ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΝΑ αξίωμα, η δοκιμασία για κάθε νέα τεχνολογία έγκειται στην ικανότητά της να αναπαράγει πορνογραφία. Και μέσα στους αιώνες, το κοινό στοιχείο όλων των μορφών πορνογραφίας ήταν η κατανόηση ότι όσο συναρπαστικές κι αν ήταν, αποτελούσαν πάντα μόνο μια χλωμή απομίμηση της πραγματικής σεξουαλικής επαφής. Μετά όμως κατέφτασε το ίντερνετ, προσφέροντας άμεσα, ελεύθερα, διαρκώς και σε απίστευτη αφθονία και ποικιλία πορνογραφικό περιεχόμενο, οδηγώντας σε μια γενιά ανδρών οι οποίοι θεωρούν το πορνό όχι ως ένα υποκατάστατο του σεξ, αλλά ως την πιο βελτιωμένη εκδοχή του.
Με λίγα λόγια, προτιμούν το πορνό από το σεξ με άλλο πρόσωπο. Ο ετεροφυλόφιλος άνδρας μπορεί πλέον να έχει έντονη σεξουαλική «ζωή» χωρίς να χρειάζεται ποτέ να ασχοληθεί με μια πραγματική γυναίκα. Ενισχύοντας αυτή την αντίληψη, στις αρχές του μήνα, ο Ίλον Μασκ δήλωσε στο podcast του Τζο Ρόγκαν ότι τα σεξουαλικά ρομπότ που λειτουργούν μέσω AI δεν απέχουν πολύ από την αγορά των ΗΠΑ: «Σε λιγότερο από πέντε χρόνια πιθανότατα, θα είναι εδώ».
Ένα από τα πρότυπα για τον άνδρα που βάζει την πορνογραφία πάνω από τη φυσική επαφή είναι κάποιος σαν τον διαβόητο μισογύνη «influencer» Άντριου Τέιτ, ο οποίος πέρασε τα τελευταία δύο χρόνια στη Ρουμανία, αφού κατηγορήθηκε για βιασμό και trafficking.
Η παρακολούθηση πορνό online αποτελεί πλέον την πρώτη σεξουαλική εμπειρία για τους περισσότερους έφηβους. Ένα μέσο 14χρονο αγόρι σήμερα έχει δει περισσότερο σκληρό πορνό από ό,τι όλες οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξαιτίας της δύναμης του διαδικτύου να αναισθητοποιεί τους ανθρώπους και να μουδιάζει τις φυσικές τους αντιδράσεις σε σοκαριστικά θεάματα, και εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι αλγόριθμοι, οι νέοι προχωρούν γρήγορα σε όλο και πιο ακραία βίντεο, και –όπως συνέβαινε πάντα– αυτές οι πρώτες εμπειρίες σεξουαλικών γεγονότων επηρεάζουν βαθιά την αίσθηση που έχουν για το πώς πρέπει να είναι το σεξ.
Πρόκειται για μια ιδιωτική, ατομική εμπειρία, θα αντέτεινε κάποιος. Μπορεί αυτό να έχει αντίκτυπο στην κοινωνία; Σίγουρα ναι. Όταν οι στρέιτ άντρες δεν χρειάζονται γυναίκες για να κάνουν σεξ, αναδύεται το εξής ερώτημα: Σε τι τις χρειάζονται; Αν είναι να κάνουν παιδιά, αυτοί οι άντρες θα πρέπει να βγουν στον κόσμο και να γνωρίσουν μερικές γυναίκες, ακόμα κι αν νομίζουν ότι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συμβιβαστούν με μια σεξουαλική εμπειρία κατώτερη του πορνό. Κάποιος του οποίου η εφηβεία έχει περάσει χρησιμοποιώντας ένα κινητό ή ένα λάπτοπ για σεξ, πιθανότατα δεν είναι ειδικευμένος στο να κάνει συζήτηση με πραγματικές γυναίκες, πράγμα που θα αποτελέσει πρόβλημα αν αποφασίσει να βγει εκεί έξω αναζητώντας σύντροφο.
Ένα από τα πρότυπα για τον άνδρα που βάζει την πορνογραφία πάνω από τη φυσική επαφή είναι κάποιος σαν τον διαβόητο μισογύνη «influencer» Άντριου Τέιτ, ο οποίος πέρασε τα τελευταία δύο χρόνια στη Ρουμανία, αφού κατηγορήθηκε για βιασμό και trafficking, αλλά πρόσφατα του επετράπη να ταξιδέψει στις ΗΠΑ, και συγκεκριμένα στη Φλόριντα, όπου τώρα αντιμετωπίζει νέο μπαράζ κατηγοριών (ο ίδιος έχει αρνηθεί κάθε αδίκημα).
Ο Τέιτ είναι ο ιδανικός μέντορας για τον μοναχικό αυνανιστή, σαν να του ψιθυρίζει διαρκώς στ’ αυτί «δεν είσαι loser – είσαι βασιλιάς!», προσφέροντάς του συγχρόνως ατέλειωτες ώρες διαδικτυακού περιεχομένου που προειδοποιεί τους άνδρες ότι οι γυναίκες προσπαθούν να τους ευνουχίσουν. Οι άνδρες όμως που διδάσκονται ότι οι γυναίκες είναι «χειριστικές κι αναίσθητες», που υπάρχουν μόνο για να χρησιμοποιούνται και να κακοποιούνται, πιθανότατα θα περάσουν τη ζωή τους μόνοι.
Το μεγαλύτερο υποπροϊόν του διαδικτύου είναι η μοναξιά και το πορνό δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο από αυτή την άποψη. Όμως δεν έχουμε φτιαχτεί για να ζούμε μ’ αυτόν τον τρόπο – μόλις και μετά βίας αντέχουμε να ζούμε μ’ αυτόν τον τρόπο. Πολλά από τα γνωρίσματα που μας κάνουν ανθρώπους –η συμπόνια, ο στοχασμός, η ικανότητά μας να ερωτευόμαστε και να κάνουμε θυσίες για τους ανθρώπους που αγαπάμε– δεν έχουν κανένα νόημα για τους αλγόριθμους που μας εξουσιάζουν και μας παραμορφώνουν. Το διαδίκτυο δεν έφτασε σαν κύμα αλλά σαν πλημμύρα, και πνιγόμαστε στα θολά νερά του για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα. Κάθε χρόνος που περνάει, είμαστε κάτι λιγότερο από αυτό που ήμασταν. Το μόνο πράγμα που ίσως μπορεί να μας σώσει είναι μια μεγάλη «αποσύνδεση». Αλλά ποτέ δεν θα το κάνουμε αυτό.
Με στοιχεία από The Atlantic
