And just like that, η επιτομή του hate watch

And just like that, η επιτομή του hate watch Facebook Twitter
Oι πρωταγωνίστριές μας είναι πλέον πενηνταπεντάρες και ζάπλουτες, συχνά με προβλήματα που φαίνονται αφύσικα, σαν να πρέπει να χωρέσουν όλοι οι κοινωνικοί προβληματισμοί σε μία σεζόν.
0


ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ είδα το 5ο επεισόδιο της τρίτης σεζόν «Αnd just like that». Πιθανόν να γράφω αυτό το κείμενο με την ελπίδα πως θα βρω κάποιον να το βλέπει επίσης, γιατί μέχρι τώρα δεν έχω βρει ούτε μισό άνθρωπο να την παρακολουθεί. Εικάζω πως τη σειρά, που αποτελεί μια άτυπη συνέχεια του «Sex and the city», τη βλέπουν κυρίως άνθρωποι σαν και μένα, θλιβεροί μεσήλικοι oπαδοί του «Sex and the city» που ξέρουν ότι είναι κάκιστη, αλλά επιμένουν. Koινό και κριτικοί μισούν αυτήν τη σειρά περίπου το ίδιο. «Ελάτε, ας ακολουθήσουμε το “Αnd just like that” στην άβυσσο όλοι μαζί», έγραψε πρόσφατα το «Vanity Fair».

Το «Sex and the city» ξεκίνησε ως στήλη που έγραφε η αρθρογράφος Candace Bushnell στην εφημερίδα «Νew York Observer» από το 1994 έως το 1996, περιγράφοντας τη δική της ζωή αλλά και αυτή των φίλων της ως single τριαντάρηδων στο Μανχάταν. Η στήλη κυκλοφόρησε ως βιβλίο και εκεί βασίστηκε εν μέρει η σειρά που ξεκίνησε το 1998, ή τουλάχιστον εκεί βασίστηκε το πρώτο της επεισόδιο.

Δεν μπορώ να σταματήσω να βλέπω και να μισώ και τη σειρά και τους χαρακτήρες σε ένα απολαυστικό hate watch. Τώρα, το μόνο που μου απομένει είναι να βρω κάποιον άλλον που το βλέπει για να το συζητήσουμε.

Οι τέσσερις ηρωίδες είναι ντυμένες στα μαύρα, μιλάνε στην οθόνη και λένε διάφορες δηλητηριώδεις ατάκες για τη ζωή στη Νέα Υόρκη και τη ζούγκλα της αναζήτησης ερωτικού συντρόφου. Τα επόμενα επεισόδια προφανώς δεν ήταν έτσι, αλλά εάν κάτι έκανε το «Sex and the city» μοναδικό, τουλάχιστον στις πρώτες σεζόν του, ήταν οι διάλογοι, που ήταν απολαυστικοί, και η απελευθερωμένη fun οπτική της γυναικείας σεξουαλικότητας. Δεν υπήρχαν μέχρι τότε σειρές στις οποίες οι γυναίκες μιλούσαν ανοιχτά για το σεξ και τις σχέσεις.

Επίσης, για να μην ξεχνιόμαστε, η σειρά ήταν ένας ενδυματολογικός παράδεισος. Χάρη σε αυτήν έγιναν διάσημα τα παπούτσια Manolo Blahnik, τα κολιέ με όνομα, οι μεγάλοι κρίκοι από κίτρινο χρυσό, τα υπερμεγέθη λουλούδια στα φορέματα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Galliano φόρεμα-εφημερίδα της Κάρι έξω από το πάρτι αρραβώνων του Βig; Το look της καουμπόισσας στα Χάμπτονς και, φυσικά, το πιο ακραίο, όταν φόρεσε ένα παραδοσιακό βαυαρικό dirndl για να κάνει πικνίκ με τις φίλες της στο πάρκο;

Τέσσερα χρόνια μετά το τέλος της σειράς, το 2008, έκανα μια συνέντευξη με την ενδυματολόγο της σειράς, τη θρυλική Πατρίσια Φιλντ, μια τρομερή Ελληνοαμερικάνα κυρία με έντονα καροτί μαλλιά. Συναντηθήκαμε στο Alexander’s Bar της «Μεγάλης Βρετανίας». Ήταν, νομίζω, η πρώτη φορά που είδα κάποιον να πίνει ούζο με πάγο σε ψηλό ποτήρι ως μεσημεριανό απεριτίφ. 

Η πρώτη ταινία-άτυπο σίκουελ που βγήκε στις οθόνες το 2008 ήταν κατώτερη των περιστάσεων, όχι όμως τόσο κατώτερη όσο η δεύτερη ταινία που βγήκε δύο χρόνια μετά και ήταν πραγματικά ντροπιαστική. Oι τέσσερις φίλες ταξιδεύουν στο Άμπου Ντάμπι σε ένα από τα πιο σαχλά σενάρια που έχουν γραφτεί ποτέ, το οποίο μάλιστα βρίθει από ρατσιστικά στερεότυπα. Έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια, αλλά είναι σίγουρα ό,τι χειρότερο έβγαλε ποτέ το συγκεκριμένο franchise. Και κάπως έτσι φτάσαμε στη σειρά που ξεκίνησε το 2021 και βρίσκεται πλέον στην τρίτη σεζόν της. Κανείς δεν ξέρει γιατί χρειαζόμαστε μια σειρά με τους ήρωες του «Sex and the city».

And just like that, η επιτομή του hate watch Facebook Twitter
Στο «And just like that» η Κάρι μοιάζει πιο αυτοαναφορική από ποτέ.

Oι πρωταγωνίστριές μας είναι πλέον πενηνταπεντάρες και ζάπλουτες, συχνά με προβλήματα που φαίνονται αφύσικα, σαν να πρέπει να χωρέσουν όλοι οι κοινωνικοί προβληματισμοί σε μία σεζόν: η Μιράντα χωρίζει, ανακαλύπτει ότι είναι λεσβία και τα φτιάχνει με μία από τις χειρότερες stand-up κωμικούς όλων των εποχών, η μία κόρη της Σάρλοτ είναι non-binary, ενώ η άλλη βρίσκεται σε polyamorous relationship κ.λ.π., κ.λ.π. Oι διάλογοι είναι μέτριοι, η πλοκή μπάζει από παντού.

Οι χαρακτήρες δεν είναι καν συμπαθητικοί: η Κάρι μοιάζει πιο αυτοαναφορική από ποτέ, η Μιράντα πάσχει από ξαφνική έλλειψη αυτοπεποίθησης, οι νέοι χαρακτήρες που έχουν προστεθεί για να αντισταθμίσουν την έλλειψη της Σαμάνθα είναι σχεδόν αδιάφοροι. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να σταματήσω να βλέπω και να μισώ και τη σειρά και τους χαρακτήρες σε ένα απολαυστικό hate watch. Τώρα, το μόνο που μου απομένει είναι να βρω κάποιον άλλον που το βλέπει για να το συζητήσουμε.

And Just Like That Season 3 Trailer

Οπτική Γωνία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νέο χωροταξικό για τον τουρισμό: Αυστηρότερο πλαίσιο με ανοιχτά μέτωπα

Ελλάδα / Νέο χωροταξικό για τον τουρισμό: Αυστηρότερο πλαίσιο με ανοιχτά μέτωπα

Ως πιο αυστηρό και πιο φιλοπεριβαλλοντικό παρουσιάζει η κυβέρνηση το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, με αυστηρότερους όρους για την εκτός σχεδίου δόμηση και ειδικό καθεστώς για τα νησιά, αλλά κρίσιμα ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Γιατί πετσοκόβονται οι νεραντζιές της Αθήνας;

Αθήνα / Γιατί πετσοκόβονται οι νεραντζιές της Αθήνας;

To κλάδεμα στην Αθήνα μοιάζει να έχει ξεφύγει. Ειδικοί μιλούν για μια καταστροφική πρακτική που έχει παγιωθεί, ένα ζωντανό παράδειγμα του συνδρόμου της μετατοπιζόμενης βάσης αναφοράς, όπου αυτό που κάποτε θα θεωρούνταν περιβαλλοντική υποβάθμιση σήμερα περνά απαρατήρητο.
M. HULOT
Ποιος (δεν) καταλαβαίνει τον 89χρονο;

Ιλεκτρίσιτυ / Ποιος (δεν) καταλαβαίνει τον 89χρονο;

Το βίωμα της περιφρόνησης που εισπράττεις από το κράτος είναι σχεδόν καθολικό, ακόμα κι αν οι περισσότεροι δεν κάνουν επιθέσεις. Ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος επιλέγει να το αγνοήσει· συσκοτίζει την κατάσταση, εστιάζοντας στην ασφάλεια και επιστρατεύοντας το στερεότυπο του «επικίνδυνου τρελού».
ΧΑΡΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ
ΕΠΕΞ Golden Visa 250.000: Αναζωογόνηση ακινήτων ή χαριστική βολή στο μικρεμπόριο;/ Golden Visa 250.000: «Σώζει» κτίρια ή «σβήνει» το λιανεμπόριο;/ Η Golden Visa των 250.000 και ο θάνατος του εμποράκου

Ρεπορτάζ / Golden Visa 250.000: «Σώζει» κτίρια ή «σβήνει» το λιανεμπόριο;

Ισόγεια καταστήματα και παλιά γραφεία μετατρέπονται σε κατοικίες, ακίνητα που έμεναν ανενεργά χρησιμοποιούνται ξανά. Αυτή η νέα δυναμική αγορά ζωντανεύει κτίρια-φαντάσματα ή δίνει τη χαριστική βολή στα παραδοσιακά καταστήματα των αθηναϊκών γειτονιών;
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Φραντσέσκα Αλμπανέζε: «Η σφαγή παιδιών είναι απαράδεκτη και πρέπει να σταματήσει»

Οπτική Γωνία / Φραντσέσκα Αλμπανέζε: «Η σφαγή παιδιών είναι απαράδεκτη και πρέπει να σταματήσει»

Η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη βρέθηκε στην Αθήνα για μια σειρά εκδηλώσεων όπου κατήγγειλε την ισραηλινή πολιτική ως συστηματική καταπίεση και κάλεσε τη διεθνή κοινότητα σε ουσιαστική δράση, δηλώνοντας πως «δεν μπορεί να εξισώσει τον καταπιεστή με τον καταπιεσμένο».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί έχουν μειωθεί σημαντικά οι εμβολιασμοί;

Οπτική Γωνία / Γιατί έχουν μειωθεί σημαντικά οι εμβολιασμοί;

Η αισθητή πτώση των ποσοστών εμβολιασμού στην Ελλάδα προκαλεί ανησυχία στους ειδικούς, καθώς αυξάνεται ο κίνδυνος επανεμφάνισης ξεχασμένων ασθενειών. Ο Δημήτρης Παρασκευής, καθηγητής Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, εξηγεί.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Το μανιφέστο Τσίπρα και το στοίχημα της επιστροφής

Οπτική Γωνία / Ένα «αριστερό Ποτάμι»; Το μανιφέστο Τσίπρα και το στοίχημα της επιστροφής

Ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος και ο καθηγητής Πολιτικής Συμπεριφοράς, Γιάννης Κωνσταντινίδης, αναλύουν τη στόχευση, το timing και τις προοπτικές του εγχειρήματος επιστροφής του πρώην πρωθυπουργού στην κεντρική πολιτική σκηνή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Λυκαβηττός: Το σχολείο-μνημείο του Δημήτρη Πικιώνη που καταρρέει

Ρεπορτάζ / Λυκαβηττός: To σχολείο-μνημείο του Δημήτρη Πικιώνη καταρρέει

Η δύσκολη διαχείριση της καθημερινότητας, τα συνεχή ατυχήματα και οι βανδαλισμοί στο εμβληματικό σχολείο του Πικιώνη στον Λυκαβηττό συνθέτουν μια ασφυκτική πραγματικότητα, ενώ η τύχη της αποκατάστασης του κτιρίου παραμένει μετέωρη.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Γιατί δεν μας απασχολεί το τι γίνεται στον Έβρο;

Ιλεκτρίσιτυ / Γιατί δεν μας απασχολεί το τι γίνεται στον Έβρο;

Η υποτίμηση των Άλλων, ο αποκλεισμός τους από τη σφαίρα του ανθρώπινου και του «πενθίσιμου» επιτρέπει στον κόσμο είτε να αγνοεί τη βία κατά των προσφύγων είτε να τη θεωρεί αποδεκτή στο πλαίσιο του «εθνικού συμφέροντος».
ΧΑΡΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ