ΞΕΡΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που ξεκινούν τη μέρα τους με μία διαγώνια ματιά στα social media, στο Twitter, ειδικώς. Τι τρεντάρει; Σε ποιον αλλάζουμε τα φώτα σήμερα; Ας γράψουμε κάτι σχετικό κι εμείς.
Αν μάλιστα συμφωνούμε και μ’ αυτό που τρεντάρει, ακόμη καλύτερα. Μένουμε μέσα στον παλμό και προωθούμε και μία ατζέντα που λίγο ελέγχει την πολιτική ορθότητα στην οικουμένη. Δεν είναι κακό αυτό. Δείχνει την επιφυλακή μας σε σχέση με προηγούμενες γενιές που ή κοιμούνταν όρθιες ή δούλευαν εκ του πονηρού.
Ωστόσο, όλο αυτό το αμεσοδικαστήριο, όλες αυτές οι ετυμηγορίες που βγαίνουν σε 30 δεύτερα, όλη αυτή η οργή, πώς γίνεται να είναι πάντα σωστή; Να πέφτει πάντα μέσα;
Φυσικά και δεν γίνεται, αλλά ας πούμε ότι τις περισσότερες φορές το κριτήριο είναι σωστό. Οι άνθρωποι συνήθως εξοργιζόμαστε με τα σωστά πράγματα, ακυρώνουμε όμως για τους λάθος λόγους και κυρίως με τον λάθος τρόπο.
Πρόσφατη περίπτωση αυτή της Σοφίας Μουτίδου. Η ηθοποιός τα τελευταία χρόνια κάνει καριέρα ως YouTuber και stand-up comedian. Τα βίντεό της έχουν επιτυχία, γιατί η πρόζα της είναι αυτή η παλιά, τσουβαλιαστή, άκακη πρόζα που παλιά ακουγόταν και στο ραδιόφωνο. Τα θέματα απλά, λαϊκά, της καθημερινότητας. Δίαιτες, γκόμενοι, κακά αφεντικά, κίνηση στους δρόμους, ο Έλληνας οδηγός, προβλήματα αντρών, προβλήματα γυναικών, κοινώς λίστες.
Στην τελική, αν όντως μιλάμε για αληθινή διαφάνεια, καλά να πάθουν όσοι πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη. Απλώς εδώ και καιρό συμβαίνει το εξής παράδοξο: το Twitter βρίζει, ακυρώνει, «μποϊκοτάρει» και τελικά το θαύμα κρατά τρεις μέρες, τα πρόσωπα που μισεί είναι πάλι στην επιφάνεια.
Παίζει στερεότυπο πολύ στην πάρλα της, όπως παίζει στην πάρλα πολλών κωμικών. Ένα μικρό τσίτωμα απέναντι στον φεμινισμό το διαισθάνεσαι, αλλά ok, αν σ’ αρέσει ακούς, αν δεν σ’ αρέσει πας παρακάτω. Έχει κάνει και 1-2 ιδιαίτερα δημοφιλή βίντεο για την κατάθλιψη, έχει σχηματισμένο δικό της κοινό, μέχρι εδώ όλα καλά και μέχρι προχθές αποθεωνόταν για την ακομπλεξάριστη στάση της σε πολλά ζητήματα.
Και φτάνουμε στη μέρα που η Μουτίδου αποφασίζει να κάνει λίστες για τους γκέι. Να ταξινομήσει σε γκρουπάκια τον Έλληνα ομοφυλόφιλο, από εδώ ο κλαμπάκιας, από εκεί ο «κρυφός», πιο πέρα ο θηλυπρεπής και πάει λέγοντας.
Και το Twitter βιδώνεται. Τα σχόλια στο κανάλι της στάζουν οξύ. Το cancel έχει ξεκινήσει και η ηθοποιός χαρακτηρίζεται «ομοφοβική». Το βίντεο καταφέρνει να τσαντίσει και στρέιτ και γκέι, κάτι που σημαίνει ότι όλα έγιναν λάθος εδώ. Μαζεύεται κόσμος, κι άλλος κόσμος, μόνο και μόνο επειδή έχει σηκωθεί σκόνη. Τι γίνεται, λοιπόν, εδώ; Αγνή ομοφοβία και άξιο το cancel που συμβαίνει αυτήν τη στιγμή ή βιαζόμαστε να θερίσουμε άλλο ένα διάσημο κεφάλι;
Μισό βήμα πίσω: όντως, όλο το περιεχόμενο του βίντεο βρομάει ομοφοβία. Από το «έχω άπειρους φίλους γκέι» μέχρι το «ό,τι και να μου πείτε δίκιο έχω» ζέχνει μυαλά του ’50. Όμως, όπως παρατήρησε και κάποιος μέσα στον σκοτωμό των υβριστικών σχολίων, δεν πρόκειται περί ομοφοβίας, αλλά ίσως περί ασυγχώρητης αστοχίας και κυρίως κορονάτης αδιαβασιάς.
Η Μουτίδου απλώς βγήκε με τη σιγουριά του όχι μοχθηρού ανθρώπου να μιλήσει για ένα τόσο σοβαρό θέμα. Όμως, εδώ δεν χρειάζεται πιστοποιητικό καλοσύνης και «αδελφομάνας», όπως αποκάλεσε τον εαυτό της, αλλά εμβάθυνση, ενημέρωση και περισσότερο διάβασμα για τις έμφυλες ταυτότητες.
Το ότι αυτήν τη στιγμή την αποκαλούν «σκουπίδι», με «χιούμορ εφάμιλλο του Σεφερλή», προφανώς κάτι λέει για τους φρουρούς της πολιτικής ορθότητας του διαδικτύου και όχι για τη δική της τεράστια αστοχία. Απομένει να φανεί –κι αυτό είναι κάτι που θα αποδειχθεί σύντομα– αν πραγματικά εννόησε η ηθοποιός γιατί το χιούμορ με τη LGBTIQ+ κοινότητα οφείλει να είναι ευαίσθητο, έξυπνο και συμπεριληπτικό.
Επίσης, προσωπικά θα άκουγα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την άποψή της και για τις φυλές της Ελληνίδας λεσβίας. Το παράδειγμα το αναφέρω μόνο και μόνο για να αποδείξω ότι εκεί όντως θα ζοριζόταν η κωμικός και όντως θα έπρεπε να ψαχτεί και να διαβάσει. Το άλλο, μεταξύ μας, ήταν εύκολο.
Αυτά για τη Μουτίδου.
ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΑΥΤΟ το «δικαστήριο» που πιάνει δουλειά από νωρίς το πρωί και σε κάποιες περιπτώσεις δεν κοιμάται ποτέ, για όλους αυτούς τους τιμωρούς που κάποτε κάνουν εξαιρετική δουλειά watchdog, ίσως είναι νωρίς ακόμη να γίνει κουβέντα.
Κυρίως, γιατί είναι σε αφρίζουσα περίοδο το ελληνικό cancel culture, κάποτε δε έχει να επιδείξει και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις που λίγο ντροπιάζουν τον mainstream Τύπο.
Προσωπικά, είμαι της λογικής ότι αν γίνεται δουλειά, δηλαδή αν ασκούνται πιέσεις και αλλάζουν πράγματα (στον δημόσιο βίο, στην τηλεόραση, στο επιχειρείν), τότε μπράβο και ας κακοπαθαίνουν αγρίως διάσημοι και μη, περσόνες και κανάλια και εφαρμογές.
Στην τελική, αν όντως μιλάμε για αληθινή διαφάνεια, καλά να πάθουν όσοι πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη. Απλώς εδώ και καιρό συμβαίνει το εξής παράδοξο: το Twitter βρίζει, ακυρώνει, «μποϊκοτάρει» και τελικά το θαύμα κρατά τρεις μέρες, τα πρόσωπα που μισεί είναι πάλι στην επιφάνεια.
Το μόνο που μένει είναι εκατοντάδες χιλιάδες σχόλια που –με ελάχιστες εξαιρέσεις– δεν έκαναν τη δουλειά τους. Άρα, λοιπόν, από τη μία υπάρχει ένα διαδικτυακό πηγάδι με «ακυρωμένους» της ελληνικής δημόσιας σφαίρας και από την άλλη ένας στρατός με τοξικούς Δον Κιχώτες που πιστεύει ότι διορθώνει τα κακώς κείμενα της ζωής μας. Σαν συγκοινωνούντα δοχεία στην Κόλαση, ένα πράγμα, αλλά με οθόνη.
Ε, εντάξει, σιγά. Κρετίνοι μπορούμε να γίνουμε όλοι.
