ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕ ΠΡΟΠΕΡΣΙ στα 79 του ο διαβόητος κάποτε Τζέρι Σπρίνγκερ, είχαν περάσει πέντε μόλις χρόνια από την τελευταία εμφάνισή του ως παρουσιαστή του Jerry Springer Show, ήταν όμως σαν να έχει περάσει μια αιωνιότητα από την εποχή που «η χειρότερη εκπομπή στην ιστορία της τηλεόρασης» ήταν και η πιο δημοφιλής, στην Αμερική τουλάχιστον, και το όνομά του είχε συνδεθεί απολύτως με τη λεγόμενη trash TV.
Αντίστοιχες εκπομπές –όπου σε κάθε επεισόδιο παρελαύνουν άνθρωποι με μειωμένη αντίληψη και ακόμα πιο μειωμένη αίσθηση αξιοπρέπειας, βγάζοντας τα προβλήματά τους στον αέρα και φτάνοντας μέχρι τη βίαιη συμπλοκή, προς τέρψη των τηλεθεατών– υπήρξαν και υπάρχουν παντού, το σόου του Τζέρι Σπρίνγκερ όμως, στην απόλυτη (παρ)ακμή του στα τέλη της δεκαετίας του ’90, είχε ξεπεράσει κάθε όριο, κάθε φραγμό και κάθε ταμπού.
Το τι μπορούσε να συμβεί ανά πάσα στιγμή στο πλατό της εκπομπής το μαρτυρούν οι τίτλοι των επεισοδίων, τα οποία κατά κανόνα κορυφώνονταν με ένα κρεσέντο άγριου (και πραγματικού) ξύλου ανάμεσα στους «εμπλεκόμενους»: «Χώρισα τη γυναίκα μου γιατί αγάπησα ένα άλογο» (το οποίο είχε εμφανιστεί στο πλατό ανταλλάσσοντας γλωσσόφιλα με το αφεντικό/σύζυγό του), «Η αδερφή μου μού έκλεψε τον άνδρα», «Κουβαλάω το παιδί του γαμπρού μου» κ.ο.κ.
Τα ακραία περιστατικά που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ –με αποκορύφωμα αυτήν τη μάταιη δολοφονία που σκιάζει το δεύτερο μέρος του– θα μπορούσαν να μοιάζουν ακόμα και με νοσταλγική καρτ ποστάλ που πιέζει το μυαλό μας να ανατρέξει στην πρώιμη περίοδο της trash TV, που τη ζήσαμε κι εδώ, σε διάφορες νοσηρές εκδοχές της.
Ο Τζέρι Σπρίνγκερ έγινε διάσημος και πλούσιος, όπως όμως μας αποκαλύπτει αυτό το μεστό (σε δύο μέρη) ντοκιμαντέρ του Netflix με τίτλο Jerry Springer: Fights, Camera, Action, αλλιώς είχε ονειρευτεί την καριέρα του, και πάντως όχι μέσω μιας «καταβύθισης στον βούρκο της ανθρωπότητας» που κράτησε σχεδόν τρεις δεκαετίες. Ο Σπρίνγκερ ήταν πολιτικός σχολιαστής στο Σικάγο –είχε βραβευτεί μάλιστα για την εγκυρότητα των ρεπορτάζ του– ενώ είχε διατελέσει και δήμαρχος του Σινσινάτι για δύο χρόνια.
Η αρχική ιδέα του για το Jerry Springer Show, που ξεκίνησε τη μακρά και ολισθηρή διαδρομή του στις αρχές των ‘90s, ήταν για ένα τυπικό νυχτερινό talk show με ζητήματα επικαιρότητας, αλλά κανείς δεν φαινόταν να έχει όρεξη να το παρακολουθήσει, σπρώχνοντάς το όλο και πιο βαθιά στα άδυτα της μεταμεσονύκτιας ζώνης, μέχρι που στην εξίσωση μπήκε ο δαιμόνιος παραγωγός Ρίτσαρντ Ντόμινικ, ο οποίος προερχόταν από τον κόσμο των πιο εξωφρενικών ταμπλόιντ, όπως το Weekly World News (με επικεφαλίδες του τύπου «Είδα χθες τον Έλβις Πρίσλεϊ στο καθαριστήριο», «Η ερωτική μου σχέση με ένα βαμπίρ» και «Ο διάβολος βρίσκεται στην τοστιέρα μου»).
Εκείνος ήταν που έπεισε τον Σπρίνγκερ να «πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο» με αντάλλαγμα την προσέλκυση του μέσου κοινού παρονομαστή, που φαινόταν διατεθειμένος να πέσει πολύ χαμηλά για την τηλεοπτική του ψυχαγωγία. Όσο πιο χαμηλά, τόσο το καλύτερο για την τηλεθέαση.
Στο ντοκιμαντέρ αποκαλύπτεται ο νοσηρός τρόπος με τον οποίον οι παραγωγοί της εκπομπής επέλεγαν –μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων– τους καλεσμένους της εκπομπής από τις πιο υποβαθμισμένες γωνιές της επικράτειας και εν συνεχεία τους «καθοδηγούσαν» έτσι ώστε να αναδυθεί ο χειρότερος εαυτός τους, με αποτέλεσμα να αρκεί μια σπίθα μόνο για να έρθει στα χέρια με τον «ανταγωνιστή» ή την «ανταγωνίστρια» του/της, την ώρα της εκπομπής.
Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί το κακό, ακόμα κι όταν συνέβη όμως, δεν υπήρξε αρκετό για να τερματιστεί η βασιλεία του προγράμματος –που κάποια στιγμή έφτασε να ξεπεράσει ακόμα και την εκπομπή της Όπρα Γουίνφρι– το οποίο συνέχισε να σέρνεται στη νυχτερινή ζώνη για πολλά χρόνια αφότου έχασε τη ζωή της μια γυναίκα, την ημέρα που προβλήθηκε το επεισόδιο στο οποίο συμμετείχε ως η μία από τις δύο συζύγους του ανθρώπου που θα τη σκότωνε.
Τα ακραία περιστατικά που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ –με αποκορύφωμα αυτήν τη μάταιη δολοφονία που σκιάζει το δεύτερο μέρος του– θα μπορούσαν να μοιάζουν ακόμα και με νοσταλγική καρτ ποστάλ που πιέζει το μυαλό μας να ανατρέξει στην πρώιμη περίοδο της trash TV, που τη ζήσαμε κι εδώ, σε διάφορες νοσηρές εκδοχές της. Και τη ζούμε ακόμα, δεκαετίες μετά, ξεχνώντας ότι τα εκθέματα αυτού του τηλεοπτικού τσίρκου είναι άνθρωποι, με σάρκα και οστά, με συναισθήματα, με λαχτάρες και με πόνους.
Jerry Springer: Fights, Camera, Action | Official Trailer | Netflix
