ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ περσινής ταινίας του, “Nomad: In the Footsteps of Bruce Chatwin”, που τον (ξανα)φέρνει στο απόκοσμο τοπίο του Αρκτικού, ο Βέρνερ Χέρτζογκ δηλώνει ότι αυτό το μέρος είναι το πλησιέστερο που μπορεί να βρεθεί κανείς, με τα πόδια, στο διάστημα. Σα να το είχε στο μυαλό του αυτό ο 33χρονος Βραζιλιάνος σκηνοθέτης Τζο Πένα, ο οποίος  τοποθέτησε την πρώτη του ταινία – το “Arctic” του 2018 –  στον Αρκτικό Κύκλο (τα γυρίσματα έγιναν στην Ισλανδία) και την δεύτερη – το “Stowaway”, που έκανε πρεμιέρα προχθές στο Netflix –  στο διάστημα. 

 

Και οι δύο έχουν να κάνουν, με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, με την αγωνιώδη προσπάθεια επιβίωσης σε συνθήκες απέραντης απομόνωσης και απερίγραπτης αντιξοότητας. Στο “Arctic” ήταν μόνος του ο Μαντς Μίκελσεν ενάντια στα στοιχειά της άγριας φύσης ενώ εδώ όλη σχεδόν η δράση εξελίσσεται στο εσωτερικό ενός διαστημικού σκάφους με προορισμό τον Άρη και πρωταγωνιστές τέσσερεις αστροναύτες που βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωποι με ένα συντριπτικό ηθικό δίλημμα. 

 

Μην ανησυχήσετε αν δεν πιάνετε όλα τα τεχνικά / επιστημονικά δεδομένα που κατακλύζουν την υπόθεση, η ουσία βρίσκεται αλλού και δεν έχει να κάνει ούτε με την επιστήμη ούτε καν με το διάστημα. 

 

Το πρόβλημα είναι ότι δεν θα έπρεπε να είναι τέσσερις σ’ αυτήν την ερευνητική αποστολή στον Κόκκινο Πλανήτη που προβλέπεται να διαρκέσει δύο χρόνια, αλλά τρεις: η επικεφαλής της ομάδας (την υποδύεται η Τόνι Κολέτ), ένας βιολόγος (Ντάνιελ Ντάε Κιμ) και μια γιατρός (Άννα Κέντρικ). Λίγες ώρες όμως αφού έχουν βρεθεί στο διάστημα, ανακαλύπτουν ότι με κάποιο τρόπο, είχε ξεμείνει στο σκάφος εγκλωβισμένος και τραυματίας ένας νεαρός τεχνικός, ο Μάικλ (Σάμιερ Άντερσον), ο οποίος έκανε κάποιους τελευταίους ελέγχους αλλά χτύπησε κι έχασε τις αισθήσεις του, λίγο πριν την εκτόξευση. 

 

Τόνι Κολέτ
Η Τόνι Κολέτ υποδύεται την επικεφαλής της ομάδας.

 

Όταν συνέρχεται και συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται καθοδόν για τον Άρη, ενώ η μικρή του αδελφή τον περιμένει σπίτι, ο Μάικλ παθαίνει κρίση πανικού, γρήγορα όμως αναγκάζεται να συμβιβαστεί με την παρανοϊκή μοίρα του και προσφέρεται να βοηθήσει όπως μπορεί  τα μέλη της αποστολής, με τα οποία αποκτά αμέσως φιλική σχέση. Δεν θα περάσουν όμως παρά μερικές μέρες μέχρι να διαπιστώσουν όλοι τους ότι το οξυγόνο δεν αρκεί και για τους τέσσερις, συνεπώς κάποιος πρέπει με κάποιο τρόπο να εκλείψει – και κατά σύμβαση αυτός θα πρέπει να είναι ο ατυχής “stowaway”, δηλαδή ο «λαθρεπιβάτης» – εκτός αν βρεθεί κάποια άλλη λύση που όμως δεν διαφαίνεται στον σκοτεινό και βαθύ ορίζοντα του διαστήματος… 

 

Θα περίμενε ίσως κανείς από έναν δημιουργό που ξεκίνησε ως auteur του YouTube, είναι «μανούλα» στα εφέ του stop motion animation και επίσης, με την ιδιότητα του μουσικού, είναι και κάτι σαν εναλλακτικός ροκ σταρ στην πατρίδα του, να επιχειρούσε κάτι πολύ πιο φαντεζί, λαμπερό, θεματικό και επιφανειακό στο πλαίσιο του διαστημικού ταξιδιού. To “Stowaway” όμως είναι λιτό, μετρημένο και επικεντρωμένο στο θανάσιμο δίλημμα που έχουν να αντιμετωπίσουν – και αν είναι δυνατό να επιλύσουν –  οι κεντρικοί του χαρακτήρες, στην θέση των οποίων νιώθουμε ότι θα μπορούσαμε να βρεθούμε κι εμείς (όχι απαραίτητα στο διάστημα), και μακάρι να μη μας συμβεί ποτέ. Θυμίζει στοιχεία από άλλες πρόσφατες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως το “Ad Astra”, το “Gravity” ή το “The Martian”, στην ουσία όμως πρόκειται για έργο δωματίου, για ένα σύγχρονο μελόδραμα με φόντο την απεραντοσύνη του διαστήματος. Μην ανησυχήσετε αν δεν πιάνετε όλα τα τεχνικά / επιστημονικά δεδομένα που κατακλύζουν την υπόθεση (καθιστώντας την ταινία, σε συνδυασμό με τις πολύ μελετημένες και αληθοφανείς σκηνές του διαστημικού ταξιδιού,  μία από τις πιο πειστικές και ρεαλιστικές του είδους), η ουσία βρίσκεται αλλού και δεν έχει να κάνει ούτε με την επιστήμη ούτε καν με το διάστημα.