Η πλατεία ήτανε άδεια

Η πλατεία ήτανε άδεια Facebook Twitter
Οι αντιδράσεις του τύπου «γιατί να γίνει σώνει και καλά εκεί αφού υπάρχει άλλος σταθμός ενάμιση χιλιόμετρο πιο πέρα» μου φαίνονται λίγο ακατανόητες. Φωτ.: Eurokinissi
0

ΣTHN EΠΟΧΗ ΠΡΙΝ από την ανακάλυψη του «αθηναϊκού downtown», ζωή στο κέντρο σήμαινε κυρίως, για μένα τουλάχιστον, τα μέρη, τα ορόσημα, οι καταστάσεις και ο κόσμος μεταξύ πλατείας Κολωνακίου και πλατείας Εξαρχείων, παρά τους «εμφυλιακούς» διαχωρισμούς που συνέδεαν πάντα αυτούς τους δύο πόλους.

Εδώ και μερικούς μήνες συνδέονται πλέον και μέσω της κοινής τους μοίρας. Πρώτα η μία και μετά η άλλη αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία και από την κοινή θέα για να μετατραπούν σε εργοτάξια του μετρό, σε κρατήρες, σε μαύρες τρύπες περιφραγμένες με λαμαρίνες. 

Και οι δύο ιστορικές πλατείες επίσης, έμοιαζαν εδώ και χρόνια, και για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, μάλλον αμήχανες και ακυρωμένες, σα να λειτουργούσαν μόνο σε ένα συμβολικό πεδίο. Υποτίθεται ότι κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον, μετά την αποπεράτωση των έργων και την περιβόητη «ανάπλασή» τους, θα επιστρέψουν στο κοινό, αλλά μόνο κατ’ όνομα επί της ουσίας, και με τη γραμματοσειρά των σταθμών της Αττικό Μετρό Α.Ε. 

Γίνεται πολύς λόγος περί δόλιας και εξ άνωθεν διάβρωσης της φυσιογνωμίας των Εξαρχείων με μοχλό της επέλασης του gentrification τον σταθμό του μετρό. Μα το gentrification της περιοχής συμβαίνει έτσι κι αλλιώς και σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα συντελείται από αυτούς που το καταγγέλλουν.

Πέρα από ρομαντισμούς και νοσταλγίες όμως, το μετρό είναι ίσως το πιο χρήσιμο και το πιο σύγχρονο (και το πιο «ευρωπαϊκό») πράγμα που συνέβη σ’ αυτή την πόλη και η συγκοινωνιακή λογική που το διέπει είναι να δημιουργηθούν όσο πιο πολλοί και πυκνοί σταθμοί είναι εφικτό, ειδικά στο κέντρο μιας πόλης, όπως συμβαίνει σε όλον τον κόσμο.

Συνεπώς, οι αντιδράσεις του τύπου «γιατί να γίνει σώνει και καλά εκεί αφού υπάρχει άλλος σταθμός ενάμισι χιλιόμετρο πιο πέρα» μου φαίνονται λίγο ακατανόητες. Όσον αφορά επιμέρους αντιρρήσεις πολεοδομικού, πολιτισμικού, οικολογικού ή ιδεολογικού τύπου, μπορώ να τις κατανοήσω, τουλάχιστον εν μέρει, αν όχι να τις συμμεριστώ. 

Θέλω να πω, γίνεται πολύς λόγος περί δόλιας και εξ άνωθεν διάβρωσης της φυσιογνωμίας των Εξαρχείων με μοχλό της επέλασης του gentrification τον σταθμό του μετρό. Μα το gentrification της περιοχής συμβαίνει έτσι κι αλλιώς και σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα συντελείται από αυτούς που το καταγγέλλουν, και ειδικά τους διάφορους εναλλακτικούς entrepreneurs που ξεπουλάνε τον vintage ελευθεριακό χαρακτήρα της περιοχής με όποιον τρόπο μπορούν, κυρίως ως «ψαγμένο» τουριστικό προϊόν ή ως ασφαλή προσομοίωση επαναστατικής δράσης. 

Οι αντιδράσεις στο εργοτάξιο της πλατείας Φιλικής Εταιρείας που ξεκίνησε πρώτο υπήρξαν λιγότερο έντονες και σαφώς λιγότερο «ιδεολογικοποιημένες». Έτσι κι αλλιώς το Κολωνάκι μοιάζει να τελεί υπό παραίτηση εδώ και χρόνια, σα να απόκαμε από τις απανωτές κρίσεις που επέφεραν τη σταδιακή απώλεια της όποιας ταυτότητας φαινόταν να έχει κάποτε. 

Εκείνους που κατανοώ απολύτως είναι τους κατοίκους και τους καταστηματάρχες (ειδικά τους δεύτερους) γύρω από τις δύο πλατείες, που για την υπόλοιπη δεκαετία θα πρέπει να ζουν μ’ αυτή την παρακμή και μ’ αυτή την ακύρωση και μ’ αυτή την ταλαιπωρία. Είναι πολύς ο καιρός και δεν περισσεύει, ειδικά μάλιστα όταν το φως στο τέλος του τούνελ, πέρα από έναν νέο σταθμό του μετρό, είναι μια ιδέα περί αλλαγής, ανάπλασης και εξευγενισμού που μοιάζει να μη σε περιλαμβάνει. 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

bourdain argento

Daily / Τι να σκεφτούμε μετά τις νέες αποκαλύψεις για το τραγικό τέλος του Άντονι Μπουρντέν;

Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, το κοινό παραμένει ακόρεστο στη δίψα του να μάθει τι ακριβώς μεσολάβησε και ο άνθρωπος με την πιο ζηλευτή δουλειά στον κόσμο αποφάσισε να δώσει τέλος στη συναρπαστική ζωή του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Δημήτρης Πολιτάκης / Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Το χειρότερο με τη φαινομενικά ακάθεκτη άνοδο της ακροδεξιάς είναι ότι κάθε φορά που αυτή η εξέλιξη πιστοποιείται τόσο θεαματικά και τόσο δυσοίωνα, όπως προχθές στην Ιταλία, σε βάζει σε μια διαδικασία ενοχικής περίσκεψης και άστοχης ενδοσκόπησης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Athena: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Daily / «Athena» στο Netflix: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Η νέα ταινία του Ρομέν Γαβρά με φόντο την πυριτιδαποθήκη των παρισινών προαστίων έκανε πρεμιέρα στο Netflix, τον δημιουργό της όμως φαίνεται να τον ενδιαφέρει η αισθητική της κλιμακούμενης σύγκρουσης μάλλον παρά οποιοδήποτε πολιτικό μανιφέστο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Νέιθαν Φίλντερ

Daily / «The Rehearsal»: Η πιο κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως είναι και η πιο ιδιοφυής

Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα; Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα με χορηγό το HBO; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Το meta στα όρια του; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί τέτοια τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι άνδρες προτιμούν την Μάρθα Καραγιάννη

Daily / Οι άνδρες προτιμούν τη Μάρθα Καραγιάννη

Είναι κάτι στιγμές στις ταινίες της που μοιάζει σα να βρίσκεται εκεί για να χλευάζει τα μονότονα κλισέ των ανδρών, υπενθυμίζοντάς τους ότι αν πράγματι ισχύει το δόγμα «οι κύριοι προτιμούν τις ξανθές», τότε κακό του κεφαλιού τους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τζον Μάκενρο

Daily / Τζον Μάκενρο υπεράνω (και εναντίον) όλων

Το νέο ντοκιμαντέρ «McEnroe» είναι μια στιλάτη και διεισδυτική προσωπογραφία του πιο εκρηκτικού σταρ του τένις όλων των εποχών, που στα 63 του μοιάζει να βρίσκεται σε διάθεση αναστοχασμού, παραμένοντας συγχρόνως εκείνο «το κωλόπαιδο από τη Νέα Υόρκη» που όλοι αγαπήσαμε κάποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δικαίωμα στον θάνατο

Δημήτρης Πολιτάκης / Δικαίωμα στον θάνατο

Η «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» του 91χρονου Ζαν Λικ Γκοντάρ έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια κρίσιμη συζήτηση που συχνά παγιδεύεται σε ποικίλης μορφής ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

Daily / Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

«Το να ανάψεις ένα κερί στην εκκλησία είναι μια έμπρακτη δήλωση προσμονής και λαχτάρας» λέει ο Cave σ’ ένα νέο βιβλίο που καταγράφει, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους επιχείρησε να διαχειριστεί το πιο βαρύ πένθος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
figo

Daily / Ξύνοντας παλιές πληγές μετά από 22 χρόνια: Το ντοκιμαντέρ του Netflix για την «Υπόθεση Φίγκο»

Για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα ήταν ασύλληπτη η ιδέα ότι ο Λούις Φίγκο θα μπορούσε κάποτε να τους εγκαταλείψει, και μάλιστα για τον απόλυτο εχθρό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως συνέβη, και μάλιστα υπό τις πιο αμφιλεγόμενες και σκιώδεις συνθήκες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς 

Daily / Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς

Η Ελισάβετ ήταν προϊόν της Ιστορίας και σύμβολο μιας κληρονομικής (αιμομικτικής σχεδόν) τελετουργίας που συγκινεί ακόμα τα πλήθη, παρά τη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύει η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Mo: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία του να είσαι Άραβας στην Αμερική

Daily / «Mo»: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία τού να είσαι Άραβας στην Αμερική

Αυτοβιογραφικό σε σημαντικό βαθμό, το δημιούργημα του 41χρονου κωμικού Μο Αμέρ αφηγείται με χιούμορ αλλά και με πάθος τους μπελάδες, τους καημούς και τα βάσανα ενός Παλαιστίνιου στη σύγχρονη Αμερική, και μάλιστα στο Χιούστον του Τέξας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;  

Daily / Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;

Κόκκινο χτύπησε φέτος η γκρίνια και η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση με το gentrification της εμπειρίας των διακοπών, η οποία έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πλέον τα πιο αντιπαθή μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, ακόμα και στα μικρά νησιά, ή μάλλον ειδικά σ’ αυτά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Daily / Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Πριν από τέσσερις δεκαετίες ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήταν θεός. Και ήταν παντού. Και οι πάντες ανά τον πλανήτη τον αποθέωναν – εκτός από πολλούς συμπατριώτες του, ίσως και τους περισσότερους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ