ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ 37 ΧΡΟΝΙΑ από την πρώτη έκδοση του «Λευκού Θορύβου», ενός από τα πιο μνημειώδη βιβλία που έχει γράψει ο σημαντικότερος εν ζωή Αμερικανός συγγραφέας, ο άνθρωπος που απέδωσε με μοναδική διαύγεια και υπνωτική σαγήνη στις νουβέλες του «το ιδιαίτερο πετσί του ύστερου 20ού αιώνα».
Και συνεχίζει. «Η δουλειά μου παραμένει βαθιά επηρεασμένη από το γεγονός ότι ζούμε σε επικίνδυνους καιρούς», δήλωνε το 2012 στη Chicago Tribune, σε μια από τις αραιές και πολύτιμες συνεντεύξεις του.
Βαδίζοντας (τρεκλίζοντας;) ζαλισμένοι στην τρίτη δεκαετία ήδη του 21ου αιώνα, η αίσθηση ότι ζούμε σ’ ένα «ντελιλοϊκό» σύμπαν ηλεκτρονικού/ψηφιακού μυστικισμού ως μόνιμοι στόχοι ενός ακατάπαυστου βομβαρδισμού πληροφοριών είναι παγιωμένη προ πολλού.
«Είμαστε η σούμα της πληροφορίας μας», έγραφε ο Ντελίλο στον «Λευκό Θόρυβο», υπόδουλοι της «απόκοσμης ισχύος που εκπέμπει το ναρκωτικό υπόγειο ρεύμα της οθόνης».
Ελπίζουμε το καλύτερο, φοβόμαστε το χειρότερο, όπως θα έκανε άλλωστε κι ένας τυπικός χαρακτήρας στα βιβλία του Ντον Ντελίλο.
Θεωρητικά λοιπόν ένα τόσο καίριο και «προφητικό» μυθιστόρημα θα αποτελούσε στις μέρες μας μια ιδανική περίπτωση μεταφοράς βιβλίου στον κινηματογράφο. Δυστυχώς όμως, η ομώνυμη ταινία που προβάλλεται εδώ και μέρες στο Netflix με την υπογραφή του Νόα Μπάουμπακ είναι εξαιρετικά αποσπασματική, αμήχανη και φάλτση σε σχέση με τον τόνο, το ύφος, την ατμόσφαιρα, τη βαθιά σάτιρα, τις λεπτές ευαισθησίες και την ουσία εν τέλει του βιβλίου.
Κρίμα κι άδικο, αλλά δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που ένα μεγάλο βιβλίο συρρικνώνεται και εξασθενεί κατά τη μεταφορά του στην οθόνη, μικρή ή μεγάλη. Μια από τις εξαιρέσεις, πάντως, στον αμείλικτο αυτό κανόνα, υπήρξε ένα άλλο (μικρότερο σε έκταση αλλά όχι σε εμβέλεια) μυθιστόρημα του Ντελίλο, το «Cosmopolis», το οποίο έκανε ταινία προ δεκαετίας ο Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ, διατηρώντας απολύτως αυτούσιο το κείμενο, το πνεύμα και το ύφος του βιβλίου.
«Εξαρτιόμαστε από την καταστροφή για να παγιώσουμε το όραμά μας», έγραφε το 1997 ο ίδιος ο συγγραφέας σ’ ένα κείμενό του που είχε δημοσιευτεί τον Σεπτέμβριο του 1997 στους κυριακάτικους New York Times με τίτλο «The Power of History».
«Η χαμένη ιστορία γίνεται το ύφασμα της λογοτεχνίας. Με τη μυθοπλασία ξαναζούμε τα πράγματα. Είναι η δεύτερη ευκαιρία μας. Η απόλαυση, για τον συγγραφέα, για τον αναγνώστη, έγκειται σε μια εκδοχή του παρελθόντος που ξεφεύγει από το σπείρωμα της καθιερωμένης ιστορίας και βιογραφίας και ανακαλύπτει μια αρωματισμένη γλώσσα που στάζει λεπτομέρειες για καθημερινές πραγματικότητες όπως το σεξ, ο καιρός και το φαγητό, για το ξέφτισμα μιας κόκκινης κλωστής σ’ ένα βελούδινο γυναικείο μανίκι».
Η συνέχεια επί της οθόνης. Όπως και οι χαρακτήρες στο τέλος του «Λευκού Θορύβου», παλεύουμε κι εμείς να ανταποκριθούμε στις συνθήκες άλλης μιας «νέας κανονικότητας», ενώ μαθαίνουμε ότι βρίσκονται στα σκαριά κι άλλες μεταφορές βιβλίων του Ντελίλο.
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, ο σπουδαίος ηθοποιός Πολ Τζιαμάτι ετοιμάζει μια σειρά βασισμένη στο «Libra» (το οποίο περιστρέφεται σαν υπνωτισμένος δερβίσης γύρω από την δολοφονία του Προέδρου Κένεντι), ενώ πρόσφατα ο παραγωγός της ταινίας «White Noise» Uri Singer αγόρασε τα δικαιώματα του magnum opus του συγγραφέα, του μεγαλειώδους «Underworld» (Υπόγειος Κόσμος), και πάλι για το Netflix.
Ελπίζουμε το καλύτερο, φοβόμαστε το χειρότερο, όπως θα έκανε άλλωστε κι ένας τυπικός χαρακτήρας στα βιβλία του Ντον Ντελίλο.
White Noise - Official Trailer
