Δούλεψε λίγο ακόμα, σαν καλό κοριτσάκι!

Ασκήσεις θάρρους στην προστακτική Facebook Twitter
Ίσως να μη χρειαζόμαστε άλλα «μαθήματα» που θα μας δείχνουν πώς θα σκαρφαλώσουμε σαν τις περικοκλάδες γύρω από έναν κόσμο που δεν μας υπολογίζει.
0

ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ο αλγόριθμος του Facebook έχει τρελαθεί. Αναρωτιέμαι τι έψαξα, γιατί το timeline μου μού προκαλεί θλίψη: διαφημίσεις για οικονομικά γηροκομεία, γαστρικό bypass, εξωσωματική γονιμοποίηση και τεχνικές για να νικήσω «τα πρώτα σημάδια της εμμηνόπαυσης».

Ανάμεσά τους υπάρχει μια διαφήμιση που θα λάτρευε κάθε γραφίστας. Σε ένα μοβ φόντο με ροζ κυκλάκια και διαφορετικές ροζ γραμματοσειρές, μια ξανθιά κυρία με φούξια σακάκι διαφημίζει ένα σεμινάριο με τίτλο: «Γίνε η γυναίκα που πάντα ήθελες να γίνεις». Δίπλα γράφει με καλλιγραφικά γράμματα: «Σου δείχνουμε πώς να ζήσεις ελεύθερα. Πώς να γίνεις ευτυχισμένη με μικρά βήματα, να διεκδικήσεις καλύτερες συνθήκες για σένα στην καθημερινότητά σου και να βρεις το πραγματικό σου κάλεσμα στη ζωή».

Η άλλη διαφήμιση που εμφανίζεται συνέχεια είναι για κρυπτονομίσματα. Μια κοπέλα με παρεό ποζάρει μπροστά από ένα ροζ σπίτι. «Κυρίες μου, ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσετε να επενδύετε στα κρυπτονομίσματα. Ελάτε να μάθετε πώς». 

Πέρα από τα κλισέ του «γυναικείου» μάρκετινγκ (πόσες εμπνευσμένες εικονογραφήσεις με γόβες, κραγιόν και νύχια σε γραμματοσειρά calligraphy μπορούμε ακόμα να αντέξουμε;), υπάρχει μια νέα βιομηχανία με μαθήματα γυναικείας επιμόρφωσης, από την επιχειρηματικότητα μέχρι την αυτοπραγμάτωση, κάποια λιγότερα και κάποια περισσότερο σοβαρά.

Ο μόνος τους κοινός παρονομαστής είναι πως θυμίζουν ασκήσεις θάρρους στην προστακτική. «Πάρε τη ζωή στα χέρια σου», «Ξεκίνα», «Γίνε Μοναδική», «Προσπάθησε σκληρά». 

Η Ελλάδα παραμένει στον πάτο του Δείκτη Ισότητας Φύλου στην Ε.Ε., ενώ έχει και το χαμηλότερο ποσοστό γυναικείας απασχόλησης στην Ε.Ε. Η εκπροσώπηση των γυναικών στη Βουλή είναι μόλις στο 21%. Μετράμε 15 (ή 24) γυναικοκτονίες σε 11 μήνες.

To 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο Lean in: Bγείτε Μπροστά της Σέριλ Σάντμπεργκ, της CEO του Facebook. Το βιβλίο, που έχει πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα και ήταν η αρχή ενός παγκόσμιου κινήματος, πραγματεύεται το τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες για να προοδεύσουν εργασιακά κυρίως σε ένα corporate περιβάλλον: να πιέζουν, να διαπραγματεύονται, να εμπνέουν αυτοπεποίθηση, να συμμετέχουν και να βγαίνουν μπροστά για να ακουστούν.

Η έμφαση είναι πάντα στην ίδια τη γυναίκα, που πρέπει να εμψυχωθεί και να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Την ώρα που αυτό το μήνυμα θεωρείται πλέον ξεπερασμένο στην Αμερική, με τη βασική κριτική να είναι ότι μαθαίνει στις γυναίκες πώς να χειρίζονται ένα σύστημα που λειτουργεί εναντίον τους, αντί να τις βοηθά να φτιάξουν ένα καλύτερο, στην Ελλάδα παραμένει το κυρίαρχο αφήγημα. 

Σε όλη την κουβέντα που γίνεται αυτήν τη στιγμή στη χώρα μας για την ισότητα και την έμφυλη βία, η κοινωνία και οι φορείς ενθαρρύνουν τις γυναίκες να αλλάξουν, να μάθουν, να επιμορφωθούν, με το σκεπτικό πως έτσι θα αλλάξει και η ίδια η κοινωνία. «Ας στρωθούν οι γυναίκες στη δουλειά» είναι το μήνυμα. Την ίδια ώρα όμως η ίδια η ελληνική κοινωνία και η πολιτεία δεν μοιάζει να θέλουν να αλλάξουν ούτε στο ελάχιστο.  

Το debate του ΠΑΣΟΚ ήταν η πιο πρόσφατη θλιβερή υπενθύμιση. Πέντε άνδρες υποψήφιοι, τρεις άνδρες δημοσιογράφοι και μια γυναίκα να τους επιτηρεί, για το ξεκάρφωμα.

Η Ελλάδα παραμένει στον πάτο του Δείκτη Ισότητας Φύλου στην Ε.Ε., ενώ έχει και το χαμηλότερο ποσοστό γυναικείας απασχόλησης στην Ε.Ε. Η εκπροσώπηση των γυναικών στη Βουλή είναι μόλις στο 21%. Μετράμε 15 (ή 24) γυναικοκτονίες σε 11 μήνες.

Η επιμόρφωση, τα σεμινάρια, η αυτοπραγμάτωση, η ιδέα ότι αν δουλέψουμε κι άλλο, σαν καλά κοριτσάκια, θα λύσουμε τα προβλήματά μας, ίσως να ταιριάζουν γάντι στα προγράμματα εταιρικής ευθύνης, αλλά σε αυτό το κοινωνικό περιβάλλον μοιάζουν με ασκήσεις ματαιότητας. Είναι σαν αυτούς που προτείνουν να μάθουν οι γυναίκες αυτοάμυνα για να μην τους επιτίθενται οι άντρες. Ναι, να μάθουμε αυτοάμυνα, στους άντρες όμως ποιος θα μάθει να μην επιτίθενται στις γυναίκες; Το πρόβλημα εδώ δεν λύνεται ατομικά, είναι πολύ μεγαλύτερο.

Λένε πάντα ότι η αλλαγή ξεκινάει από εμάς τους ίδιους. Φυσικά και οι γυναίκες πρέπει να διεκδικήσουμε την αλλαγή. Ναι, να διαβάσουμε, να μορφωθούμε, να αφουγκραστούμε το καινούργιο, να αλλάξουμε, να κρατήσουμε μια στάση ζωής που θα μας τιμά, να μεγαλώσουμε αλλιώς τα παιδιά μας. Αλλά ίσως να μη χρειαζόμαστε άλλα «μαθήματα» που θα μας δείχνουν πώς θα σκαρφαλώσουμε σαν τις περικοκλάδες γύρω από έναν κόσμο που δεν μας υπολογίζει.

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Ρεπορτάζ / Η Νέα Δημοκρατία και οι δύο επιστροφές που θέλει

Κάποιοι ελπίζουν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και άλλοι ζητάνε την επιστροφή του Γρηγόρη Δημητριάδη. Οι πληροφορίες της LiFO επιβεβαιώνουν τις συζητήσεις για την επιστροφή του Δημητριάδη, αλλά στο κόμμα και όχι στο Μαξίμου.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Οπτική Γωνία / Μετανάστες, ΜΚΟ και δικαιώματα στο στόχαστρο – η κυβέρνηση νομοθετεί τον αποκλεισμό

Η κυβέρνηση σκληραίνει ακόμα περισσότερο την αντιμεταναστευτική της πολιτική, στοχοποιώντας επιπλέον ξανά τις ΜΚΟ, ευτυχώς όμως όχι χωρίς «αντίλογο», παρά την απουσία ικανής αντιπολίτευσης και σε αυτό το πεδίο. 
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Με απειλούν από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Οπτική Γωνία / «Δέχομαι απειλές από τις ΗΠΑ επειδή λέω “Free Palestine”»

Η Ιωάννα Αλυγιζάκη μιλά για το γράμμα που έλαβε στο μαγαζί της στα Χανιά ενώ ο πρώην πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών Μίνος Μωυσής σχολιάζει τις συνέπειες του περιστατικού και περιγράφει την ανησυχία του για τη μισαλλοδοξία στην Ελλάδα. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δυο καράβια των παιδικών χρόνων

Οπτική Γωνία / Η αριστοκρατική Μαριλένα και η τραχιά Μυρτιδιώτισσα όργωσαν τις ελληνικές θάλασσες, αφήνοντας το στίγμα τους

Βίος και πολιτεία δυο καραβιών που έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στα όχι άγνωστα αλλά και όχι πάντοτε ήρεμα νερά της Ελλάδας.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
«Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ρεπορτάζ / «Η μόνη καλλιέργεια που σώθηκε είναι της καταναλωτικής πλάνης»

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο και καλλιεργεί εκεί ο ίδιος τη δική του γη, περιγράφει στη LiFo την καθημερινότητα, που έχει αλλάξει ριζικά μετά τις φωτιές, και την προσπάθεια των κατοίκων να σταθούν ξανά στα πόδια τους.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Βασιλική Σιούτη / Θα λήξει τον πόλεμο στην Ουκρανία ο Τραμπ και με ποιους όρους;

Πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό το τέλος; Τραμπ και Πούτιν μοιάζουν αποφασισμένοι, αλλά ο Ζελένσκι και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν βιάζονται.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Οπτική Γωνία / Μαζωνάκης: Το χρονικό μιας (ακόμα) διαπόμπευσης

Αν έβγαζε κάποιος ένα συμπέρασμα από τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής, θα έλεγε πως «όλα ήταν ένα λάθος». Ένα λάθος το οποίο πολλοί δεν το βλέπουν ως τέτοιο, καθώς θεωρούν αυτονόητο να μαθαίνουν πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, ακόμα και αν αυτές έχουν δυσκολίες και απαιτούν σεβασμό.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Οπτική Γωνία / Για τους «εμπρηστές της Πάτρας»: Ιδεολογικές καταχρήσεις μιας φωτογραφίας

Από που προκύπτει το αναρχικό, πόσο μάλλον κάποιο «κομμουνιστικό» προφίλ των «εμπρηστών»; Από ένα σκουλαρίκι, την είδηση για το χασίς και τα τσίπουρα, τα ρούχα που είναι αυτά που συναντάς σε πλήθος εικοσάρηδων σε πλατείες και δρόμους της χώρας;
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Οπτική Γωνία / Υπάρχει όντως λόγος να επιστρέψει ο Τσίπρας;

Υπάρχει ανάγκη στην πολιτική ζωή για ένα νέο κόμμα; Υπάρχει κρίσιμος ζωτικός χώρος που δεν έχει εκπροσώπηση; Μπορεί να ξεπεραστούν ή, έστω, να αμβλυνθούν οι έντονα αρνητικές μνήμες από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ο Αλέξης Τσίπρας το ιδανικό πρόσωπο;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗΣ
Σουδάν: Ο ξεχασμένος πόλεμος και τα «παιδιά-πρόσφυγες» που κατηγορούνται ως διακινητές

Οπτική Γωνία / Σουδάν: Η μεγαλύτερη τραγωδία του αιώνα δεν γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο

Οι νεκροί από τις συγκρούσεις, την πείνα και τις επιδημίες υπολογίζεται συνολικά περί το 1 εκατ., και περισσότεροι από τους μισούς εξ αυτών είναι παιδιά. Μια εφιαλτική κατάσταση, που έχει όμως την «ατυχία» να περνά σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, καθώς ούτε τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα ούτε εντάσσεται εύκολα σε κάποιο πολιτικό αφήγημα ώστε να εμπνεύσει μαζικά κινήματα αλληλεγγύης.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ