ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ. Είναι η περίοδος που όλοι αναζητούμε λίγες μέρες ξεκούρασης, γαλήνης και ηρεμίας, όταν προσπαθείς να έχεις μια ανάλαφρη διάθεση, μακριά απ’ το άγχος, το στρες και την ένταση της καθημερινότητας. Όταν απολαμβάνεις τον ήλιο, τη θάλασσα και την ησυχία. Όταν πηγαίνεις σε διάφορες ακρογιαλιές για να νιώσεις στιγμές χαλάρωσης, ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς. Όλα αυτά σας ακούγονται αυτονόητα; Κι, όμως, στη χώρα μας δεν είναι.
Υποθέτω ότι θα έχει τύχει και σε σας. Υπάρχουν στιγμές που έχετε επιλέξει συνειδητά τον προορισμό των διακοπών σας ή τις παραλίες που θέλετε να κολυμπήσετε, αλλά έρχεστε αντιμέτωποι με όλες τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Το μαρτύριο των αυξημένων ντεσιμπέλ ξεκινά. Οργανωμένες και οικογενειακές παραλίες είναι απαγορευμένες αν επιθυμείς λίγη ξεκούραση και ψυχική ηρεμία. Λίγα λεπτά αρκούν και όλα αποδεικνύονται ένα όνειρο απατηλό. Οι προσδοκίες για να περάσεις ευχάριστα την ημέρα σου με κολύμπι και διάβασμα μετατρέπονται σε μια μακρινή ανάμνηση.
Όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του νεοέλληνα, έλλειψη πολιτισμού, επιθετικότητα, αγένεια, τσαμπουκάς και μικροαστισμός προσφέρονται αφειδώς δίπλα από το κύμα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών.
Αναρίθμητες φορές έχω βρεθεί σε ακρογιαλιές στις οποίες έχω διαπιστώσει πόσο πολύ κυριαρχεί η αγένεια, η δηθενιά, ο κρετινισμός, η γραφικότητα και η αναισθησία για τον διπλανό. Αναρωτιέμαι συχνά πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με τόσο θράσος και αναίδεια. Δεν θα ξεχάσω όταν πέρυσι, σε μια μη οργανωμένη παραλία της Πάτμου, ήμουν μαζί με κάποιους Γάλλους, όλοι τους προσηλωμένοι στην ανάγνωση των βιβλίων τους και έφτασαν λίγα λεπτά προκειμένου να ζήσουμε την «κάθοδο των μυρίων», συνειδητοποιώντας πλήρως τι σημαίνει κακομαθημένη ελληνική οικογένεια. Προφανώς, το γαλήνιο καλοκαιρινό τοπίο διαλύθηκε μονομιάς.
Έτσι, λοιπόν, στις πιο δημοφιλείς κατηγορίες των ενοχλητικών τύπων που συναντάς στην παραλία νομίζω ότι με μεγάλη διαφορά πρωταθλητής αναδεικνύεται η «αγία» ελληνική οικογένεια, για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο εθνικό μας ψυχίατρο Ματθαίο Γιωσαφάτ. Είναι περιττό να πούμε ότι προφανώς και δεν αναφερόμαστε σε όλες τις οικογένειες αλλά σε εκείνες όπου η άξεστη συμπεριφορά τους είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Αν παρατηρήσεις λίγο καλύτερα τα γεγονότα, θα δεις ότι τα πάντα ξεκινούν ήδη από το αυτοκίνητο. Μικροτσακωμοί, φωνές και υστερίες. Ακολουθεί το παρκάρισμα κι ύστερα η μετακόμιση όλου του σπιτιού, αφού έχουν κουβαλήσει όλα τα υπάρχοντά τους. Οι κραυγές συνεχίζονται, δημιουργώντας φυσικά στους διπλανούς τους έναν ακατανόητο εκνευρισμό. Η συνέχεια, λίγο ή πολύ, είναι γνωστή. Πιτσιρίκια που τσιρίζουν συνεχώς, παίζουν με την άμμο σαν να βρίσκονται στο σαλόνι του σπιτιού τους, κλαίνε και οδύρονται για το παραμικρό και, φυσικά, γονείς που επιδεικνύουν μια απερίγραπτη αδιαφορία. Γιατί αυτοί οι γονείς θεωρούν απολύτως δεδομένο ότι τα παιδιά τους μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και όπου θέλουν.
Οι φασαριόζικες οικογένειες είναι λοιπόν ο καλοκαιρινός εφιάλτης που όλοι θέλουμε να αποφεύγουμε τα καλοκαίρια, αλλά δυστυχώς παραμονεύουν παντού. Οφείλω να πω ότι με ενοχλεί πολύ περισσότερο η απάθεια αυτών των γονιών παρά οι θορυβώδεις ενέργειες των παιδιών. Κι αυτό διότι, ως διά μαγείας, οι γονείς δημιουργούν πολύ περισσότερο θόρυβο. Θα φωνάξουν τα παιδιά τους, όπου κι αν βρίσκονται, γιατί πολύ απλά δεν τους νοιάζει. Άλλωστε, η αντίληψη ότι η παραλία μού ανήκει είναι βαθιά χαραγμένη στο DNA τους. Είναι οι γονείς που κάθε τέταρτο της ώρας κραυγάζουν διαρκώς στα παιδιά τους: «Έλα να φας τα κεφτεδάκια, τις μπανάνες, το παγωτό». Ή υπάρχει και καλύτερο, όταν ο ηλιοκαμένος σερβιτόρος περιμένει στωικά να του παραγγείλουν και τους ακούμε όλοι να ουρλιάζουν από μια απόσταση σαράντα και πενήντα μέτρων: «Τι θέλεις να σου παραγγείλω;». Θεωρούν επίσης φυσιολογικό τα παιδιά τους να ωρύονται ασταμάτητα, να πετούν παντού άμμο και νερά με τα νεροπίστολά τους και να κλαίνε δίχως αύριο, επειδή διεκδικούν το ίδιο παιχνίδι.
Κι αν τολμήσεις να τους πεις και κάτι θα σου απαντήσουν με το αμίμητο: «Παιδιά είναι, τι να τα κάνεις». Είναι το σημείο όπου η έλλειψη σεβασμού βαφτίζεται παιδαριώδης αυθορμητισμός. Αλήθεια, θα ήθελα πολύ κάποιος να μου πει γιατί αυτή η κατηγορία της ελληνικής οικογένειας είναι τόσο ενοχλητική. Άραγε, όλοι δεν έχουμε δικαίωμα στη θερινή ανάπαυλα; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι απορούν κιόλας όταν δυσφορούμε με την αντικοινωνική συμπεριφορά τους; Ναι, γιατί αυτοί οι γονείς είναι πολύ χειρότεροι από τα παιδιά τους.
Είναι οι γονείς που δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε λίγα δευτερόλεπτα με τον εαυτό τους. Προτιμούν να δίνουν απλόχερα στα παιδιά τους κινητά και tablets για να έχουν με κάτι να απασχολούνται. Γονείς που ξεδιπλώνουν κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο τις φρικτές παράλληλες μοναξιές τους και μετανιώνουν για τα λάθη της ζωής τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν τα παιδιά τους χάνουν σημαντικά κομμάτια της παιδικής τους αθωότητας και δεν τους προσφέρεται η δυνατότητα να «χτίσουν» καλοκαιρινές αναμνήσεις.
Βέβαια, δεν είναι μονάχα αυτοί. Άλλη μια κατηγορία ενοχλητικών τύπων στην παραλία είναι όσοι σηκώνουν –γιατί έτσι γουστάρουν– drones κατά μήκος της ακτής και χαζογελάνε με όσα έχουν καταγράψει, υποκλέπτοντας όλες τις προσωπικές μας στιγμές. Στις αποκρουστικές παρέες εντάσσονται και εκείνοι που με τα μικρά ηχεία τους, σαν άλλοι DJs, βάζουν στη διαπασών όλη την κακογουστιά της μουσικής σκηνής, διότι προφανώς τα ακουστικά έχουν εφευρεθεί για τους πολιτισμένους.
Στους αγενείς λουόμενους συμπεριλαμβάνονται φυσικά και οι εκκολαπτόμενοι «τσιτσιπάδες» και γνωστοί ως «τάκα-τούκες» της παραλίας οι οποίοι με τις ρακέτες τους το μόνο που πετυχαίνουν είναι να επιδεικνύουν τον εκβαρβαρισμό τους. Και για να το ξεκαθαρίσω: οι ρακέτες μού αρέσουν πάρα πολύ. Αλλά όχι όταν το παιχνίδι εξελίσσεται μία ανάσα από την πετσέτα ή την ξαπλώστρα του άλλου.
Όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του νεοέλληνα, έλλειψη πολιτισμού, επιθετικότητα, αγένεια, τσαμπουκάς και μικροαστισμός προσφέρονται αφειδώς, δίπλα στο κύμα, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών. Και πίστευα τελικά ότι οι τσούχτρες με ενοχλούσαν περισσότερο. Διαψεύστηκα.
