ΗΤΑΝ ΤΟΝ ΜΑΚΡΙΝΟ Ιούνιο του 2014, στο 18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Τρία χρόνια μετά τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής, εννιά μήνες μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα (Killah P), έναν μήνα μετά την εκλογή της ως τρίτου κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο και σχεδόν έναν χρόνο πριν ζήσουμε το «πρώτη φορά αριστερά» με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση.
Μέσα στο νέο κύμα του queer trans (ΛΟΑΤΚΙ+) κινήματος συμμετείχαμε στο φεστιβάλ με workshops, ομιλίες κ.ά. Το σύμφωνο συμβίωσης ομόφυλων και η νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου ήταν ακόμα διεκδικήσεις.
Με την ομάδα queer trans και άλλες ομάδες, όπως η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, είχαμε συμμετάσχει στις συνελεύσεις της διοργάνωσης με τον όρο να μην ακουστούν από τα μικρόφωνα σεξιστική και ομοφοβική ραπ. Υπήρξε έντονος προβληματισμός από τη διοργάνωση για τον μειωμένο αριθμό των εισιτηρίων χωρίς ραπ σκηνή και προφανώς δεν πήγε καλά αυτό.
Σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό, δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να μην επηρεάστηκε βαθιά από κάποια μορφή πορνογραφίας, είτε μιλάμε για το old school «Playboy» είτε για τα porn sites.
Με αφορμή το live του 12ου Πιθήκου, μια ομάδα queer trans ατόμων διαμαρτυρήθηκε με πορεία εντός της Πανεπιστημιούπολης, φωνάζοντας αντισεξιστικά συνθήματα και καταλήγοντας πάνω στην κεντρική σκηνή του φεστιβάλ με rainbow σημαία, την ώρα της εμφάνισης της Μ. Κανά. Ναι, τελικά οι έντεχνες την πλήρωσαν τη νύφη! Θυμάμαι ακόμα κάποιους ραπάδες να μας πλησιάζουν μετά, προσπαθώντας να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να διεκδικήσουν τον χώρο τους στη σκιά του πένθους.
Λίγες ημέρες μετά, η ομάδα του νεοσύστατου τότε χιπ-χοπ καφενέ (Εργατική Λέσχη Περιστερίου), επηρεασμένη από τα ντράβαλα του φεστιβάλ, διοργανώνει μια εκδήλωση με θέμα τον σεξισμό και την ομοφοβία στη ραπ σκηνή. Η τρανς απόβαση στα Δυτικά άρχισε από το Φεμινιστικό Κέντρο της οδού Ερεσού. Τακούνια, βεντάλιες, καλιαρντά και μετρό μέχρι τη λεωφόρο Θηβών. Στην ταράτσα του καφενέ, κόσμος, μπίρες, τσιγάρα, ένταση και open mic. Φωνές με κατανόηση, άλλες με ενσυναίσθηση, ανταλλαγή απόψεων και βιωμάτων. Θυμάμαι μια παρέα αγοριών που στο τέλος με πλησίασαν και μου χάρισαν τα CD με τις μουσικές τους. «Τα γράφουμε και τα πληρώνουμε μόνοι μας και δεν είναι σεξιστικά», μου είπαν όσο ο κόσμος είχε αρχίσει να αραιώνει και θα επέστρεφα στα Εξάρχεια με τον Κακοτέχνη.
Το 2019 ο Kanye West, σε συνέντευξη με αφορμή την κυκλοφορία του «Jesus is King» στον Zane Lowe, εξομολογήθηκε τον εθισμό του στην πορνογραφία από την ηλικία των 5 ετών. Φταίει ο μπαμπάς του που γούσταρε πορνό; Φταίει το πορνοπεριοδικό; Φταίει το τυπογραφείο; Φταίει το αγοραστικό κοινό; Το coming out του ακολούθησαν κι άλλα αστέρια της μουσικής βιομηχανίας, όπως η Billie Eilish!
Άλλωστε, σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που να μην επηρεάστηκε βαθιά από κάποια μορφή πορνογραφίας, είτε μιλάμε για το old school «Playboy» είτε για τα porn sites. Σήμερα όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμα και αυτά που δεν είναι επίσημα dating apps, εξυπηρετούν και πορνογραφικούς σκοπούς. Γυμνές φωτογραφίες για «μια προβολή» που ανταλλάσσονται μέρα νύχτα με σκοπό τη φαντασίωση και το σεξ.
Ο Kanye είπε πως τον θεράπευσε ο Θεός, παρ’ όλα αυτά οι δημόσιες εμφανίσεις του με τις συντρόφους του τον διαψεύδουν, όπως και το περιεχόμενο των στίχων του έκτοτε. Γιατί χωρίς αυτό το περιεχόμενο ο Kanye δεν θα είναι ο Kanye. Χωρίς τον σεξισμό πολλοί ραπάδες δεν θα είχαν περιεχόμενο, άρα δεν θα είχαν ταυτότητα. Ο εθισμός του Kanye είναι αναπόσπαστο μέρος μιας ταυτότητας. Και οτιδήποτε έξω από αυτήν αναγνωρίζεται είτε ως εχθρικό είτε ως υστερόβουλο γιατί διαλύει την ταυτότητα. Ο Kanye τουλάχιστον έκανε το πρώτο βήμα. Αναγνώρισε και μοιράστηκε το δικό του «τραύμα».
Σήμερα ένα εφηβάκι ακούει ραπ και τραπ, σκρολάρει στο TikΤok, κάνει subscribe στο YouTube, είναι θαυμαστής του Andrew Tate και η ιστορία του ίσως εμπνεύσει το σενάριο του επόμενου «Adolescence». Η σεξουαλική εκπαίδευση, η οποία σκανδαλωδώς απουσιάζει από τα σχολεία, αντικαθίσταται από στίχους μισογυνισμού, μισαναπηρίας και μη συναινετικού σεξ. Το χαρτζιλίκι που δίνουν οι γονείς πληρώνει τη συμμετοχή του παιδιού σε αυτή την κουλτούρα και κάποιοι γίνονται πλούσιοι από αυτό, όσο το παιδί ονειρεύεται τη δική του χλιδάτη ζωή.
Γιατί μόνο το ταμείο μετράει και μόνο το ταμείο πονάει. Η κουλτούρα αυτή είναι πολύ πιο βαθιά από τη διόρθωση των στίχων ενός τραγουδιού. Το νεανικό πλήθος που τους οικειοποιείται πριν καν μάθει να κάνει σεξ είναι η ωμή πραγματικότητα.
Και όπως έγραψε η πρώτη Ελληνίδα ράπερ Κατερίνα Γώγου: «Στο μυαλό είναι ο στόχος. Το νου σου, ε;».*
*«Καμιά φορά (Στο μυαλό είναι ο στόχος)», Κ. Γώγου - Κ. Σφέτσας
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
