ΠΑΡΑ ΤΑ ΕΠΙΜΟΝΑ ΣΗΜΑΔΙΑ, οι πιο πολλοί κάναμε και λίγο τα στραβά μάτια τόσον καιρό, όχι επειδή δεν μας είχε ακουμπήσει προσωπικά η αστυνομική αυθαιρεσία, αλλά κυρίως επειδή δεν θέλαμε να ενισχύσουμε κραυγαλέες επιχειρηματολογίες περί πολιτειακής εκτροπής, κοινώς χούντας, και συγκρίσεις με το αίσχος του Ερντογάν (εξακολουθούμε να μην θέλουμε, αλλά πλέον καταντά κουραστικό να υπερασπίζεσαι αυτούς που πάνε γυρεύοντας, ικανοποιώντας τα πιο συντηρητικά ένστικτα μιας εκλογικής βάσης με όλο και πιο εμφανή αντιδραστικά χαρακτηριστικά). Και επίσης, νιώθαμε ότι οφείλει να αναγνωρίσει κανείς ελαφρυντικά στην αστυνομία που κλήθηκε να διασφαλίσει την αυστηρή εφαρμογή αντιδημοφιλών – και προοδευτικά όλο και πιο παράλογων και συχνά αντιφατικών μεταξύ τους – μέτρων. Παιδιά του λαού είναι άλλωστε, που έλεγε κι ο Παζολίνι. 

 

Ασχέτως αν είχε γίνει φανερό, από την περίπτωση κακοποίησης της οικογένειας Ινδαρέ ήδη, αλλά και από πολλά άλλα περιστατικά πριν και μετά, ότι μπορούσε να βρεθεί στην δίνη της ασύμμετρης βίας των μηχανισμών καταστολής, οποιοσδήποτε πολίτης, ανεξαρτήτως «χώρου». Ασχέτως αν βλέπαμε καθημερινά τις ομάδες «Δίας», «Δράση» (πρώην «Δέλτα» νομίζω, έχω μπερδευτεί πια) και τις λοιπές μηχανοκίνητες παραφυάδες των ΜΑΤ να εισβάλλουν κάθε τόσο με τα δίκυκλα ξαφνικά μέσα στις πλατείες, δοκιμάζοντας τα αντανακλαστικά και τις αντοχές ανθρώπων που έχουν φτάσει στα όριά τους.   

 

Εξευτελισμός και ταπείνωση δεν είναι μόνο να δέχεσαι χτύπημα από γκλομπ, πτυσσόμενο ή συμβατικό, αλλά ακόμα και το να σε περιεργάζονται καχύποπτα και στα καλά καθούμενα τα όργανα τήρησης των μέτρων – ένστολα και μη.

 

Το θέαμα είναι καταρχάς κωμικό  – μαντράχαλοι με πλήρη εξάρτηση δυο-δυο πάνω σε ‘παπάκια’ να καβαλάνε σαν μικροί σερίφηδες τα πεζοδρόμια – μέχρι που κατεβαίνουν και αρχίζουν τους ελέγχους με ύφος «με θυμάσαι ρε πούστη;». Και τότε δεν είναι αστείο πια. Τις προάλλες μάλιστα, την ώρα μιας τέτοιου είδους επίδειξης ισχύος (ντου με τα μηχανάκια μέσα στην πλατεία), άκουσα έναν άσχετο από την συγκεκριμένη επιχείρηση εκφοβισμού Ζητά που παρακολουθούσε το θέαμα σταθμευμένος στην γωνία να μουρμουράει μέσα από τη μάσκα και τα δόντια του, «μα τι κάνουν οι μ---κες…». 

 

Τα «γεγονότα» όμως στη Νέα Σμύρνη σε συνάρτηση με την άκριτη αναπαραγωγή από τα μεγάλα και έγκριτα μέσα, της εκδοχής της αστυνομίας όπως αυτή διοχετεύτηκε από το ΑΠΕ, ταρακούνησαν ακόμα κι όσους θα ήθελαν να αποφύγουν να τους καταλογιστεί ότι υιοθετούν την μονότονη ‘αντιμπατσική’ ρητορική συγκεκριμένων χώρων. Κι όμως, εδώ βρισκόμαστε πλέον. 

 

Δεν φτάνει που ρημάζουν οι μαθητές, οι φοιτητές, οι νέοι γενικώς που δεν θυμούνται εποχές χωρίς την στάμπα της κρίσης και οι προοπτικές τους είναι ένα μηδενικό στον ορίζοντα, από πάνω αντιμετωπίζονται και ως κωλόπαιδα, μπάχαλα, υπερμεταδότες, φορείς εναντίωσης, πράκτορες του χάους. Κι οι υπόλοιποι στροβιλιζόμαστε αμήχανα πού και πού σε κάποιο υπαίθριο ξέφωτο με τον φόβο της τιμωρίας, του πρόστιμου, του εξευτελισμού. Εξευτελισμός και ταπείνωση δεν είναι μόνο να δέχεσαι χτύπημα από γκλομπ, πτυσσόμενο ή συμβατικό, αλλά ακόμα και το να σε περιεργάζονται καχύποπτα και στα καλά καθούμενα τα όργανα τήρησης των μέτρων – ένστολα και μη.