ΔΗΛΩΣΕ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΤΟΜ ΧΑΝΚΣ σε συνέντευξή του στο περιοδικό New York (δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ήδη στην Αντίπαρο;) ότι δεν θα μπορούσε στην εποχή μας, δεν θα ήταν σωστό, να υποδυθεί, ως στρέιτ ηθοποιός, τον γκέι πρωταγωνιστή της ταινίας «Φιλαδέλφεια» – ερμηνεία που του χάρισε το πρώτο του Όσκαρ το 1993.
Και προφανώς, επειδή είναι ο Τομ Χανκς –ο καλός μπούμερ, ο συμπονετικός φιλελεύθερος, ο σταρ της διπλανής πόρτας– δεν το είπε με παράπονο ή με πικρία ή για να καταγγείλει εμμέσως πλην σαφώς την κουλτούρα του «άκρατου δικαιωματισμού» και της «εκτροχιασμένης πολιτικής ορθότητας».
Κάθε άλλο. Εννοούσε ακριβώς ότι οι γκέι χαρακτήρες πρέπει να ερμηνεύονται αποκλειστικά από γκέι ηθοποιούς αλλιώς τίθεται –«και δικαίως», όπως τόνισε– ζήτημα «αυθεντικότητας».
Μπορεί να διανοηθεί κανείς κάποιον άλλο στον ρόλο του (στρέιτ ερωτύλου) Μπάρνι στο How I Met Your Mother από τον (ανοιχτά γκέι) Νιλ Πάτρικ Χάρις;
«Ακούγομαι σαν να κάνω κήρυγμα; Δεν θα το ήθελα», συμπλήρωσε σα να συνειδητοποιεί ότι μπορεί και να εκληφθούν στραβά οι δηλώσεις του, κάτι που φυσικά συνέβη (εδώ μπορεί να συμβεί με οποιαδήποτε δημόσια δήλωση, ακόμα και την πιο ανώδυνη).
Και δικαίως. Τον αγαπάμε, τον εκτιμάμε (και υπήρξε εξαιρετικός πρόσφατα στην ταινία A Beautiful Day in the Neighborhood, που πολλοί αγνόησαν λόγω του «άγνωστου θέματος»), είναι επίτιμος συμπατριώτης μας, αλλά, όπως γνωρίζει κι ο ίδιος καλύτερα από τον καθένα, ηθοποιία σημαίνει να υποκρίνεσαι ότι είσαι κάποιος άλλος, κάποια άλλη, κάτι άλλο, και μόνο περιστασιακά μπορεί να είναι κανείς αυθεντικός κατά τη διαδικασία του κάστινγκ.
Το θέμα είναι αν μπορεί με τα εκφραστικά και διανοητικά μέσα που διαθέτει και με το χάρισμά του να προσδώσει αυθεντικότητα και γνησιότητα στον χαρακτήρα που υποδύεται χωρίς να ξεπέσει στη μανιέρα, στην καρικατούρα και στο κλισέ.
Ας αφήσουμε το γεγονός ότι στα 2022 είναι ακόμα πάρα πολλοί, ειδικά στο Χόλιγουντ, οι ηθοποιοί που από φόβο για την καριέρα τους κρατούν μυστική τη σεξουαλική τους «διαφορετικότητα». Θα πρέπει να υποθέσουμε ότι και αυτοί που είχαν το θάρρος (και ευτυχώς πολλαπλασιάζονται διαρκώς) να δηλώσουν γκέι, θα πρέπει να περιορίζονται μόνο σε «αυθεντικούς» ρόλους;
Μπορεί να διανοηθεί κανείς κάποιον άλλο στον ρόλο του (στρέιτ ερωτύλου) Μπάρνι στο How I Met Your Mother από τον (ανοιχτά γκέι) Νιλ Πάτρικ Χάρις; Ή κάποιον άλλο εκτός του (στρέιτ) Μάικλ Σ. Χολ στον ρόλο του Ντέιβιντ στο Six Feet Under; Έχει περάσει προ πολλού, άλλωστε, η εποχή που έβαζες σ’ έναν λευκό ηθοποιό «φούμο» για να υποδυθεί έναν «έγχρωμο» χαρακτήρα και σ’ έναν στρέιτ ηθοποιό «φτερά και πούπουλα» για να ενσαρκώσει έναν (απαραιτήτως κραγμένο) ομοφυλόφιλο.
Δεν έμεινε όμως μόνο στον ρόλο του στη «Φιλαδέλφεια», αλλά μίλησε και για την ταινία που την επόμενη χρονιά κιόλας του χάρισε το δεύτερό του Όσκαρ, το αλήστου μνήμης «Φόρεστ Γκαμπ», το οποίο επίσης χαρακτήρισε ως έργο που δεν θα γυριζόταν σήμερα καθώς θα αντιμετώπιζε αντίστοιχα ζητήματα περί «αυθεντικότητας» του κεντρικού χαρακτήρα.
Εδώ δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς σοβαρά, παρότι εξακολουθεί πολύς κόσμος να αγαπά την ταινία. Η αλήθεια όμως είναι ότι το «Φόρεστ Γκαμπ» έζεχνε από τότε ποικιλοτρόπως (ερμηνευτικά, ιδεολογικά, αισθητικά) όπως και οι περισσότερες «οσκαρικές» ταινίες με ήρωες μειωμένης ή διαφορετικής νοητικής ανάπτυξης (ας θυμηθούμε μόνο την οικτρή ερμηνεία του Ντάστιν Χόφμαν στον «Άνθρωπο της βροχής» που του χάρισε επίσης ένα Όσκαρ). Ταινίες κατά κανόνα ψυχοπονιάρικες, ψυχαναγκαστικές, fake, προσβλητικές εν τέλει και διόλου αυθεντικές όχι επειδή ο πρωταγωνιστής δεν είναι ο ίδιος ΑμεΑ (ή στο «φάσμα του αυτισμού») αλλά επειδή η ταινία είναι εντελώς επιφανειακή και ανάξια του θέματος που θέλει υποτίθεται να αναδείξει.
