Η ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι πολύ καλά μελετημένη και εντάσσεται στην άτυπη προεκλογική περίοδο που ξεκίνησε με τη νέα χρονιά. Ο βασικός στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να συσπειρώσει ξανά τους περισσότερους ψηφοφόρους από το σχεδόν 41% που πήρε στις προηγούμενες εκλογές, προβάλλοντας την κυβερνητική παράταξη ως υπεύθυνη, συναινετική και μεταρρυθμιστική δύναμη και επιχειρώντας να επουλώσει τις πληγές που έχουν προκαλέσει οι υποκλοπές, τα Τέμπη, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, μαζί με άλλα θέματα.
Τη «συναίνεση» τη χρειάζεται επειδή δεν είναι καθόλου βέβαιη η αυτοδυναμία, σύμφωνα με τις σημερινές δημοσκοπήσεις. Διαφορετικά δεν θα τη χρειαζόταν. Κι αν το ΠΑΣΟΚ, που είναι η πρώτη επιλογή του, δεν ενδιαφέρεται, τότε θα προσπαθήσει να προσελκύσει εκείνο το τμήμα των ψηφοφόρων του που θεωρεί ότι μπορεί να κερδίσει, αν στριμώξει την ηγεσία του.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε ότι η πρώτη κοινοβουλευτική δύναμη στην οποία θα απευθυνθεί η κυβέρνηση για να υπάρξει κάποια συναίνεση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση είναι το ΠΑΣΟΚ, τονίζοντας ότι «θα μετρηθούν όλοι ως προς το πόση διάθεση έχουν να πάνε τον τόπο μπροστά». Προσθέτοντας ότι με αυτό εννοεί «να μπορεί ο τόπος να έχει εξ υπαρχής μη κρατικά πανεπιστήμια και όχι μόνο παραρτήματα, να μην περνάει από το φίλτρο της Βουλής και να εξαρτάται από την κάθε πλειοψηφία η παραπομπή ή μη ενός υπουργού, αλλά και άλλα θέματα, όπως να μπει ένα τέλος στον μαξιμαλισμό και στην πλειοδοσία των προγραμμάτων των κομμάτων», ίσως με υποχρεωτική κοστολόγησή τους από το Σύνταγμα, όπως είπε.
Η κυβέρνηση θεωρεί ότι προβάλλοντας ένα συναινετικό προφίλ επικοινωνιακά εμφανίζεται ως η μόνη υπεύθυνη μεταρρυθμιστική δύναμη. Το είπε κι αυτό ο πρωθυπουργός, στοχεύοντας πάντα στο στρίμωγμα του ΠΑΣΟΚ.
Για το θέμα της ποινικής ευθύνης των υπουργών, ωστόσο, ο πρωθυπουργός είπε κάτι εντελώς διαφορετικό στη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά για την τηλεόραση του ΣΚΑΪ, από αυτό που ανέφερε ο Παύλος Μαρινάκης.
Συγκεκριμένα δήλωσε: «Πώς θα αλλάξουμε το άρθρο 86 –για το οποίο εγώ έχω αγωνιστεί από το 2006 να το αλλάξουμε– με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να μην κάνει η Βουλή τον δικαστή, αλλά να επιστρέψει το έργο της άσκησης της δίωξης εκεί όπου θα έπρεπε να είναι εξαρχής, δηλαδή στη Δικαιοσύνη». Δεν είπε δηλαδή ότι δεν πρέπει να αποφασίζει η εκάστοτε πλειοψηφία της Βουλής για το αν θα κινηθεί η διαδικασία εναντίον κάποιου υπουργού και με τι περιεχόμενο. Ο πρωθυπουργός μίλησε για τη διαδικασία που ακολουθεί μετά, υποστηρίζοντας ότι «πρέπει να υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας, μπορεί να υπάρχει ένας ρόλος για τη Βουλή, αλλά δεν μπορεί η Βουλή να κάνει προανάκριση και τελικά να είναι αυτή η οποία τεκμηριώνει την άσκηση δίωξης», κάτι που μοιάζει δηλαδή με το περίφημο «μοντέλο Τριαντόπουλου».
Η κυβέρνηση θεωρεί ότι προβάλλοντας ένα συναινετικό προφίλ επικοινωνιακά εμφανίζεται ως η μόνη υπεύθυνη μεταρρυθμιστική δύναμη. Το είπε κι αυτό ο πρωθυπουργός, στοχεύοντας πάντα στο στρίμωγμα του ΠΑΣΟΚ. «Βλέπω, ας πούμε, αρκετούς συμπολίτες μας, που αυτήν τη στιγμή μπορεί να στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι σε έναν βαθμό μπορεί να συμφωνούν με τις πολιτικές μας», είπε, «να αιφνιδιάζονται όταν το ΠΑΣΟΚ γίνεται “ουρά” τής κ. Κωνσταντοπούλου και όταν ταυτίζεται με έναν πιο ακραίο λόγο χωρίς προτάσεις, γιατί δεν έχουν συνηθίσει αυτό από το ΠΑΣΟΚ».
Οι δημοσκοπήσεις, τις οποίες η κυβέρνηση μελετά πολύ προσεκτικά, έχουν καταδείξει ότι το πρόβλημα της δικαιοσύνης και της ατιμωρησίας των πολιτικών απασχολεί όλο και περισσότερο την κοινή γνώμη. Επίσης, σε λίγες μέρες θα είναι η επέτειος του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών. Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει το τεράστιο πλήθος των περσινών διαδηλώσεων και το σχεδόν παλλαϊκό αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης. Οι προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι μία επικοινωνιακή ευκαιρία να εμφανιστούν ως πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανέδειξαν τα Τέμπη και να προσπαθήσουν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι αντιμετωπίζουν την κρίση της αξιοπιστίας των θεσμών. Επιπλέον, στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν ότι με αυτή την κίνηση αφαιρούν όπλα από το αναμενόμενο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία αναδεικνύει ακριβώς αυτά τα θέματα της ατιμωρησίας των υπουργών και της μη ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης.
Τι άλλο θεωρούν ότι θα κερδίσουν; Να εμφανίσουν όλη την αντιπολίτευση ως οπισθοδρομική που δεν θέλει μεταρρυθμίσεις, αξιολόγηση κ.λπ., για να πείσουν ότι «το κυβερνών κόμμα είναι η μόνη δύναμη εκσυγχρονισμού». Να αναδείξουν τις δυσκολίες της συναίνεσης και της συνεργασίας με τα άλλα κόμματα, ενισχύοντας την επιχειρηματολογία τους για αυτοδυναμία και να πάνε την ατζέντα εκεί που θέλουν, σε ένα πεδίο που θεωρούν προνομιακό και δεν θα απολογούνται.
Αποτέλεσμα επί της ουσίας, ωστόσο, είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει τώρα.
Πολλά από τα θέματα που βάζει η κυβέρνηση, όπως τα 6 χρόνια θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας χωρίς δυνατότητα επανεκλογής, δεν είναι από αυτά που απασχολούν την κοινή γνώμη. Για το θέμα της ευθύνης υπουργών δεν φαίνεται να υπάρχει κυβερνητική διάθεση ώστε να αλλάξει το να μην είναι η πλειοψηφία της Βουλής εκείνη που θα αποφασίζει αν ένας υπουργός πρέπει να παραπέμπεται ή όχι, και εκεί θα ήταν εύκολο να τους στριμώξει αντίστοιχα η αντιπολίτευση, ειδικά η «αντισυστημική».
Η κυβέρνηση δεν επέλεξε τυχαία να φέρει το θέμα της αναθεώρησης του Συντάγματος αυτόν τον μήνα, πριν από την επέτειο των Τεμπών. Μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτή είναι η πρωτοβουλία που αναλαμβάνει για τα θεσμικά, για τη δικαιοσύνη, για τις μεταρρυθμίσεις και να ρωτάει την αντιπολίτευση αν θα συναινέσει σε αυτά. Από την άλλη, γνωρίζουν καλά στο Μαξίμου ότι η αντιπολίτευση δεν μπορεί να δώσει λευκή επιταγή για αλλαγές των οποίων το περιεχόμενο δεν γνωρίζει, καθώς η επόμενη κυβέρνηση θα κάνει την αναθεώρηση και κανείς σήμερα δεν μπορεί να ξέρει από ποιους θα αποτελείται. Επικοινωνιακός τζόγος όμως θα γίνεται.
