Oι παραγωγοί της οσκαρικής απονομής δήλωναν εδώ και μέρες ότι ετοιμάζουν κάτι πρωτοποριακό για τη βραδιά, με μια τελετή που θα μοιάζει με κανονική ταινία. Δεν διευκρίνισαν όμως τι είδους ταινία. Αυτό που είδαμε όσοι είχαμε την ατυχία να ξενυχτήσουμε παρέπεμπε περισσότερο σε αυτοσχέδιο mumblecore της σειράς. Ήταν εντελώς άνευρο, με τα κείμενα να έχουν εμφανώς προβαριστεί ελάχιστα από τους παρουσιαστές, ενισχύοντας την αίσθηση του ερασιτεχνισμού.
Έτσι, η απουσία ταινιών μαζικού ενδιαφέροντος δεν μπόρεσε να ισοφαριστεί από το show –το ποιο;– σε μια βραδιά που δεν θα εκπλαγούμε αν σημείωσε τα χαμηλότερα νούμερα τηλεθέασης στην ιστορία του θεσμού. Το «αστείο» με τις τελετές χωρίς κεντρικό παρουσιαστή πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει και πρέπει απαραιτήτως να επανέλθουν τα αστεία, τα πληθωρικά μουσικοχορευτικά νούμερα και οι περιφερειακοί παρουσιαστές με έντονη σκηνική παρουσία.
Το στίγμα της βραδιάς έδωσε η Ρετζίνα Κινγκ, η οποία παρουσιάζοντας τους υποψηφίους για τα Όσκαρ Πρωτότυπου και Διασκευασμένου Σεναρίου, έλεγε μια μικρή ιστορία για τον καθένα, ένα εύρημα που στο μυαλό των παραγωγών θα έκανε την απονομή «να μοιάζει με ταινία». Το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου πήγε σε μια ιδιαίτερα συγκινημένη Έμεραλντ Φενέλ, η οποία έμοιαζε να μην πιστεύει στην τύχη της που έφυγε με το συγκεκριμένο βραβείο για την ιδιότυπη φεμινιστική ιστορία εκδίκησης Promising Young Woman. Το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου μοιράστηκαν από κοινού οι Κρίστοφερ Χάμπτον και Φλοριάν Ζέλερ για τη διασκευή του θεατρικου του τελευταίου που αποτέλεσε τη μαγιά για το The Father. Ο Ζέλερ ευχαρίστησε, μεταξύ άλλων, τον Αντονι Χόπκινς που έδωσε τα πάντα σε αυτή την ταινία και τη γυναίκα του, η οποία, σε ένα από τα χαριτωμένα στιγμιότυπα της βραδιάς, μπήκε στο πλάνο και του έδωσε ένα φιλάκι στον ώμο.
Ο περσινός νικητής της κατηγορίας Μπονγκ Τζουν-Χο έδωσε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας στην Κλόι Ζάο για το Nomadland. H Ζάο έγινε έτσι μόλις η δεύτερη γυναίκα σκηνοθέτις στην ιστορια του θεσμού που βραβεύεται στην κατηγορία και βάζει πλώρη για το σύμπαν της Marvel, για λογαριασμό της οποίας σκηνοθέτησε το Eternals, ταινία στην οποία βάζει τις τελευταίες πινελιές αυτή την περίοδο.
Η Λόρα Ντερν, που παρουσίασε το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, μίλησε αρχικά για το φελινικό La Strada, πρώτο νικητή της κατηγορίας, και μια ταινία που παρακολούθησε ως παιδί με τη μαμά της σε μια σκοτεινή αίθουσα. Το βραβείο πήγε αναμενόμενα στο Another Round και το παρέλαβε ο Τόμας Βίντερμπεργκ, που βρισκόταν στην αίθουσα. Ο Βίντερμπεργκ ξεκίνησε χιουμοριστικά, αναφέροντας ότι ετοίμαζε ευχαριστήριους λόγους για μια βραδιά σαν αυτή από τα πέντε του σε σταθμούς τρένου και στην τουαλέτα, στη συνέχεια όμως μίλησε για την κόρη του, την οποία έχασε σε τροχαίο λίγο πριν ξεκινήσει γυρίσματα και της αφιέρωσε το Όσκαρ. Ήταν ο πιο συγκινητικός λόγος της βραδιάς .
To Οσκαρ Β’ Ανδρικου Ρολου πήγε στο ακλόνητο φαβορί, σύμφωνα και με τα στοιχηματικά πρακτορεία, τα οποία έδιναν τη νίκη του σε αποδόσεις ακόμα και κάτω του 1.10. Ο Ντάνιελ Καλούγια του Judas and the Black Messiah ανέβηκε στο πόντιουμ, ευχαρίστησε τον Θεό δύο φορές και μετά τη μητέρα του, δηλώνοντας στη συνέχεια και πόσο χαρούμενος είναι που έκανε σεξ με τον μπαμπά του και προέκυψε ο ίδιος, με εκείνη να βρίσκεται στο κοινό και να μοιάζει να μην πιστεύει στ’ αυτιά της.
Το βραβείο για Μακιγιάζ και Κομμώσεις πήγε στο Ma Rainey’s Black Bottom, κυρίως για τη μετατροπή της Βαϊολα Ντέιβις στη θρυλική μαμά των μπλουζ, με μία εκ των νικητών να ξεχνά το βραβείο μετά τον λόγο και να επιστρέφει για να το πάρει, ενώ το Όσκαρ Κουστουμιών θα πάει για την ίδια ταινία στην απούσα Αν Ροθ, η οποία θα ζευγαρώσει έτσι εκείνο που είχε κερδίσει για το English Patient.
Ο περσινός νικητής της κατηγορίας Μπονγκ Τζουν-Χο έδωσε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας στην Κλόι Ζάο για το Nomadland. H Ζάο έγινε έτσι μόλις η δεύτερη γυναίκα σκηνοθέτις στην ιστορια του θεσμού που βραβεύεται στην κατηγορία και βάζει πλώρη για το σύμπαν της Marvel, για λογαριασμό της οποίας σκηνοθέτησε το Eternals, ταινία στην οποία βάζει τις τελευταίες πινελιές αυτή την περίοδο.
Ο Ριζ Αχμέντ παρουσίασε το Βραβείο Ήχου, που πήγε δικαίως στην ταινία που πρωταγωνιστεί, το Sound of Metal, ταινία όπου η δραματική λειτουργία του ήχου είναι κάτι παραπάνω από εμφανής (και απαραίτητη).
Το βραβείο για live-action Μικρού Μήκους πήγε στο Two Distant Strangers, με τον παραγωγό Κέβιν Ντουράντ να γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που σκοράρει 33 πόντους σε αγώνα του NBA και κερδίζει Όσκαρ μέσα στην ίδια μέρα, ενώ το βραβείο για animation Μικρού Μήκους πήγε στο συγκινητικό If Anything Happens I Love You. Αμφότερα ανήκουν στο Netflix, τον θριαμβευτή της βραδιάς σε πραγματικούς αριθμούς μεν, σε μικρότερες κατηγορίες δε.
To Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους πήγε στο Colette, μια από τις μεγάλες εκπλήξεις της βραδιάς – τα στοιχηματικά πρακτορεία έδιναν το φιλμ στην τελευταία θέση, με αποδόσεις που κυμαίνονταν από 20.00 ως 25.00. Το Bραβειο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ πήγε στο My Octopus Teacher που –σωστά μαντέψατε– ανήκει στο Netflix.
Στη μονομαχία Pixar εναντίον Pixar που έλαβε χώρα στην κατηγορία του Καλύτερου Animation, το ψυχεδελικό Soul νίκησε το πιο συμβατικό Onward. Το Οσκαρ Καλύτερων Οπτικών Εφέ πήγε στο Τenet, με την Ακαδημία να αψηφά την γνώμη των τεχνικών οπτικών εφέ που μέσω του Σωματείου τους είχαν δώσει το βραβείο στο Midnight Sky του Τζορτζ Κλούνεϊ.
Στην κατηγορία Β Γυναικείου Ρόλου ο παρουσιαστής Μπραντ Πιτ απέδωσε με χάρη τις κάπως πιο σκωπτικές παρουσιάσεις που έγραψαν οι σεναριογράφοι της βραδιάς γι’ αυτόν, με τη νικήτρια Γιαν Τζανγκ Γιουν, την τρομέρη γιαγιά του Minari, να δηλωνει ενθουσιασμένη που επιτέλους τον γνωρίζει από κοντά. Στη συνέχεια θα επισημάνει ότι από τη στιγμή που καθεμία από τις υποψήφιες υποδύθηκε διαφορετικό ρόλο, δεν υφίσταται ανταγωνισμός, θυμίζοντας τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ που έλεγε ότι ο μόνος τρόπος για να αποφασίσουν ποιος είναι ο καλύτερος ηθοποιός είναι να παίξουν όλοι τον Άμλετ και να κερδίσει ο καλύτερος. Ο λόγος της περιείχε περισσότερα one-liners από όσα ακούσαμε σε όλη την υπόλοιπη βραδιά, τη ζωντάνεψε για λίγο και βοήθησε να παραμείνουμε ξύπνιοι όσοι φουκαράδες παρακολουθούσαμε ακόμα ως τότε.
H Χάλι Μπέρι έδωσε το Όσκαρ Σκηνογραφίας στο Mank, το οποίο θα ήταν κρίμα να φύγει άσφαιρο από την απονομή και ακόμα μεγαλύτερο κρίμα να χάσει σε αυτή την κατηγορία. Στη συνέχεια το κιαροσκούρο και η παλιομοδίτικη όψη του Mank θα κατατροπώσουν τα ηλιοβασιλέματα του Nomadland στην Κατηγορία του Όσκαρ Φωτογραφίας. Να σημειωθεί πάντως πως, κατά την παρουσίαση, ακούσαμε για ακόμα μια φορά προσωπικές ιστορίες των υποψηφίων, δίχως να ειπωθεί τίποτα ουσιαστικό για τη δουλειά τους στα υποψήφια φιλμ και, το κυριότερο, δίχως να δούμε τίποτα από αυτή.
Πολλά λόγια, ελάχιστες εικόνες κι αυτό είναι πρόβλημα όταν αυτό που παρακολουθούμε θέλει να παραστήσει τη γιορτή του σινεμά. Και ειδικά σε μια βραδιά που έχει δει λιγότερος κόσμος, σε σχέση με άλλες χρονιές, τις υποψήφιες ταινίες, θα έλεγες ότι η παραγωγή θα έμπαινε στον κόπο να δείξει στους θεατές κάτι από αυτές. Έστω και μερικά καρέ.
Στη συνέχεια ο Χάρισον Φορντ ανέβηκε να δώσει το Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ και διάβασε σε ένα χαρτάκι μερικές οδηγίες που είχαν δοθεί από το στούντιο για το μοντάζ του Blade Runner – οι οδηγίες κατέληγαν σε ένα «αυτή η ταινία μοιάζει χειρότερη σε κάθε προβολή». Το Όσκαρ δυστυχώς πήγε σε μοντάζ που φαίνεται, η αόρατη, πλην φανταστική δουλειά του Γιώργου Λαμπρινού στο The Father ενθουσίασε λιγότερο τους ψηφοφόρους της Ακαδημίας, που προτίμησαν το Sound of Metal.
Το Soul θα πάρει κι ένα δεύτερο Όσκαρ, αυτό της Καλύτερης Μουσικής, που σηματοδοτεί και τη δεύτερη νίκη των Ατικους Ρος και Τρεντ Ρεζνορ, oι οποίοι ανέλαβαν το ambient μέρος της μουσικής του, με τον Γιον Μπατίστ να κερδίζει το πρώτο του για το τζαζίστικο σκέλος της. Στο Οσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού οι funky ηχοι του «Fight For You» από το Judas and the Black Messiah θα επικρατήσουν έναντι των φαβορί.
Την απονομή των ως άνω βραβείων ακολούθησε ένα παιχνίδι, όπου οι προσκεκλημένοι προσπαθούσαν να μαντέψουν εάν το τραγούδι που θα παίξει ο DJ κέρδισε Όσκαρ, υπήρξε υποψήφιο ή τίποτε από τα δυο. Στο σημείο αυτό, ακόμα κι αν ο παρουσιαστής τους έβαζε να σκεφτούν έναν αριθμό από το 1 ως το 100 και μετά έπρεπε να μαντέψει ποιον αριθμό σκέφτηκαν, θα το βρίσκαμε εξίσου διασκεδαστικό. Κατά τη διάρκεια αυτού του δρώμενου, η Γκλεν Κλόουζ θα δώσει κι ένα viral στιγμιότυπο με τον χορό της, σε μια βραδιά που, κατά τα λοιπά, θα αφήσει σίγουρα δυσαρεστημένους τους χρήστες του Twitter, που ζουν για κάτι τέτοια.
Ακολούθησε το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο φέτος δόθηκε πριν τα δυο μεγάλα ερμηνευτικά βραβεία, σε μία από τις πολλές επιλογές των διοργανωτών που προκάλεσαν απορίες. Τουλάχιστον εδώ είδαμε μικρά αποσπάσματα από τις υποψήφιες ταινίες, αντί απλά να ακούσουμε την παρουσιάστρια να μιλά γι’αυτές. Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας πήγε στο Nomadland. Βασισμένο στο ομώνυμο δημοσιογραφικό οδοιπορικό της Τζέσικα Μπρούντνερ, το οποίο ενόψει της ακαδημαϊκής αναγνώρισης της ταινίας θα εκδοθεί στα ελληνικά τον Ιούνιο από τις εκδόσεις Κυψέλη, το φιλμ είναι σίγουρα ένας από τους πιο ιδιαίτερους νικητές στην ιστορία του θεσμού και ακόμα πιο σίγουρα εκείνος με τις χαμηλότερες εισπράξεις – είπαμε, είναι μια πολύ παράξενη χρονιά.
Το Nomadland θα τριπλασιάσει τη νίκη του με ένα απρόσμενο, πλην δίκαιο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στη Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, για την ανεπιτήδευτη εμφάνιση της στο φιλμ – παίζει σαν να μην υπάρχει φακός. Είναι το τρίτο Όσκαρ για την ηθοποιό, που ισοφαρίζει έτσι τους Μέριλ Στριπ, Τζακ Νίκολσον,Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Ντάνιελ Ντέι Λιούις και Γουόλτερ Μπρέναν και κυνηγά το ρεκόρ της Κάθριν Χέμπορν που έχει τέσσερα.
Η βραδιά θα κλείσει με την επίσης αναπάντεχη αλλά άξια βράβευση του Άντονι Χόπκινς για το The Father. Πρόκειται για μια πραγματικά συγκλονιστική ερμηνεία, που κορυφώνεται σε μια σκηνή όπου αδυνατείς να ξεχωρίσεις πού σταματά ο ηθοποιός και ξεκινά ο άνθρωπος. Είναι το δεύτερο Όσκαρ του μεγάλου ηθοποιού μετά τη βράβευση του για τη Σιωπή των Αμνών – αν μας ρωτάς, θα έπρεπε να έχει κι ένα τρίτο για τα Απομεινάρια μιας Μέρας. Ο Χόπκινς ούτε παρευρέθηκε στην τελετή, ούτε συνδέθηκε μέσω zoom, με έναν τρακαρισμένο Χοακίν Φοίνιξ να ανακοινώνει λιτά ότι η Ακαδημία δέχεται το Όσκαρ εκ μέρους του και να αποχωρεί. Ένα τέλος που άρμοζε σε μια τελετή σαν αυτή.
Συγχαρητήρια στους νικητές και αλίμονο σε εμάς που ξενυχτήσαμε, κανείς δεν μας σκέφτηκε και σίγουρα όχι ο (κατά τα άλλα αγαπημένος μας) Στίβεν Σόντερμπεργκ, ένας εκ των παραγωγών της βραδιάς, την οποία συνοψίζει το κάτωθι tweet:
LET THEM ALL TALK (2020) | Director: Steven Soderbergh | #OnePerfectShot pic.twitter.com/d0i2yGp7Jf
— Justin Chang (@JustinCChang) April 26, 2021
