Φαγητό στο κέντρο: Ας επαναπροσδιορίσουμε το φθηνό

Φαγητό στο κέντρο: μην είστε τόσο φθηνοί Facebook Twitter
Εστιατόρια που σερβίρουν ταρτάρ μόσχου ή πατέ υπερθεματίζουν σε ηθική ανωτερότητα με τα ανακυκλώσιμα ξυλάκια. Μπορεί να έχουν τους Πακιστανούς όρθιους στη λάντζα ολονυχτία, αλλά χρησιμοποιούν γάλα σόγιας.
0

ΣΤΗΝ GENTRIFIED ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ όπου μένω τα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ πλέον μου φέρνουν θυμηδία. Τα νούμερα είναι σαν τον μισθό των ονείρων μας ‒ αλλά για ενοίκιο.

Το περίμενα από τότε που έκλεισε ο φούρνος και άνοιξε μαγαζί με φυτά, που όμως δεν λέγεται ανθοπωλείο. Απ’ όταν οι βιτρίνες των καφέ έβγαλαν βάσκικο τσίζκεϊκ, το μπακάλικο μετονομάστηκε σε «ντέλι», το γυμναστήριο σε «health club».

Σαν κάτι γιαγιάδες που συγκρίνουν τιμές προπολεμικά και μεταπολεμικά τσατάραμε με μια φίλη και λέγαμε πόσο έχουν ακριβύνει τα πάντα, ρουφώντας το τσάι μας, η καθεμία σπίτι της. Μιλούσαμε γι’ αυτό το διώξιμο από το κέντρο, για την ανταλλαγή των πληθυσμών. Για τη γενική ιδέα «καταναλώνω, αφήστε με να καθίσω».

Πρωινό: Υποχρεωτικά αυγά. Μεσημεριανό: Πιάτα των οποίων η σύλληψη οφείλεται στα διαθέσιμα υλικά μακρινών τόπων, σε φρούτα τροπικά, ρίζες της Αφρικής, ψάρια που ούτε φαντάζεσαι πού ακριβώς αλιεύονται. Θα ήθελα να τα φάω όλα, αλλά από κάποιον που όντως ξέρει, επειδή έτρωγε τέτοια με τη μαμά του. Χίλιες φορές ένα ειλικρινές μαγαζί μεταναστών απ’ αυτούς που όντως έχουμε και τους κρύβουμε παρά ένα greek taverna-turned-υψηλό τουρλουμπούκι. Βραδινό: Μουσικές καρέκλες, με το τρία σηκώνεστε.

Υπάρχουν καλά ακριβά πράγματα και υπάρχει και η χοντροκοπιά. Τι είδους άνθρωπος θέλει να βλέπει το SUV του, ενώ τρώει; Τι κάνει τις άλλες ώρες αυτός ο άνθρωπος; Τζιπάρες που είναι φτιαγμένες για την έρημο στο Παγκράτι; Γιατί; Είκοσι ευρώ γι’ αυτό που η Αφρικανή τρώει ως ρίζα από τον κήπο της; Γιατί;

Όπως και να ’χει, το θέμα είναι ότι άμα είσαι από το Δομοκό, αλλά σερβίρεις «γνήσιο περουβιανό», είναι λίγο κάπως. Είναι λίγο κάπως οι «φιούζιον» (=δεν ξέρω τι μου γίνεται) κατάλογοι με κρασιά από τη Νάουσα και κυρίως πιάτα από τη Λατινική Αμερική. Επειδή μοιάζουν με γευστικούς μη τόπους, με αυτά τα ακριβά μαγαζιά που είναι ριγμένα χωρίς καμία αισθητική ή γευστική συνοχή στα αεροδρόμια. Δεν σε οδηγούν κάπου. Δεν σου λένε μια ιστορία. Δεν σου ανοίγουν μια πτυχή του κόσμου που πριν αγνοούσες. Είναι σκέτη χοντροκοπιά. Απλώς περνάς την ώρα σου ξοδεύοντας. Σου δίνουν την ευκαιρία να αγοράσεις κάτι ακριβό και να αντλήσεις τη σχετική ικανοποίηση. Αυτό τώρα γιατί να το ’χουμε και στην εκτός αεροδρομίου εκδοχή;  

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν ρίζες της Αφρικής με θρεπτικά συστατικά που αγνοώ και τροπικά φρούτα που εάν τα έτρωγα θα άλλαζε ο μεταβολισμός μου. Όμως πειράζει να θέλω κάτι ειλικρινές;

Για παράδειγμα, σιχαίνομαι τα μέρη όπου εάν κάποιο μέλος του προσωπικού «παραείναι εξωτικό», το ξαποστέλνουν. Δεν θέλω να βγει κάποια όμορφη Ελληνίδα να μου πει τα περουβιανά πιάτα που αποστήθισε ‒ αυτή η επίκτητη γνώση της αρκεί για να με πείσει ότι από τη συγκεκριμένη τύπισσα δεν μπορώ να μάθω τίποτα γευστικά. 

Ακόμα, με ενοχλεί που το detox είναι η κοινωνικά αποδεκτή θρησκευτική πρακτική κάποιας εγωκεντρικής θρησκείας που αρχίζει και τελειώνει στην υποχρέωση του υποκειμένου να ζήσει σαν καλοκουρδισμένος σκύλος: με προβλέψιμες εντερικές λειτουργίες, καλό ύπνο, πολλή ενέργεια, όμορφη γούνα (βλ. επιδερμίδα).

Η άρνηση του υποκειμένου που καταναλώνει να καταναλώσει όσο πιο πολλά προϊόντα detox γίνεται φαντάζει... εγωιστική. Δεν πίνεις μάτσα/δάκρυα του Δαλάι Λάμα; Δεν διαλέγεις την ακριβή detox επιλογή; Είσαι εγωιστικό κτήνος που «χρειάζεται θεραπεία»!

Εστιατόρια που σερβίρουν ταρτάρ μόσχου ή πατέ υπερθεματίζουν σε ηθική ανωτερότητα με τα ανακυκλώσιμα ξυλάκια. Μπορεί να έχουν τους Πακιστανούς όρθιους στη λάντζα ολονυχτία, αλλά χρησιμοποιούν γάλα σόγιας.

Η οικολογική συνείδηση ξεχειλίζει τόσο που σχεδόν δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, έχουν καταληφθεί απ’ τα τραπέζια τους και νιώθεις κάφρος που βγαίνεις από το σπίτι να πετάξεις τα σκουπίδια με την πιτζάμα και το κλάμερ αντί να φορέσεις κανένα καλό βραδινό ρούχο. Σε στραβοκοιτάνε και απορούν. Και καλά κάνουν! Κι εγώ άμα είχα δώσει τριάντα ευρώ το πιάτο, θα ήθελα να βλέπω κάτι πιο θελκτικό απ’ την τρελή με τις πιτζάμες. 

Υπάρχουν καλά ακριβά πράγματα και υπάρχει και η χοντροκοπιά. Τι είδους άνθρωπος θέλει να βλέπει το SUV του, ενώ τρώει; Τι κάνει τις άλλες ώρες αυτός ο άνθρωπος; Τζιπάρες που είναι φτιαγμένες για την έρημο στο Παγκράτι; Γιατί; Είκοσι ευρώ γι’ αυτό που η Αφρικανή τρώει ως ρίζα από τον κήπο της; Γιατί;

Τότε θυμάμαι κάτι σοβαρούς ανθρώπους που συναντάς στα νησιά ή στα βουνά και ξινίζουν τα μούτρα τους ακόμα και με το ίδιο τους φαγητό, αν έχει μέσα ψευτιά, αν η γεύση του δεν είναι αληθινή. Γιατί υπάρχουν αυτοί που χρεώνουν πενήντα ευρώ το άτομο για γεύματα που μάθανε να τα προφέρουν μέσω Google κι αυτοί που πας να ψωνίσεις κάποιο ποτό ή έδεσμα στο μαγαζί τους και σου λένε «αυτό δεν μου πέτυχε, διάλεξε από τ’ άλλα». Ας επαναπροσδιορίσουμε το φθηνό.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η αβάσταχτη ακρίβεια του ενοικίου 

Ρεπορτάζ: Θοδωρής Αντωνόπουλός / Η αβάσταχτη ακρίβεια του ενοικίου 

«Γιασεμί μου φαντασμένο δε βαστώ / Σ’ έναν τοίχο νοικιασμένο να κλειστώ» έλεγε το τραγούδι, στις μέρες μας ωστόσο είναι ευκολότερο να βρεις γιασεμιά στα τσιμέντα της Αθήνας παρά κάποιον τοίχο να νοικιάσεις, κι αν τυχόν βρεις, θα τον ακριβοπληρώσεις!
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Έχει η Αθήνα περισσότερα τραπεζοκαθίσματα απ’ όσα μπορεί να αντέξει;

Urban Culture / Έχει η Αθήνα περισσότερα τραπεζοκαθίσματα απ’ όσα μπορεί να αντέξει;

H νέα μεγάλη κόντρα της πόλης είναι ανάμεσα στους πεζούς που θέλουν να έχουν πρόσβαση στα πεζοδρόμια και στους μαγαζάτορες που τα τελευταία δυόμισι χρόνια έχουν το δικαίωμα να τοποθετήσουν τα διπλάσια τραπεζοκαθίσματα απ’ όσα τους επιτρέπει η άδειά τους. Είναι όμως ένας καινούργιος πόλεμος αυτός ή υπήρχε πάντα; Και ποιος ευθύνεται πραγματικά γι’ αυτόν;
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Μπρους Κλαρκ: «Οι μικρογειτονιές της Αθήνας και οι μικροκοινωνίες τους είναι από τα γοητευτικότερα στοιχεία αυτής της πόλης»

Βιβλίο / Μπρους Κλαρκ: «Τα μικρά χωριά της Αθήνας είναι το γοητευτικότερο στοιχείο της»

Οι αέναες αλλαγές της Αθήνας, η βρετανική μοναρχία αλλά και ο πόλεμος στην Ουκρανία σε μια απολαυστική συζήτηση με έναν εκλεκτό δημοσιογράφο, συγγραφέα και διάπυρο φιλέλληνα με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου «Athens, City of Wisdom» (εκδ. Head of Zeus) και τη βράβευσή του από την ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

SOS για Σίφνο, Σέριφο, Φολέγανδρο: στα 7 πιο απειλούμενα μνημεία και τόπους της Ευρώπης

Ρεπορτάζ / SOS για Σίφνο, Σέριφο, Φολέγανδρο: Στα 7 πιο απειλούμενα μνημεία και τόπους της Ευρώπης

Τρία νησιά των Κυκλάδων, η Σίφνος, η Σέριφος και η Φολέγανδρος, συγκαταλέγονται στη λίστα των επτά πιο απειλούμενων μνημείων και τόπων πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ευρώπη. Τι είναι αυτός ο κατάλογος, πώς επιλέχθηκαν τα τρία νησιά, ποιες είναι οι δράσεις που θα γίνουν στη συνέχεια.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Να γίνει ή να μη γίνει το καζίνο στο Μαρούσι; Όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς απαντούν

Ντίνα Καράτζιου / Να γίνει ή να μη γίνει το καζίνο στο Μαρούσι;

Η σχεδιαζόμενη μεταφορά του καζίνου από το Μον Παρνές της Πάρνηθας στο Μαρούσι έχει μια πολυκύμαντη διαδρομή με ξεχωριστό κοινωνικό, πολιτικό, δικαστικό, περιβαλλοντικό, πολεοδομικό και επιχειρηματικό ενδιαφέρον.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Γράμμα ενός μαρξιστή κρατούμενου στις ρωσικές φυλακές

Οπτική Γωνία / Γράμμα ενός μαρξιστή κρατούμενου στις ρωσικές φυλακές

«Συνέθεσα σταδιακά ένα είδος εγκυκλοπαίδειας ανθρώπινων τύπων και ιστοριών ζωής, με βάση την οποία θα μπορούσα, κάποια στιγμή, να γράψω ένα αρκετά καλό βιβλίο». Ο Ρώσος κοινωνιολόγος και ακτιβιστής Μπόρις Καγκαρλίτσκι έστειλε από το κελί του μια επιστολή στο αμερικανικό αριστερό περιοδικό Jacobin, περιγράφοντας τις συνθήκες κράτησης από φυλακή σε φυλακή.
THE LIFO TEAM
Η αβάσταχτη κοινοτοπία του ελληνικού «συντηρητισμού»

Λοξή Ματιά / Η αβάσταχτη κοινοτοπία του ελληνικού «συντηρητισμού»

Βλέπουμε ότι η πορεία προς τις ευρωεκλογές δεν επιτρέπει άλλους διαλόγους. Όσοι συζητούν πολιτικά είναι μειοψηφικοί ή εκτός κύριου ρεύματος, ενώ οι πολλοί στέκουν αδιάφορα στο πλάι, περιμένοντας το χάζι της μάχης των αρχηγών στο TikTok.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Πάντα μπορεί να οξυνθεί η κρίση, ειδικά από δύο ακροδεξιές κυβερνήσεις όπως του Ιράν και του Ισραήλ»

Διεθνή / «Πάντα μπορεί να οξυνθεί η κρίση, ειδικά από δύο ακροδεξιές κυβερνήσεις όπως του Ιράν και του Ισραήλ»

Μια διεξοδική συζήτηση για την κρίση στη Μέση Ανατολή και τις πολλές της προεκτάσεις στην ευρύτερη περιοχή και διεθνώς με τον 38χρονο Ιρανό δημοσιογράφο, ακτιβιστή και πολιτικό πρόσφυγα Σιαβάς Σαχαμπί, ο οποίος ζει τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Οι «λαμπεροί» υποψήφιοι που δεν λάμπουν στην Ευρωβουλή

Βασιλική Σιούτη / Οι «λαμπεροί» υποψήφιοι που δεν λάμπουν στην Ευρωβουλή

Οι «λαμπεροί» υποψήφιοι που έχασαν το φως τους στην Ευρωβουλή και τα παθήματα που δεν έγιναν μαθήματα. Υπάρχει ωστόσο ακόμα χρόνος για ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, που θα διαχωρίσει την ήρα από το σιτάρι.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Το Κοσσυφοπέδιο, η Ντόρα, η Ευρώπη και οι αντιδράσεις

Βασιλική Σιούτη / Το Κοσσυφοπέδιο, η Ντόρα, η Ευρώπη και οι αντιδράσεις

Τι σημαίνει η απόφαση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το Κοσσυφοπέδιο; Τι εισηγήθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη, γιατί την επαίνεσε ο Αλέξης Τσίπρας και ποιες αντιδράσεις υπάρχουν.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Ο διευθυντής των «Financial Times» στη LiFO: «Οι επιστροφές είναι δύσκολες στην πολιτική, ιδίως για τους πρώην πρωθυπουργούς»

Οπτική Γωνία / Ο διευθυντής των «Financial Times» στη LiFO: «Οι επιστροφές είναι δύσκολες στην πολιτική, ιδίως για τους πρώην πρωθυπουργούς»

Ο Πίτερ Σπίγκελ, επικεφαλής των «Financial Times» στις ΗΠΑ και ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους στον κόσμο, μιλά για την τραγωδία στα Τέμπη και τον Κ. Μητσοτάκη, σχολιάζει το rebranding του Τσίπρα, την εκλογή Κασσελάκη αλλά και τη στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ