ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ εφημερίδα του έτους 4264:
Συγκλονιστική ανακάλυψη!
Ερευνητές κατόρθωσαν να αποκρυπτογραφήσουν μια αρχαία γραφή.
Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Ακαδημίας της Αντικειμενικής Αλήθειας ομάδα ερευνητών παρουσίασε τα αποτελέσματα πολυετούς έρευνας που κατέληξε στην αποκρυπτογράφηση των αινιγματικών εγγράφων τα οποία ξεθάφτηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής σταθμού αιολικής ενέργειας πριν από 7.892.640 λεπτά. Η ανάγνωση και ερμηνεία τους φέρνουν επανάσταση στις γνώσεις μας για την αρχαιότητα. Η παραδοσιακή αντίληψη ήταν ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής δεν γνώριζαν τη χρήση γραφής και η επικοινωνία τους βασιζόταν εξ ολοκλήρου σε εικόνες.
Ως γνωστόν, έχουν ανακαλυφθεί εκατομμύρια στρογγυλοί δίσκοι που φέρουν πάνω τους τα ακόμα μη αποκρυπτογραφημένα σύμβολα «CD» (μάλλον μαγικά σημάδια). Όλα άλλαξαν όμως όταν ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες σβώλοι από άγνωστη ουσία που είχαν καεί και διατηρηθεί σχεδόν απολιθωμένοι και αποδείχθηκε ότι ήταν γραπτά κείμενα.
Η χημική ανάλυση έδειξε ότι η εν λόγω ουσία ήταν οργανικό υλικό που εκείνη την εποχή το ονόμαζαν «χαρτί» και –όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, αν λάβουμε υπόψη τις πρωτόγονες συνθήκες εκείνης της εποχής– συλλεγόταν με κάποιο τρόπο από δέντρα. Ορισμένοι επιστήμονες διατύπωσαν ακόμα και την ακραία υπόθεση ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν μεγάλες ομάδες δέντρων εκτός εκθεσιακών χώρων(!), οι οποίες ονομάζονταν «δάση».
Μετά από πολλά πειράματα και ανεπιτυχείς προσπάθειες, που δυστυχώς είχαν ως αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή πολλών λεγόμενων «βιβλίων», οι ερευνητές κατάφεραν τελικά να διαχωρίσουν μεμονωμένα φύλλα και να διαβάσουν πάνω τους σημεία γραφής όμοια με τη σημερινή. Το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση το έδωσαν τα αριθμητικά σύμβολα που είναι πανομοιότυπα με τα δικά μας.
Η παρατήρηση αυτή οδήγησε τους επιστήμονες στην υπόθεση ότι και τα σημάδια που μοιάζουν με γραφή μπορεί να είναι γράμματα με φωνητική αξία, παρόμοια με τα γράμματα του αλφαβήτου μας. Και όντως! Παρά την αποσπασματική διατήρηση των περισσότερων κειμένων, ενδελεχείς μελέτες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η γλώσσα που μιλιόταν στη χώρα μας κατά τους αρχαίους εκείνους χρόνους ήταν μια μορφή της αγγλικής.
Το γεγονός ότι η «Ευρώπη» περιβαλλόταν από πολλούς εχθρούς συνέβαλε στην ανάπτυξη μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας. Εχθροί των «Ευρωπαίων» ήταν διάφορα έθνη, οι «Άραβες», οι «Μουσουλμάνοι», οι «Πρόσφυγες», οι Ρώσοι και το «Ηνωμένο Βασίλειο».
Μια πινακίδα αποκάλυψε τον τόπο εύρεσης των κειμένων. Ήταν μια εγκατάσταση που λεγόταν «International Press», μάλλον ένα είδος αρχείου. Δυστυχώς, δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί όλα τα κείμενα. Ειδικότερα ένα έγγραφο με τον τίτλο «Le Figaro» είναι εντελώς ακατανόητο. Ίσως αντιπροσωπεύει τις προσπάθειες ενός ξένου να μάθει την τοπική γραφή. Φαίνεται ότι όλα τα έγγραφα («εφημερίδες», «περιοδικά» και «βιβλία») προέρχονται από ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Ένα ακόµα ζήτηµα τελεί υπό αµφισβήτηση, το αν ο αριθµός 2022 αναφέρεται σε λεπτά, όπως στο δικό µας σύστηµα υπολογισµού του χρόνου, ή σε ηµέρες· είναι απίθανο να αναφέρεται σε χρόνια.
Πραγματικά συγκλονιστικές είναι οι νέες γνώσεις σχετικά με τη θρυλική χώρα «Ευρώπη», που κατέχει εξέχουσα θέση στη μυθολογία μας. Μπορεί πλέον να θεωρηθεί βέβαιο ότι η «Ευρώπη» ήταν κράτος που κατοικούνταν από έθνος με ενιαία ιθαγένεια, τους «Ευρωπαίους». Εκφράσεις όπως «ευρωπαϊκή μουσική», «ευρωπαϊκή τέχνη», «ευρωπαϊκός κινηματογράφος», «ευρωπαϊκή μόδα» και άλλες δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι το έθνος αυτό διέθετε ομοιογενή πολιτισμό. Πρέπει να είχε και την ίδια θρησκεία.
Θρησκευτικές γιορτές όπως η Πρωτοχρονιά, το Πάσχα και η «Μαύρη Παρασκευή» γιορτάζονταν ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη αλλά και σε γειτονικές χώρες. Η σημαντικότερη γιορτή ήταν τα X-mas, πιθανότατα ένα προ-ευρωπαϊκό τελετουργικό ασαφούς προέλευσης που συνδέεται με δύο άλλους πολύ σημαντικούς, αλλά αινιγματικούς πολιτιστικούς θεσμούς, το «X-Files» και το «X-Factor». Οι εθνικοί ήρωες και θεοί των Ευρωπαίων απεικονίζονταν στο «ευρώ», το νόμισμα του κράτους.
Η σημαντικότερη έκφραση της εθνικής ταυτότητας των «Ευρωπαίων» ήταν μια μεγάλη ανοιξιάτικη νυχτερινή γιορτή γονιμότητας, ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Ευρο-οράματος (Euro-vision). Ειδικοί υμνολόγοι που εκπροσωπούσαν τις διάφορες επαρχίες διαγωνίζονταν στην ψαλμωδία, προκαλώντας στους πιστούς οράματα (vision) και μια μυστικιστική εμπειρία. Συνδυάζοντας διάφορα κριτήρια, όπως η κοινή αγγλική γλώσσα, το νόμισμα και τα «ευρωοράματα», οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι ακόλουθες περιοχές ανήκαν στο κράτος της «Ευρώπης»: Αζερμπαϊτζάν, Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Λουξεμβούργο, Μαυροβούνιο, Ντόιτσλαντ, Ολλανδία, Ουκρανία, Πορτογαλία, Σαν Μαρίνο, Σλοβενία, Τουρκία και Φινλανδία. Η θέση του Βατικανού παραμένει αινιγματική, διότι αν και χρησιμοποιούσε το «ευρώ», δεν συμμετείχε στην τελετουργία της Eurovision, πιθανώς επειδή ο πληθυσμός του ασπαζόταν μια διαφορετική (μειονοτική) θρησκεία.
Το γεγονός ότι η «Ευρώπη» περιβαλλόταν από πολλούς εχθρούς συνέβαλε στην ανάπτυξη μιας ισχυρής εθνικής ταυτότητας. Εχθροί των «Ευρωπαίων» ήταν διάφορα έθνη, οι «Άραβες», οι «Μουσουλμάνοι», οι «Πρόσφυγες», οι Ρώσοι και το «Ηνωμένο Βασίλειο». Μάλιστα η αντίθεση μεταξύ των ονομάτων «Ηνωμένο Βασίλειο» και «Ευρωπαϊκή Ένωση» εκφράζει τις διαφορετικές συνταγματικές και πολιτικές δομές των δύο αυτών εχθρικών κρατών. Δύο έθνη που δεν μπορούν ακόμα να εντοπιστούν σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές φέρουν τα αινιγματικά ονόματα «Μετανάστες» και «Αιτούντες άσυλο». Οι στρατοί αυτών των δύο εθνών έκαναν επανειλημμένα εισβολές στην Ευρώπη.
Οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι των «Ευρωπαίων» στους δύσκολους καιρούς ήταν δύο έθνη στη Δύση: μια χώρα που ονομαζόταν «Αμερική» και μια άλλη χώρα που ονομαζόταν «Ούζα» (ή «Ούσα», «USA»). Οι πληθυσμοί τους μιλούσαν παρόμοιες διαλέκτους. Υποθέτουμε ότι η αγγλική γλώσσα –και γενικότερα ο πολιτισμός– μεταφέρθηκαν στην Ευρώπη από αποίκους από την «Αμερική» και την «Ούζα». Αυτή η διαδικασία εκπολιτισμού ονομάστηκε «αμερικανοποίηση» και αντιμετωπίστηκε αρνητικά από τμήματα των Ευρωπαίων ιθαγενών. Ο πρώτος σταθμός αυτών των αποίκων πρέπει να ήταν η επαρχία «Ελλάδα», δηλαδή η σημερινή μας χώρα. Οι πηγές την αναφέρουν περιστασιακά ως «λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού», ακριβώς επειδή οι άποικοι και οι ιεραπόστολοι του πολιτισμού από την «Αμερική» και την «Ούζα» μάλλον εγκαταστάθηκαν εδώ για πρώτη φορά.
Κάποια αινίγματα παραμένουν άλυτα. Για παράδειγμα, δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί αν οι «Βρυξέλλες», ένας άλλος εχθρός των «Ευρωπαίων», ήταν κάποια επαρχία που είχε αποσχισθεί ή άλλη χώρα. Η ύπαρξή της συνάγεται από εκφράσεις όπως «η γραφειοκρατία των Βρυξελλών», «η πολιτική των Βρυξελλών» και άλλες. Βέβαιο είναι ότι το βρυξελλιώτικο έθνος ούτε το «ευρώ» χρησιμοποιούσε ούτε και είχε γίνει δεκτό στο «Ευρωόραμα» (Eurovision).
ΥΓ.: Ως αρχαίος ιστορικός, μονίμως εκτεθειμένος στον κίνδυνο να παρερμηνεύσω τις αποσπασματικές πηγές μου, αναρωτιέμαι τι θα σκεφτούν οι ιστορικοί του μέλλοντος για την εικόνα που παρουσιάζει η σημερινή Ευρώπη, αν διατηρηθούν κάποια γραπτά κείμενα για δυόμισι χιλιάδες χρόνια και δεν χαθούν τα πάντα σε κάποιο σύννεφο (cloud).
