώχεια και τις κακουχίες του πολέμου κατάφερε και μάζεψε χρήματα, πήγε στο στρατόπεδο, δωροδόκησε τους φρουρούς και βοήθησε τον άντρα που αγαπούσε να δραπετεύσει. Για να κρυφτούν πήγαν στη Σέριφο, στην περιοχή Σκλαβογιάννη, όπου είχε ένα κτήμα. Κρησφύγετο και τόπος επιβίωσης. Κατάφεραν να επιβιώσουν χάρη στη βοήθεια των ντόπιων και στους καρπούς του κτήματος. Τα κατάφεραν, και όταν ο πόλεμος τελείωσε, πήγαν στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή. Για να ξέρετε, η ιστορία τους είχε ευτυχισμένο τέλος. Έφτιαξαν την οικογένειά τους και ταξίδεψαν στο φως σε μεγάλη ηλικία. Προσωπικά, μου αρέσουν τα έργα με καλό τέλος, οπότε μου δίνει χαρά να ξέρω πως οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν έζησαν τελικά αγαπημένοι μαζί.
Το 2016, έπειτα από είκοσι χρόνια προσπάθειας για να διευθετήσει τις κληρονομικές εκκρεμότητες, ο Χρήστος Παπαναστασίου, ο εγγονός του ζευγαριού της ιστορίας μας, αποκτάει την κυριότητα του κτήματος και αποφασίζει να φτιάξει κρασί με τις γηγενείς ποικιλίες που βρίσκει φυτεμένες ήδη στο χωράφι. Έγιναν, επίσης, νέες φυτεύσεις με ασύρτικο, σεριφιώτικο, αηδάνι και μαυροτράγανο – και το μέλλον θα μας δείξει τι θα φέρει.
Ο τρύγος γίνεται παρέα με τους κολλητούς από την Αθήνα, που βρίσκουν «δικαιολογία να δραπετεύσουν από την πόλη για να βοηθήσουν στον τρύγο». Στο τέλος, η γιορτή με τα κρασιά και τα φαγητά γίνεται στο «κελάκι» των δεκατριών τετραγωνικών που υπάρχει στο κτήμα.
Όταν τον ρώτησα γιατί ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα, μου είπε «γιατί ήθελα να του ξαναδώσω ζωή, έτσι απλά».
Ο Χρήστος δεν είναι ούτε αμπελουργός ούτε οινολόγος, είναι όμως φανατικός οινόφιλος. Συνεργάστηκε, λοιπόν, με τον Γιάννη Παπαοικονόμου, οινολόγο, που έχει βάλει τη σφραγίδα του σε γνωστά κρασιά της Σαντορίνης και όχι μόνο. Ο Γιάννης Παπαοικονόμου είναι ένας από τους πιο σεμνούς ανθρώπους του κρασιού που έχω γνωρίσει. Δεν λέει πολλά, δεν φωνάζει «κοιτάξτε με» – δεν του χρειάζεται. Μιλάει η δουλειά του γι’ αυτόν. Όταν δοκιμάζεις τα κρασιά του, ψάχνεις να τον βρεις. Και όταν μαθαίνεις ότι εκείνος βρίσκεται πίσω και από αυτό το υπέροχο κρασί, σου ’ρχεται μια φράση στο μυαλό: «Α, έτσι εξηγείται!».
Μια άλλη οινική προσωπικότητα που εκτιμώ και θαυμάζω, ο Σταμάτης Μυλωνάς από την Κερατέα, φιλοξενεί και φροντίζει το κρασί όσο δημιουργείται. Ο Σταμάτης συμπληρώνει την ομάδα, μια και το κρασί φτιάχνεται στο οινοποιείο του. Πώς, λοιπόν, οι ενέργειες αυτών των τριών ανθρώπων να μην οδηγήσουν σε ένα κρασί με χαρακτήρα και βάθος; Κάθε γουλιά και μια σκέψη.
Οι γείτονες γεωργοί έδωσαν νέα ζωή στους αμπελώνες της Αγίας Θέκλας για να βοηθήσουν να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Χρήστου. Όλες οι εργασίες γίνονται με το χέρι και με τη βοήθεια των φίλων. Ο τρύγος γίνεται παρέα με τους κολλητούς από την Αθήνα, που βρίσκουν «δικαιολογία να δραπετεύσουν από την πόλη για να βοηθήσουν στον τρύγο». Στο τέλος, η γιορτή με τα κρασιά και τα φαγητά γίνεται στο «κελάκι» των δεκατριών τετραγωνικών που υπάρχει στο κτήμα.
Το κρασί φτιάχνεται από τα σταφύλια που μας δίνουν υπεραιωνόβια κλήματα από διάφορες κυκλαδίτικες ποικιλίες, με το σεριφιώτικο και το ασύρτικο να κυριαρχούν, ενώ κουντούρα, ψαροσύρικο, αηδάνι και άλλες σπάνιες ποικιλίες μπαίνουν επίσης στο χαρμάνι. Το κρασί αυτό, όπως λέμε, είναι ένα field blend, ένα κρασί από όλες τις ποικιλίες που υπάρχουν στο αμπέλι. Εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες στην καλλιέργεια, από τη φύτευση και την έλλειψη νερού μέχρι τους δυνατούς ανέμους, την πρόσβαση στα αμπέλια. Η αμπελουργία στις Κυκλάδες είναι σαν σταυρόλεξο για γερούς λύτες. Όλα είναι δύσκολα, μια μεγάλη τρέλα. Αλλά αφού η τρέλα λείπει από τη ζωή μας, όταν τη συναντάμε εμπνεόμαστε. Όταν αυτή η τρέλα θεμελιώνεται με σκληρή δουλειά και γνώση, τότε το αποτέλεσμα είναι εμπειρία.
Τα σταφύλια μαζεύονται και στέλνονται με ψυγείο στην Αττική για να ξεκινήσει η οινοποίηση. Οινολογικά γίνονται ελάχιστες παρεμβάσεις, για να μπορέσει να αποτυπωθεί η ταυτότητα του τόπου. Η οινοποίηση γίνεται σε δεξαμενές και παραμένει με τις φίνες οινολάσπες του για 8 μήνες. Το 2022 ήταν μια καλή χρονιά, γιατί έκανε χειμώνα.
Το Santa Thecla παράγεται σε 2.000 περίπου φιάλες τον χρόνο. Είναι ένα κρασί που όταν το σερβίρω στο εστιατόριο, λέω πάντα στους συνδαιτυμόνες να δώσουν προσοχή, γιατί η γεύση αλλάζει από γουλιά σε γουλιά. Φρέσκα πράσινα μήλα στην αρχή, μοσχολέμονο, ροδάκινο και νεράντζι, θυμάρια και ρίγανες στη συνέχεια. Ένα κρασί που ονειρεύεσαι να το πιεις στη Σέριφο, στο κελάκι του Χρήστου, να αγναντεύεις το Αιγαίο, να φιλοσοφείς, να ακούς τα τζιτζίκια, να νιώθεις τη ζέστη. Στο τραπέζι θα βάλω ντολμαδάκια γιαλαντζί, σπανακόπιτα με χειροποίητο φύλλο, βλίτα με πολύ λεμόνι και χοντρό αλάτι, γαύρο τηγανητό, καλαμαράκια τηγανητά, φαβοκεφτέδες, αλλά και κοτόπουλο λεμονάτο με πατάτες στον φούρνο. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να γίνω κι εγώ μία από τις «κολλητές» και να πάω για τρύγο στη Σέριφο!
