ΛΕΜΕ ΣΥΧΝΑ ΓΙΑ κάποια από τις φωτοβολίδες της επικαιρότητας, ντόπιας και ξένης, ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε να γίνει «σειρά στο Netflix». Είτε ως δραματική αναπαράσταση / μυθοπλασία είτε ως true crime ντοκιμαντέρ.
Συνήθως υπερβάλλουμε, όχι όμως στην περίπτωση του ευρω-σκανδάλου που ξέσπασε (και διαχέεται προς κάθε κατεύθυνση) με σταρ τη δική μας Εύα Καϊλή.
Η υπόθεση διαθέτει όλο το πακέτο για μια διεθνή συμπαραγωγή και γι’ αυτό δεν αποτελεί καμία έκπληξη το γεγονός ότι μονοπώλησε τις περισσότερες συζητήσεις του Σαββατοκύριακου, δημόσιες και ιδιωτικές.
Και μόνο το λεξικό του σκανδάλου περιέχει έννοιες και λέξεις-κλειδιά που απελευθερώνουν τη φαντασία, ενισχύουν τα στερεότυπα και διεγείρουν το θυμικό.
Κι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, ό,τι να ‘ναι, έτσι; Μπορεί να μην πρόλαβε η Εύα Καϊλή να κλείσει χρόνο στη θέση της μίας εκ των δεκατεσσάρων (!) αντιπροέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχει όμως προλάβει να διατελέσει πρόεδρος ή αντιπρόεδρος ή μέλος σε καμιά πενηνταριά επιτροπές, κέντρα, όργανα, αντιπροσωπείες και ομάδες της Ε.Ε. – από τη στρατηγική καινοτομία, την τεχνολογία, την επιχειρηματικότητα και τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις μέχρι την αναπηρία, την τεχνητή νοημοσύνη και τις σχέσεις με την Αραβική Χερσόνησο (ουπς).
Άνοδος. Πτώση. Ύβρις. Νέμεσις. Λάμψη. Σκιά. Σκάνδαλο. Δωροδοκία. Διαφθορά. Απληστία. Σακούλες με μετρητά. Αυτόφωρο. Συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Ξέπλυμα χρήματος. Βρυξέλλες. Ιταλοί. Σοσιαλιστές (old school). Θεσσαλονίκη (φτωχομάνα μεν, φιλόδοξη δε). Μακεδονία (ελληνική). ΠΑΣΟΚ (αθάνατο). ΜΚΟ. Επιθετικό lobbying. Friends with benefits. Κατάρ (γκέιτ). Ομερτά. Φυλακή. Ντόμινο αποκαλύψεων. Τριγμοί. Ανατροπές.
Τέλος πρώτου κύκλου. Το γύρισμα θα μπορούσε να συνδυάζει ένα ύφος γραφειοκρατικού / κατασκοπικού νουάρ με κοσμοπολίτικα σκηνικά και τζετ σετ ατμόσφαιρα.
«Η ομορφιά είναι μια υπόσχεση ευτυχίας» έλεγε ο Σταντάλ κι εμείς νιώθουμε διπλή ντροπή και αηδία καθώς ξεχειλίζουν τα απόνερα αυτής της ιστορίας, τόσο επειδή μας πλάνεψε για άλλη μια φορά το στόρι της όμορφης και επιτυχημένης όσο και επειδή η χώρα γίνεται διεθνώς ρεζίλι διά μέσου ενός εκ των πιο επιφανών και φωτογενών εκπροσώπων της στην καρδιά του ευρωκοινοβουλίου.
Άλλο τι κάνουμε εμείς εδώ και άλλο η εξαγωγή διαφθοράς στα μεγάλα σαλόνια. Η Εύα το πήγε σε άλλο επίπεδο. Πέταξε όμως, όπως φαίνεται, πολύ κοντά στον ήλιο.
Όχι φυσικά ότι είναι η πρώτη φορά που μας ντροπιάζει Έλληνας ευρωβουλευτής. Για πολλούς εξ αυτών άλλωστε, ντροπή (μας) αποτελεί και μόνο το γεγονός της εκλογής τους. Κι εμείς μονίμως χρήσιμοι ηλίθιοι, γελαστοί και γελασμένοι, χαμένοι στη μετάφραση, κομπάρσοι σε μια παραγωγή που μας έχει μόνιμα στην απ’ έξω.
Κι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, ό,τι να ‘ναι, έτσι; Μπορεί να μην πρόλαβε η Εύα Καϊλή να κλείσει χρόνο στη θέση της μίας εκ των δεκατεσσάρων (!) αντιπροέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχει όμως προλάβει να διατελέσει πρόεδρος ή αντιπρόεδρος ή μέλος σε καμιά πενηνταριά επιτροπές, κέντρα, όργανα, αντιπροσωπείες και ομάδες της Ε.Ε. – από τη στρατηγική καινοτομία, την τεχνολογία, την επιχειρηματικότητα και τις οικονομικές και νομισματικές υποθέσεις μέχρι την αναπηρία, την τεχνητή νοημοσύνη και τις σχέσεις με την Αραβική Χερσόνησο (ουπς).
Το πιο αμήχανο είναι ότι πραγματικά δεν ξέρει κανείς ούτε από πού να το πιάσει το θέμα ούτε και πώς οφείλει να αντιδράσει σε όλα αυτά. Με οργή; Με κυνισμό; Με μοιρολατρία; Με σαρκασμό; Η υπόθεση επιτρέπει ένα σωρό προεκτάσεις και συνειρμούς.
Κάποιος χθες επέλεξε να ανεβάσει στο Facebook με αφορμή το «Qatargate» (starring Eva Kaili) μια φωτογραφία από τοίχο των Βρυξελλών όπου αναγράφεται ένα ποικίλων αναγνώσεων αντισυστημικό σύνθημα που περιφέρεται στο γαλλόφωνο σύμπαν τα τελευταία χρόνια: «On veut des thunes en attendant le communism» (Θέλουμε και κανένα μετρητό όσο περιμένουμε τον κομμουνισμό).
