Τι είναι η πατρίδα μας (η Ελβετία);

ελβετία euro Facebook Twitter
Σημασία έχει ότι η Ελβετία απέκλεισε την πανίσχυρη θεωρητικά και πολυδύναμη Γαλλία επειδή λειτούργησε περισσότερο ως ομοιογενές σύνολο που αρνείται να το βάλει κάτω. Φωτ.: ΕΡΑ
0



ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΒΕΤΙΑ; Λεφτά, καταθέσεις, ουδετερότητα, ακριβά ρολόγια, σαλέ, λίμνες, σανατόρια; Η πατρίδα του Γουλιέλμου Τέλλου, του Καρλ Γιουνγκ (δεν ήμουν απολύτως βέβαιος, το γκούγκλαρα καλού κακού), της Ούρσουλα Άντρες, του Μπρούνο Γκανζ και των Yello (ή των Young Gods για τους πιο ψαγμένους); Και πώς μπορεί να μοιάζει φυσιογνωμικά ένας χαρακτηριστικός Ελβετός με τα παλιά, καλά, ρατσιστικά, εθνοφυλετικά κριτήρια; Η απάντηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη και τα παλιότερα χρόνια (ακόμα και οι Βέλγοι έμοιαζαν πιο εύκολοι να τους φορέσεις μια στερεοτυπική εικόνα ή απλά τους χώριζες σε ‘Γάλλους’ και ‘Ολλανδούς’) πριν από την ενίσχυση της πολυπολιτισμικής σύνθεσης των ευρωπαϊκών πληθυσμών. 

Πόσο μάλλον στις μέρες μας, με την Εθνική της χώρας να παίζει στο Euro (όπως είχε κάνει και στο Παγκόσμιο Κύπελο) με μια πανσπερμία δεύτερης ή και πρώτης γενιάς Ελβετών με καταγωγή από το Κόσοβο (και την Αλβανία συνολικότερα), την Βόρεια Μακεδονία, την Βοσνία, το Καμερούν, την Χιλή, τη Νιγηρία και άλλες χώρες από την Ευρώπη και την Αφρική. Οι «Βαλκάνιοι» μάλιστα έχουν εκδηλώσει κατά καιρούς και μέσα στο γήπεδο την σύνδεσή τους με την μητέρα πατρίδα παρότι αγωνίζονται με άλλο εθνόσημο, η Ελβετική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου όμως είναι «ελβετικά» υπεράνω και δεν το έκανε ποτέ θέμα, ρισκάροντας να χάσει τους καλύτερους παίκτες της εθνικής ομάδας.  

Όπως κι εμείς το 2004, και πάλι με την Γαλλία, απέδειξαν ότι ο χαρακτήρας νικά την υπεροψία. Κι αυτό είναι πάντα ωραίο όταν συμβαίνει, και στο ποδόσφαιρο και στην ζωή.  

Δεν είναι φυσικά η μόνη εθνική ομάδα που κατεβάζει «πολυπολιτισμική» σύνθεση (παρότι οι ποδοσφαιριστές τόσο υψηλού επιπέδου ανήκουν σε μια δική τους τάξη και φυλή ασχέτως από πού προέρχονται), δεν είναι καινούρια ιστορία αυτό, απλά μοιάζει να είναι η πιο ακραία αλλά και η πιο ενδιαφέρουσα ίσως περίπτωση, ακριβώς επειδή είναι η Ελβετία. Μόνο στο βιογραφικό του Γιαν Σόμερ – του Ελβετού τερματοφύλακα που έγινε στο φινάλε ο ήρωας του απείρως συναρπαστικού και θριαμβευτικού για την χώρα του χθεσινού αγώνα ενάντια στην Γαλλία – κατάφερα να πετύχω κάποια στοιχεία οικογενειακού background που συνάδουν ίσως με μια αόριστη και αφηρημένη ιδέα για το τι θα πει Ελβετός: Ο πατέρας του ήταν επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αλλά εγκατέλειψε νωρίς για να γίνει καλλιτέχνης, η μαμά του εξασκεί φυσικοθεραπεία σιάτσου σε άλογα και ο ίδιος είναι αρρωστάκι με τη μουσική. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους παίκτες είναι παιδιά μεταναστών.  

     

Καμία σημασία όμως δεν έχουν εν τέλει όλα αυτά – ούτε φυσικά και το γεγονός ότι ο προπονητής της ομάδας είναι Σέρβος – ούτε και όλα αυτά που ξέραμε για τα εθνικά φρονήματα, τα φιλότιμα και τα «πάντσερ». Πρόοδος είναι αυτό, φυσιολογική εξέλιξη, όσο κι αν νοσταλγούμε τις εποχές που όλα ήταν πιο «ξεκάθαρα» και μπορούσαμε να διασκεδάζουμε με τα εθνικά στερεότυπα στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Σημασία έχει ότι η Ελβετία απέκλεισε την πανίσχυρη θεωρητικά και πολυδύναμη Γαλλία επειδή λειτούργησε περισσότερο ως ομοιογενές σύνολο που αρνείται να το βάλει κάτω.  

Ξέρουμε ποιους εννοούσε γενικά ο Πανούσης με τον όρο «Ελβετόψυχοι» (όχι τους Ελβετούς πάντως) ο οποίος επικράτησε να σημαίνει ψυχρό, υπολογιστικό, αδέκαστο άτομο, οι παίκτες της Ελβετίας χθες όμως έδειξαν όλα εκείνα τα μυθικά χαρακτηριστικά που είχαμε συνδέσει με την ελληνική «ψυχάρα» όταν πήραμε το Euro, κι ας μην είναι τόσο «αμιγείς» εθνικώς. Όπως κι εμείς τότε όμως, και πάλι με την Γαλλία, απέδειξαν ότι ο χαρακτήρας νικά την υπεροψία. Κι αυτό είναι πάντα ωραίο όταν συμβαίνει, και στο ποδόσφαιρο και στην ζωή.  

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δεν μας άξιζε ο Γιάννης Αντετονκούμπο, αλλά θα είναι πάντα και δικός μας

Daily / Δεν μας άξιζε ο Γιάννης Αντετονκούμπο, αλλά θα είναι πάντα και δικός μας

Το ντοκιμαντέρ «Giannis: The Marvelous Journey» είναι μια καλοφτιαγμένη και κατά τόπους συγκινητική καταγραφή της παραμυθένιας διαδρομής του αναιμικού παιδιού από το αθηναϊκό «γκέτο», που κατέκτησε την κορυφή του κόσμου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι «προφητείες» του Έντουαρντ Σαΐντ για το Παλαιστινιακό έχουν επαληθευτεί με τον χειρότερο τρόπο 

Daily / Οι «προφητείες» του Έντουαρντ Σαΐντ για το Παλαιστινιακό έχουν επαληθευτεί με τον χειρότερο τρόπο 

Δύο δεκαετίες μετά τον θάνατό του, τα γραπτά του επιφανούς Παλαιστινιο-Αμερικανού πανεπιστημιακού, συγγραφέα και στοχαστή μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ, όπως επιβεβαιώνουν ακόμα και σκόρπια σπαράγματα από το πλούσιο και βαρυσήμαντο έργο του. 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα, το φάντασμα του «woke»

Daily / Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα, το φάντασμα του «woke»

Ζούμε την ιδεολογική ηγεμονία μιας βαθιά σκοτεινής και καχύποπτης δεξιάς, ασχέτως του αν στην καθοδηγούμενη συχνά και προμελετημένη υστερία κατά της πανίσχυρης δήθεν woke κουλτούρας, σιγοντάρει κάθε καρυδιάς καρύδι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ντάριο Αρτζέντο: Ένα ντοκιμαντέρ για τον μαέστρο του εκλεκτικού τρόμου, ιδιαίτερο όσο κι ο ίδιος

Daily / Ντάριο Αρτζέντο: Ένα ντοκιμαντέρ για τον μαέστρο του εκλεκτικού τρόμου, ιδιαίτερο όσο κι ο ίδιος

Η ταινία «Dario Argento Panico» είναι κατά τόπους ιδιοσυγκρασιακή όπως το αντικείμενό της, αλλά και παράξενα ατμοσφαιρική όπως το έργο του σπουδαίου στυλίστα της οθόνης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Βαγγέλης Ρωχάμης ως ποπ σταρ των εφημερίδων και ως λαϊκό ίνδαλμα

Daily / Ο Βαγγέλης Ρωχάμης ως ποπ σταρ των εφημερίδων και ως λαϊκό ίνδαλμα

Όλοι οι λαοί αγαπάνε τη φολκλόρ μυθολογία του κατά συρροή παρανόμου που καταφέρνει διαρκώς να ξεγλιστρά με συναρπαστικούς τρόπους από τα λιπαρά χέρια του συστήματος και των αρχών, ο δικός μας όμως λίγο παραπάνω.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γουέιν Κρέιμερ: Καμιά φορά είναι καλύτερο να αργοσβήσεις παρά να καείς

Daily / Γουέιν Κρέιμερ: Καμιά φορά είναι καλύτερο να αργοσβήσεις παρά να καείς

Έφυγε από τη ζωή στα 75 του η ηγετική μορφή των μυθικών MC5, που έγιναν ο ήχος και το σύμβολο της εξέγερσης στα τέλη των ‘60s, και η διαδρομή του μοιάζει με παραβολή ή με θρίλερ – πολιτικό στην αρχή και αστυνομικό στη συνέχεια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Masters of the Air: Η δράση και το δράμα απογειώνονται στα ουράνια 

Daily / Masters of the Air: Η δράση και το δράμα απογειώνονται στα ουράνια

Είκοσι τρία χρόνια μετά το «Band of Brothers» και δεκατέσσερα μετά το «Pacific», κατέφτασε μόλις το τρίτο κεφάλαιο μιας επικής τηλεοπτικής τριλογίας για τον Β’ Παγκόσμιο, πάντα υπό την αιγίδα των Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τομ Χανκς.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Εγώ είμαι πια μια ξένη

Daily / Εγώ είμαι πια μια ξένη

Ο αντιπερισπασμός μπορεί να είναι πολύ έντονος όταν βλέπεις σε μια ταινία ή σε μια σειρά μια διάσημη ηθοποιό να μοιάζει ξαφνικά σαν να έχει αντικατασταθεί από ένα κέρινο, φλου, πορσελάνινο, απαστράπτον, παγωμένο ομοίωμά της.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Ο κόσμος αλλοίωσις, ο βίος υπόληψις»: Σα να είχαμε ανάγκη τα «Παιδιά του χειμώνα»

Daily / «Ο κόσμος αλλοίωσις, ο βίος υπόληψις»: Σαν να είχαμε ανάγκη τα «Παιδιά του χειμώνα»

Με τη συναισθηματική της φινέτσα και την καταπραϋντική της θαλπωρή, η ταινία του μακρινού συγγενή μας Αλεξάντερ Πέιν προσφέρει και μια καλοδεχούμενη αποκλιμάκωση των «διχασμών» που προκάλεσε άθελά της στο ελληνικό κοινό η ταινία του «δικού μας» Γιώργου Λάνθιμου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ