ΣΗΜΕΡΑ, τελευταία μέρα του Μαΐου, κλείνει τα 92 ο Κλιντ Ίστγουντ (ζωή να ‘χει) και θα μπορούσε να υποθέσει κανείς με ασφάλεια ότι το τελευταίο που θα επιθυμούσε ως δώρο γενεθλίων είναι ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πριν από μερικές μέρες στο Vanity Fair με τίτλο «Πριν από τον Τζόνι Ντεπ και την Άμπερ Χερντ ήταν ο Κλιντ Ίστγουντ και η Σόντρα Λοκ».
Και πράγματι, ασχέτως της άποψης που μπορεί να έχει κανείς για την τωρινή δίκη και τα απόνερά της, είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες με την άγρια και γεμάτη αλληλοκατηγορίες (εκείνος έλεγε ότι απλώς θέλει να του φάει λεφτά, εκείνη ότι, μεταξύ άλλων, την είχε κακοποιήσει και της είχε σαμποτάρει την καριέρα) δικαστική διαμάχη του 1989 ανάμεσα στον διάσημο ηθοποιό και σκηνοθέτη και στην επί δεκατέσσερα χρόνια σύντροφό αλλά και συμπρωταγωνίστριά του σε έξι ταινίες.
Εκείνο το δικαστικό δράμα που διήρκεσε 19 μήνες και ακολούθως είχε κι άλλα δυσάρεστα επεισόδια μέχρι να επιτευχθεί κάποιος οριστικός συμβιβασμός, «συνέβη σε μια διαφορετική εποχή για την κουλτούρα της διασημότητας, τότε που τα celebrity media ήταν μόνο κάποια συγκεκριμένα έντυπα όπως το People ή το National Enquirer».
Ο Κλιντ Ίστγουντ ήταν 58 χρονών τότε, όσο είναι τώρα ο Τζόνι Ντεπ και αντίδικός του ήταν μια νεότερή του ξανθιά ηθοποιός (η Σόντρα Λοκ ήταν 44, η Άμπερ Χερντ είναι 36), σαφώς λιγότερο γνωστή από τον ίδιον, η οποία στράφηκε ενάντια σ’ ένα εμβληματικό και πανίσχυρο αστέρα του Χόλιγουντ, χωρίς η ίδια να διαθέτει αντίστοιχες περγαμηνές ή ανάλογη οπαδική βάση.
Η Σόντρα Λοκ ήταν απλώς η («επίσημη») συμβία του Κλιντ Ίστγουντ και η συνήθης, για μια εποχή, συμπρωταγωνίστριά του σε μερικές από τις πιο μέτριες ταινίες της καριέρας του, παρότι η ίδια είχε ξεκινήσει εντυπωσιακά τη δική της πριν τον γνωρίσει, κερδίζοντας με το καλημέρα υποψηφιότητα Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία The Heart Is a Lonely Hunter του 1968 που ήταν βασισμένη στο διάσημο ομώνυμο βιβλίο της Κάρσον ΜακΚάλερς («Η καρδιά κυνηγάει μονάχη» είναι ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης).
Όπως όμως σημειώνεται στο άρθρο, παρά τις κραυγαλέες ομοιότητες, εκείνο το δικαστικό δράμα που διήρκεσε 19 μήνες και ακολούθως είχε κι άλλα δυσάρεστα επεισόδια μέχρι να επιτευχθεί κάποιος οριστικός συμβιβασμός, «συνέβη σε μια διαφορετική εποχή για την κουλτούρα της διασημότητας, τότε που τα celebrity media ήταν μόνο κάποια συγκεκριμένα έντυπα όπως το People ή το National Enquirer. Δεν υπήρχε η ατέλειωτη κάλυψη και τα αμέτρητα άρθρα γνώμης σχετικά με το νόημα της δίκης Χερντ-Ντεπ... Η διασημότητα δεν είχε γίνει ακόμα ο παραμορφωτικός φακός μέσα από τον οποίον κοιτάζουμε σχεδόν τα πάντα».
Ψάχνοντας λίγο παραπάνω πάντως, διαπιστώνει κανείς και μια άλλη ομοιότητα που δεν αναφέρεται στο άρθρο και έχει να κάνει με την εφημερίδα Washington Post, η οποία είχε φιλοξενήσει το 1997 (με αφορμή την έκδοση της αυτοβιογραφίας της Λοκ που είχε τον φοβερό τίτλο «The Good, the Bad, and the Very Ugly») τις πικρίες και τα φριχτά παράπονα που είχε η ηθοποιός από τη σχέση της με τον Κλιντ Ίστγουντ, τον οποίον κατηγορούσε ότι την είχε υποχρεώσει να κάνει έκτρωση δύο φορές ενώ ο ίδιος είχε κάνει δύο παιδιά με άλλη γυναίκα τον καιρό που ήταν μαζί.
Ως γνωστόν, η μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση που κατέθεσε εναντίον της Χερντ ο Ντεπ αφορούσε το κείμενο που είχε γράψει η ίδια σχετικά με τα επεισόδια ενδοοικογενειακής βίας που είχε ζήσει μαζί του, στην Washington Post το 2018, την ίδια χρονιά που πέθανε η Σόντρα Λοκ μετά από μακρόχρονη μάχη, όπως λένε, με τον καρκίνο.
