ΠΟΛΛΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ της αριστεράς για αρκετό καιρό είναι σχεδόν θλιμμένα και αυτό δεν συμβαίνει μόνο εξαιτίας των γνωστών και πολυσυζητημένων λόγων που αφορούν τις χαμηλές επιδόσεις τους στις δημοσκοπήσεις οι οποίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Το ίδιο νομίζω συμβαίνει και με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν αδυνατεί απλώς να εισπράξει ένα αξιοσημείωτο ποσοστό από τη μεγάλη φθορά της ΝΔ αλλά αγκομαχεί κάθε φορά για να μη χάσει την δεύτερη θέση σε ό,τι αφορά την επιρροή του στην κοινωνία. Η θλίψη, ο φόβος και ο προβληματισμός μετατράπηκαν σε ανησυχία λίγες ημέρες πριν, όταν μια εταιρεία δημοσκοπήσεων (MRB) ανέδειξε την Πλεύση Ελευθερίας, πιο γνωστή ως «κόμμα της Ζωής», στην τρίτη θέση με ποσοστό 9%, μια ανάσα (μόλις 2,5 μονάδες) από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου όμως δεν χαμογέλασε πλατιά εκείνη την ημέρα μόνο γι’ αυτόν τον λόγο. Οι πολίτες την έφερναν στην πρώτη θέση σε ό,τι αφορά τη στάση των πολιτικών αρχηγών για το έγκλημα (όπως εκτιμά το 72,5% των πολιτών ότι πρέπει να χαρακτηριστεί) των Τεμπών. Εκτίμησαν ιδιαίτερα την παρουσία της στη Βουλή όταν συζητήθηκε το θέμα, τις αντιπαραθέσεις που είχε σχεδόν με όλους, τη φωνή που ύψωνε και ακουγόταν δυνατά. Ακόμα και φανατικοί επικριτές της έλεγαν πως εκείνες τις ημέρες η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Με θετικό ή αρνητικό τρόπο, σίγουρα σήκωσε πολλή σκόνη.
Η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος, η Λατινοπούλου θεωρούνται και ονομάζονται αντισυστημικοί. Ένα μείγμα καθολικής απόρριψης και ισοπεδωτικής γενίκευσης των πάντων με έντονες και ισχυρές δόσεις λαϊκισμού και συχνά αγοραίες πολιτικές εκφράσεις ονομάζεται αντισυστημισμός. Μια ιδεολογική θολούρα η οποία λειτουργεί με έναν γκροτέσκο τρόπο και περισσή αυτοαναφορικότητα ονομάζεται αντισυστημισμός.
Τι λένε πολλοί γι’ αυτήν; Πως είναι μαχητική, έχει πολιτικό τσαμπουκά, τα λέει έξω από τα δόντια, χύμα και τσουβαλάτα, δεν ορρωδεί προς ουδενός, εμφανίζεται στα δικαστήρια, στη Βουλή, στα πρωινάδικα, στους δρόμους και στις διαδηλώσεις με περίσσιο δυναμισμό και μιλάει για όλα, κάνει φασαρία, οργίζεται και μιλάει σκληρά σε όσους βρίσκονται απέναντί της – αν γραφτεί ότι αρκετοί φοβούνται να αντιπαρατεθούν μαζί της γιατί δεν ξέρουν τι θα ακούσουν, δεν θα είναι υπερβολή. Η Ζωή είναι αυτό που με μια λέξη χαρακτηρίζεται τόσο εσφαλμένα στην εποχή μας «αντισυστημική». Το κομμάτι του εκλογικού σώματος που αυτοχαρακτηρίζεται έτσι, σύμφωνα με μια τελευταία δημοσκόπηση, αγγίζει το 37,4% (Φεβρουάριος 2025, GPO). Και η Πλεύση Ελευθερίας έχει και εκεί μια εξαιρετική επίδοση.
Στη χώρα που οι πολιτικοί ορισμοί έχουν πάρει εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που πραγματικά, και ιστορικά, έχουν, η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος, η Λατινοπούλου και διάφοροι άλλοι με μικρότερη επιρροή και εμβέλεια πολιτικοί θεωρούνται και ονομάζονται αντισυστημικοί. Ένα μείγμα καθολικής απόρριψης και μέσα από αυτήν ισοπεδωτικής γενίκευσης των πάντων με έντονες και ισχυρές δόσεις λαϊκισμού και συχνά αγοραίες πολιτικές εκφράσεις ονομάζεται αντισυστημισμός. Μια εύθραυστη ισορροπία που λειτουργεί σαν πολιτικό εκκρεμές, απόλυτα ασαφής και με απροσδιόριστες ιδεολογικές αναφορές ονομάζεται αντισυστημισμός. Μια πολιτική συμπεριφορά που στηρίζεται κατά βάση στη διαμαρτυρία χωρίς ιδεολογική θεώρηση του υποκειμένου, η οποία εκδηλώνεται και στηρίζεται κυρίως στο συναίσθημα, στην οργή, στο μίσος και στις ακατέργαστες αντιδράσεις που προκαλούνται από τις συχνά βίαιες συνθήκες επιβίωσης ονομάζεται αντισυστημισμός. Μια ιδεολογική θολούρα η οποία λειτουργεί με έναν γκροτέσκο τρόπο και περισσή αυτοαναφορικότητα αυτόν τον χαρακτηρισμό παίρνει.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είναι η μοναδική και σίγουρα όχι η κύρια υπεύθυνη γιατί κερδίζει πόντους και παγιώνει την παρουσία της στο πολιτικό σκηνικό. Βρήκε πολύτιμο ζωτικό χώρο, ένα κύμα δυσαρέσκειας, αποϊδεολογικοποίησης και απαξίωσης της αριστεράς όπως την εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα τα χρόνια της εξουσίας του, το οποίο καβάλησε και πορεύεται με έναν επιτυχημένο και αποτελεσματικό τρόπο. Χωρίς το βάρος της ψήφισης ενός μνημονίου που θεωρήθηκε διαβατήριο «αριστεροσύνης», παράλληλα αγκαλιάστηκε με τη Ραχήλ Μακρή, στάθηκε απέναντι σε ό,τι πιο θετικό ψήφισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τη Συμφωνία των Πρεσπών, έκλεισε το μάτι σε πολλούς από τους ακραίους απέναντι και μοιάζει με μια πολιτικά ταλαντευόμενη παρουσία που κινείται από τη μια άκρη ως την άλλη και μπορεί να ταιριάξει σε κάθε περίσταση. Έχει δημιουργήσει ένα πολιτικό μόρφωμα το οποίο προσφέρεται και είναι ελκυστικό για να υποδεχτεί την ψήφο όποιου θεωρεί τον εαυτό του αντισυστημικό.
Η Κωνσταντοπούλου, που τα πάει τόσο καλά, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας συνολικής πολιτικής παρακμής που δεν συναντάται μόνο στη χώρα μας, για την οποία ευθύνη έχουν όσοι την ανέδειξαν ως πολιτική περσόνα και τώρα βλέπουν την πλάτη της στις δημοσκοπήσεις…
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
